Newman Cinema/Αθήνα

Το “LONE” θα μπορούσε να είναι βαρετό. Έχουμε δει, όσοι παρακολουθούμε είτε χοροθέατρο είτε performances, αρκετά έργα τα οποία πελαγοδρομούν εμποτισμένα από έναν άκρατο εγωτισμό του καλλιτέχνη, ο οποίος αρνείται να μοιραστεί το όραμα του και κρίνει αφ’ υψηλού τον θεατή, σε περίπτωση που ο τελευταίος δεν γίνει κοινωνός του έργου του. Αποξένωση η οποία έχει ελιτίστικες όσο και κενόδοξες θέσεις, βασισμένη στην ηλίθια αρχή που επικράτησε στο χώρο, ειδικότερα στη δεκαετία του ’80, αλλά και στις αρχές των ‘00s, η οποία ήθελε το «ακαταλαβίστικο» να εκλαμβάνεται ως «υψηλό» (θέση που επίσης μαρτυρά ένδεια εκφραστικών μέσων όσο και ελλιπή μόρφωση του εκφραστή).

Και η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησε το “LONE”, για τα πρώτα λεπτά οι οιωνοί δεν ήταν καλοί. Ο βόμβος που σύρθηκε από τις μηχανές ήχου της Άννας Παπαϊωάννου (aka Anna Vs. June, η οποία απαντάται επίσης σε έναν από τους καλύτερους δίσκους με ντόπια υπογραφή για το 2025, το νευρωτικό όσο και υπνωτικό “Mutable Ground” στην Sounds Of Ogigia, το οποίο εξέδωσε ως συνδημιουργός με τον Jan Van Angelopoulos) στα δεξιά της σκηνής,  βόμβος που πλαισίωσε τα πρώτα βήματα της (κατόχου ενός κατάστικτου από συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ χορού βιογραφικού) Μαριέττας Μαναρώλη, που ήταν στο μέσο της σκηνής του Newman Cinema (το οποίο επιμένει φέτος να μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις ιδιότυπες συναυλίες ή performances που φιλοξενεί Δευτέρες και Τρίτες σε τακτά χρονικά διαστήματα στα πλαίσια του Παράλληλου Προγράμματος, όπως έχει ονομαστεί αυτή η ομπρέλα σύναψης διαφόρων τεχνών), σημείωσε μία είσοδο που έχουμε ζήσει πολλάκις. Λίγος στρετσαρισμένος στις συχνότητες του ήχος, εμποτισμός με κάποιο εύηχο sample, παρωχημένο field recording από κάποιο πλήθος αρένας ή σουπερμάρκετ και μετά πάλι βόμβος (ενίοτε και noiz), δηλαδή λογικές βγαλμένες από σκισμένες πια σελίδες πολυχρόνιου (εντός και εκτός των συνόρων) εγχειριδίου.

Μετά όμως το πρώτο δεκάλεπτο έγιναν φανερά τα εξής:

Η κίνηση της Μαναρώλη δεν ήταν εκεί για να θύσει το ίδιο το σώμα της σε κάποια ακκίζουσα χορογραφία. Κινήθηκε με καλή πλαστικότητα, αποφεύγοντας περιττούς εντυπωσιασμούς, δίνοντας μάλιστα μέσω της αθλητικότητας του σώματος της (εξάλλου ασχολείται με πολεμικές τέχνες) και μία ολότελα ταιριαστή σπορτίβικη και σπιρτόζα νότα, κάτι που ενυπάρχει αυτονόητα σε όλα τα νεανικά σώματα. Αυτό ακριβώς το νεανικό σώμα και πνεύμα κλήθηκε να παρακολουθήσει ο θεατής του “LONE”. Ο ακμάζων σε ηλικία άνθρωπος μπροστά στην τρέλα του θνητού στοιχείου της ζωής, μπροστά στην παραφροσύνη της καθημερινότητας, μπροστά στο φόβο για το άγνωστο που νομοτελειακά κατακλύζει κάθε έλλογο oν στα βήματα του.

