Ο χορός των εραστών και ο Σημαδεμένος Αλ Πατσίνο
Όλο και πιο πολλές οι θεατρικές παραστάσεις που εμπνέονται ή βασίζονται σε 'μη θεατρικά' κείμενα. Μπορεί να είναι ακόμη και μια ταινία... Του Κώστα Καρδερίνη
Είναι σπάνιες οι φορές που το θέατρο εμπνέεται από το σινεμά. Ακόμη πιο σπάνιο το γεγονός ότι μια γκανγκστερική ταινία [Ο σημαδεμένος, 1983, ριμέικ του Μπράιαν Ντε Πάλμα] εμπνέει ένα έργο ουμανιστικό, βαθιά ανθρώπινο, εμφανώς επικούρειο, οικείο, κυκλοτρονικό και συναισθηματικά έντονο, όπου ο απώτερος στόχος των ανθρώπων είναι η ευτυχία τους.
Το θεατρικό που έγραψε, συμπλήρωσε και [επανα]σκηνοθέτησε σε ωριμότερη φάση ο Τιάγο Ροντρίγκεζ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επίσης ριμέικ, εαυτού ριμέικ. Η μορφή του έργου είναι προέκταση, επέκταση καλύτερα, του μονόλογου σε δυό-λογο. Όχι διάλογος μεταξύ του ζεύγους [Νίκος Καραθάνος και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου] αλλά δυόλογος, όπου μιλούν παράλληλα και μεταφέρουν την οπτική της κοινής ζωής τους σε παράλληλη αφήγηση. Ερμηνευτικά δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί συγχρονισμένο χρονισμό, κινήσεις μπαλέτου και ομιλία καθαρή και συνάλληλη. Ένα ντουέτο που συνάδει ενώ ο καθείς λέει και χορεύει το δικό του, ελαφρά παραλλαγμένο, κοινό τραγούδι.
Παράλληλα, με το θέατρο της ζωής τους, εκφράζουν σύγχρονους προβληματισμούς που άπτονται των κοινών [για όλους μας] και των δημόσιων εξελίξεων, εκφράζουν και περί φύσεως ανησυχίες, επικαιροποιώντας και παγκοσμιοποιώντας τη διαδρομή τους. Μια διαδρομή που συμπυκνώνεται σε μόλις 50 λεπτά, δρώντων και ου δι’ απαγγελίας. Η αμεσότητα των δύο ηθοποιών και η προσωπική χροιά που δίνουν στο έργο, δονούν χορδές έντασης και συγκίνησης, απλώνουν τον χρόνο στη διάρκεια του βίου και οι σπειροειδείς του ανατάσεις προχωρούν ακόμη παραπέρα, βαθιά μέσα στο δάσος της αναγέννησης.
Τα επεισόδια της δι-προσωπικής και διαπροσωπικής περιπέτειας της ζωής του ζευγαριού υποδαυλίζονται από την ανολοκλήρωτη οικιακή προβολή της ταινίας του Ντε Πάλμα, ταινία η οποία εμπνέει την κοινή πορεία τους, επανατοποθετώντας σε νέα βάση τη σχέση τους, την οικογένειά τους, την έννοια του μετρημένου ή του μετρήσιμου χρόνου, τη μητέρα Φύση και τη φύση των πραγμάτων. Το φοινικόδασος ντεκόρ του Πατσίνο στο γραφείο του, γίνεται όνειρο κι εντέλει προορισμός ζωής για τους δυο εραστές που ζουν και περνάνε μέσα στο αγαπημένο τους δάσος, όπου η Φύση οργιάζει και η ησυχία πάει περίπατο.
Εκεί όπου τα πονοτρόνια του αρχικού βίου μετατρέπονται σε φυσικά κυκλοτρόνια και ανακύκλωση ζωής, σύμφωνα με την αρχή αφθαρσίας της ύλης μας



