Μόνο την αλήθεια, Μέρος Ι

του Βασίλη Μαυρογεωργίου και της Μαρίας Φιλίνη
από το θέατρο του Νέου Κόσμου (κάτω χώρος)

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Στελλάτου
Μουσική - Τραγούδια: Κώστας Γάκης
Σκηνικά - Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου
Φωτισμοί: Γιώργος Φακούρας

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Κώστας Γάκης, Βασίλης Μαυρογεωργίου.

Ένα παραμύθι ή μία μη-λογική ιστορία; Ή μήπως μια αλληγορική ιστορία;
Άνθρωποι, πνεύματα, ξωτικά, μυθικά όντα, δάσκαλοι μάγοι και μαθητευόμενοι μάγοι, πλέκουν τις διαδρομές τους με αφετηρία ένα βιβλίο που κρύβει καλά κρυμμένη μέσα του μια υπέρτατη γνώση, μια απόλυτη αλήθεια. Αυτό λοιπόν είναι το αποκρυφιστικό βιβλίο που λέει Μόνο την Αλήθεια.

Ο Ντουβάλ, ο ήρωας της ιστοριούλας μας, εμπλέκεται με την υπόθεση αυτού του βιβλίου χωρίς να το καταλάβει, αναζητώντας απλά μια ομάδα που θα τον συμπεριλάβει ως μέλος της. Ζει απροσδόκητες περιπέτειες και οδηγείται στο κατώφλι της μαγείας σχεδόν τυχαία.

Στον ήρωα του έργου, τον Ντουβάλ, θα επιβληθεί μία δοκιμασία για να μπει στην ομάδα μύησης της μαγείας. Ο άθλος θα είναι να καθαρίσει έναν αλευρόμυλο γεμάτο σκόνη, ο οποίος ως δια μαγείας παραμένει σκονισμένος μ' όσες προσπάθειες κι αν καταβάλει ο ήρωας. Μετά από ώρες και απίστευτες προσπάθειες του Ντουβάλ, οι μαθητές θα τον οδηγήσουν μπροστά στο δάσκαλο, ο οποίος και θα τον ρωτήσει: "γιατί τα παράτησες;". Τότε ο Ντουβάλ, εξασθενημένος κι ανήμπορος, θα παραδεχτεί μπροστά στο δάσκαλο πως είναι: "άχρηστος, ένα σκουλήκι που σέρνεται στο χώμα, ένα τίποτα!". Τότε ο δάσκαλος θα του πει: "Τώρα που κατάλαβες τι είσαι κι έμαθες ότι οι ανθρώπινες δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, θα σου μάθω να κάνεις πράγματα πέρα απ' αυτές. Τα κατάφερες!". Μετά από την επιβράβευση του δασκάλου ακολουθεί η αποδοχή των μαθητών. Επιτέλους, θα επιτρέψουν στον Ντουβάλ να τους ακολουθήσει κι αυτός στις μυστικές τους συναντήσεις. Ο Ντουβάλ θα διαπιστώσει με έκπληξη πως οι σύντροφοί του έπεφταν από έναν γκρεμό κι ενώ το αναμενόμενο θα ήταν να γίνει μάρτυρας στις αυτοκτονίες τους, αυτοί όχι μόνο δεν σκοτώνονταν, αλλά άρχισαν να πετούν, μεταμορφωμένοι σε κοράκια. Τότε, θα παρασύρουν και τον Ντουβάλ να πέσει μαζί τους. Πέφτοντας, ο Ντουβάλ θα συγκλονιστεί με την ανεξήγητη μεταμφίεσή του σε κοράκι... Το οποιοδήποτε όμως κέρδος έχει πάντα ένα τίμημα...

Έχω ξαναγράψει πως ο άνθρωπος στο σημείο μηδέν ανακαλύπτει τον εαυτό του, πολλές φορές από εγωκεντρισμό και ματαιοδοξία το άτομο βάλλεται από την επιθυμία να αναγνωριστεί, διοχετεύοντας όλο αυτό το μόχθο και την επιμονή του σε καταστάσεις που κάθε άλλο παρά τον γεμίζουν ουσιαστικά. Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σ' αυτό το παιχνίδι γιατί ποτέ δεν κατάφεραν να αποκτήσουν αυτοεκτίμηση. Μοχθούν λοιπόν, για να αναγνωριστούν από την κοινωνία ή από μία ομάδα, με σκοπό να κερδίσουν την χαμένη τους αυτοπεποίθηση. Τη στιγμή που ο άνθρωπος μετά από μόχθο διαπιστώσει πως είναι ανήμπορος να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε κατάσταση, παραιτείται από τις φυσικές του δυνάμεις και δίνει χώρο στις καλά κρυμμένες μέσα του εσωτερικές δυνάμεις, που εκφράζονται σαν υπερφυσικές.