Οι εικαστικές παρεμβάσεις στην οθόνη από την - γνωστή από την ομάδα Medea Electronique (και με καταθέσεις έργων σε Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα μεταξύ άλλων) - Αλεξάνδρα Νιάκα (το τρίτο μέλος της συνεργασίας πίσω από το “LONE” και στα αριστερά της σκηνής) δεν ήταν τυχαίες πινελιές, αλλά βοηθούσαν στην αφήγηση και δε στόχευαν στον απλό εντυπωσιασμό, κάτι που θα ήταν πολύ εύκολο με τον εκπληκτικής ευκρίνειας και ανάλυσης προτζέκτορα της παραγωγής. Θα μπορούσε η Νιάκα, της οποίας το όνομα θυμάμαι από την πολύ καλή παράσταση «Ουρανός Κατακόκκινος. Χρόνος Πριν-Χρόνος Μετά» που είχε ανέβει το 2024 βασισμένη πάνω σε κείμενα της Λούλας Αναγνωστάκη, να κάνει pop την παράσταση ή να την κάνει ένα εύπεπτο αλλά και δυναμικό πυροτέχνημα, αλλά προς τιμήν της δεν έπραξε έτσι, αν και τις δυνατότητες μάς έδειξε ότι τις έχει και τον εξοπλισμό είχε με το μέρος της. Αντιθέτως, οδήγησε το “LONE” στο πλαίσιο της εικόνας με σαφή βήματα, όπως ακριβώς αυτά της Μαριέττας Μαναρώλη. Ειδικότερα, τολμώ να πω ότι η σκηνή όπου απλώθηκε εκείνο το ονειρικό γκαράζ αυτοκινήτων στα μάτια μας, όπως και τα επόμενα λεπτά όπου οι κάμερες που ήταν τοποθετημένες μπροστά στη σκηνή της έδιναν live feed, το οποίο κατεργαζόταν σε πραγματικό χρόνο και έντυνε τον πίνακα πίσω από την κινούμενη Μαναρώλη, ήταν χωρίς ίχνος υπερβολής εξαίσια.

Απόλυτα συγχρονισμένη με τα παραπάνω ως πρόταση, η Παπαϊωάννου κινήθηκε, μετά από εκείνο τον πρωτογενή βόμβο, σε έναν κυκεώνα ήχων, οι οποίοι όμως πάντα συνόδευαν και ποτέ δεν πρωταγωνιστούσαν, δεν ανταγωνιζόταν την Μαναρώλη. Μακριά από layers βαρετού ambient, αλλά με ακίδες ηλεκτρονικού ήχου σοφά σπαρμένες, πλαισίωσε και ενορχήστρωσε παράλληλα την κίνηση της πρωταγωνίστριας της σκηνής. Όταν στα τέλη της παράστασης ο ρόλος άξαφνα πέρασε σε αυτήν και τελείωσε με ένα ελληνικών στίχων άσμα, το ρηξικέλευθο της σκηνοθεσίας αποδείχθηκε λίρα εκατό για την κορύφωση και κλείσιμο του “LONE”, προσδίδοντας μία βιωματική εντοπιότητα την οποία σχεδόν απέφευγε το έργο σε όλη τη διάρκεια του.

Το “LONE” ήταν μία άρτια παραγωγή σε εικόνα και ήχο, αυτό πρέπει οπωσδήποτε να τονισθεί. Ακόμα περισσότερο όμως πρέπει να σημειωθεί και τονισθεί ότι δεν επαναπαύτηκε στα μέσα, αλλά είχε μία φρεσκάδα που πολλές φορές την ψάχνουμε με το φανάρι του Διογένη σε διάφορα «ψαγμένα» happenings ή χοροδράματα της ημεδαπής που προκαλούν ασύστολα χασμουρητά, όντας πραγματικά δράματα. Και αυτό επιτεύχθηκε, ακριβώς όχι μόνο επειδή οι τρεις αρμοί του είχαν μία σαφή ιστορία να διηγηθούν, αλλά επειδή βρήκαν επίσης και τον τρόπο, χωρίς αισθητικές εκπτώσεις, να την αφηγηθούν στον θεατή.