Ο επισκέπτης του Bong Joon-ho
[Gwoemul, Νότια Κορέα 2006, 119']
Στο περασμένο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχαμε δει την ταινία με τον ελληνικό τίτλο "Ο Ξενιστής". Η κορεάτικη λέξη προφέρεται gue-mool και σημαίνει creature, "πλάσμα". Πρόκειται για μια ταινία τρόμου μ' ένα τέρας που γιγαντώνεται στα νερά του ποταμού Han, στον οποίο πετιούνται απερίσκεπτα διάφορα χημικά απόβλητα. Εκτός από το θέμα της οικολογικής μετάλλαξης του πλανήτη τίθεται και ζήτημα παρέμβασης και αποπροσανατολισμού: οι άνδρες της παρακείμενης αμερικανικής βάσης αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ως ένα είδος ασιατικού πυρετού τύπου SARS. Ακολουθεί ο πανικός κι ο τρόμος που πλήττει σε πρώτο πλάνο μια καθόλα δυσλειτουργική οικογένεια της Σεούλ.
Παρόλο που δεν υπάρχει παράδοση τερατοταινιών στην Κορέα, ο σκηνοθέτης κατάφερε να αποδομήσει και να ανανεώσει δημιουργικά τους κώδικες του Γκοτζίλα, παντρεύοντάς τον με το τέρας του Λοχ Νες και το κυνήγι εξαγριωμένων ταύρων κάποιου ισπανικού φεστιβάλ τρεχάλας. Παραπομπές στον Godzilla-Ifukube κάνει και ο μουσικός Lee Byung-woo που μας χαρίζει ένα πολύ ταιριαστό, προωθημένο και απόλυτα καθηλωτικό σάουντρακ. Οι κορεάτες θεατές υποδέχτηκαν θερμά την παραξενιά της ταινίας, το ίδιο και οι εμβρόντητοι θεατές του υπόλοιπου κόσμου.
Ο Bong Joon-ho μνημονεύει ως βασικές του επιρροές το βετεράνο συμπατριώτη του Young Kim-ki και τον ιάπωνα μάστερ Shohei Imamura [αμφότεροι μακαρίτες]. Δε μας είναι όμως τελείως άγνωστος. Στους τελευταίους Νέου Ορίζοντες μας είχε ενθουσιάσει με το αστυνομικό θρίλερ "Μνήμες εγκλημάτων" [Salinui chueok, 2003]. Αν ψάξουμε για κοινά σημεία ανάμεσα στις δυο αυτές, θα βρούμε ήρωες συμπαθείς μάλλον, αδαείς και ανίκανους να χειριστούν τις εξωφρενικές καταστάσεις, μαύρο χιούμορ που εκπορεύεται από τραγικά συμβάντα και ανατριχιαστικές αστοχίες, νουάρ αισθητική καταδίωξης, προθεσμίες άπιαστες, τη μη ακύρωση του τρόμου με ζοφερό το όραμα της επιστροφής, αλλά και έναν αέρα "άνετης διαχείρισης" στη σκηνοθεσία.
Πάνω απ' όλα, υπάρχει η "εξωτική γοητεία" του άγνωστου και μακρινού μας αυτού κόσμου, η ιδιόρρυθμη οπτική γωνία για το πώς η ζωή συνεχίζεται μέχρι την επόμενη έκρηξη, η αίσθηση μιας άλλης "κοινής λογικής". Θα 'λεγα μάλιστα πως η ελλειπτική και ακαριαία παρουσία του παράξενου αυτού ξενιστή επιτείνει την αγωνία και την έκπληξη και διασκεδάζει την περιέργεια, χαρίζοντας στην ταινία μυστήριο, σφρίγος στο ρυθμό και ταχύ παλμό στην ένταση.
Αν ψάχνετε για την επόμενη δουλειά του κυρίου Bong, μπορεί να βρείτε ένα τρίπτυχο σχέδιο με τίτλο Tokyo [2008] με συναυτουργούς τους Leos Carax και Michel Gondry. Ή μπορείτε να διαβάσετε την παρακάτω συνέντευξη και να 'χετε διαφορετική εντύπωση. Η αλήθεια έχει πάντα δυο απόψεις. Ο χρόνος τρέχει και δε φτάνει. Ο κινηματογράφος ξαναχτυπά.