Η λογική στην εκάστοτε κοινωνία ορίζεται ως ένας χώρος μέσα στον οποίο ο άνθρωπος κατοχυρώνει τα δικαιώματά του στην αλήθεια. Η αλήθεια λοιπόν, μεταφράζεται όχι μόνο σαν ο σχηματισμός μίας ορθολογικότητας οποιονδήποτε σωστών κρίσεων, αλλά και σαν ικανότητα να ξεχωρίζει κανείς το πραγματικό από το φανταστικό. Οτιδήποτε λοιπόν μη λογικό, μέσα σε μια κοινωνία ορθού λόγου και αντικειμενικής κοινωνικής οργάνωσης, μορφάζει ως αισθητηριακό σφάλμα, ως πλάνη, ή ως μαγεία.

Τη στιγμή που ο δραματουργός χρησιμοποιεί την υπέρβαση για κάτι πραγματικό δημιουργείται το τραγικό, όταν όμως κάνει χρήση αυτής για κάτι εξωπραγματικό δημιουργείται το μαγικό. Οι Θεοί του αρχαίου δράματος, οι δαίμονες, οι νεράιδες και τα ξωτικά είναι είτε προσωποποιημένες απεικονίσεις φυσικών δυνάμεων, είτε ενσαρκώσεις πνευματικών δυνάμεων. Ο δραματουργός για να υποδηλώσει μια πραγματικότητα που τον υπερβαίνει χρησιμοποιεί το υπερφυσικό.

Ο Πουκ στο Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, ή ο Άριελ στην Τρικυμία, ή οι μάγισσες στο Μάκβεθ, μας δικαιολογούν αυτήν την υπερφυσική τους ικανότητα γιατί έρχονται από έναν κόσμο εξωπραγματικό. Στο Μάκβεθ, η εμφάνιση των μαγισσών προμηνύει στον θεατή την τρέλα, που εμπεριέχει όμως και μια οσμή θανάτου. Λειτουργούν λοιπόν ως "πρελούντιο" για ό,τι ακολουθήσει στο χωροχρόνο του έργου.

Ο μύθος όμως, είναι μια φυγή από την πραγματικότητα, είναι εκείνος ο κόσμος των μορφών όπου ανασκευάζεται, εξυφαίνεται, ή καλλωπίζεται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με σκοπό να θωπευτεί η μοναξιά μας.

Η σκηνοθεσία με μία παιγνιώδη γλώσσα υπηρετική της ακραιφνής ιλαρότητας, κατάφερε να κάνει τους ήρωες υπηρέτες τις ψυχαγωγίας.

Η Κατερίνα Μαυρογεώργη εμφανίστηκε με πολλές υποκριτικές ικανότητες και εκφραστική ολισθηρότητα σε πολλούς ρόλους. Ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, παρότι είναι μία γκροτέσκα θεατρική φιγούρα, δεν το εκμεταλλεύτηκε όμως όσο θα 'πρεπε κι απλώς "έλεγε" τα λόγια του, ο Κ. Γάκης υπήρξε επαρκής, η ερμηνεία του Βασίλη Μαυρογεωργίου υπήρξε υφολογικά σωστή.

Το σκηνικό ήταν έξυπνο, εμπνευσμένο, με παρρησία, όπως συνάδει στο σκηνικό χώρο, ανέδειξε και ζωντάνεψε την παράσταση! Τα κοστούμια ήταν λειτουργικά.
Η μουσική που έγραψε ο Κ. Γάκης έρεε με αναλογία και φαντασία δίπλα στο έργο.

Ένα πράγμα θα πω με αφορμή αυτήν την παράσταση: η φαντασία είναι στοιχειωμένη από εικόνες και η φύση διαποτισμένη από υπερφυσικότητα...

Η παράσταση όμως συνεχίζεται...