ω Κάρολ

Η δεκαετία του '50 μοιάζει να είναι η αγαπημένη του Τοντ Χέινς. Ο Παράδεισος είναι μακριά [2002] προηγήθηκε και το επόμενο σχέδιο μετά την Κάρολ φαίνεται πως θα είναι η ιστορία της Peggy Lee. Η μούσα του τώρα έχει αλλάξει, δεν είναι πια η Τζουλιάν Μουρ [Safe, Ο Παράδεισος...] αλλά η Κέιτ Μπλανσέτ [I'm Not There, Κάρολ]. Το ενδιαφέρον του για τη μουσική [Velvet Goldmine] συνεχίζει να είναι έντονο! Στην προκείμενη ταινία, το τολμηρό μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ επενδύουν με πρωτότυπη μουσική ο Carter Burwell και με εξαιρετικές επιλογές εποχής ο Randall Poster.

Το μεγάλο αστέρι όμως είναι αυτός που κρύβεται πίσω απ' το φακό, ο διευθυντής φωτογραφίας Ed Lachman [και πετυχημένος σκηνοθέτης]. Δημιούργησε το ιδανικό φιλμικό περιβάλλον, την παραμυθένια ρετρό Αμερική της δεκαετίας του '50, πλαίσιο στο οποίο ζουν και δρουν οι δυο ηρωίδες του απαγορευμένου αυτού έρωτα σε συσκευασία ρόουντ μούβι. Η φερώνυμη Κάρολ Αρντ [Cate Blanchett] μια μεσήλικη αεράτη μεγαλοαστή με τάσεις διαφυγής και βαμπ μαλλί ντίβας. Και η λεπτοκαμωμένη, τύπου Όντρι Χέπμπορν, Τερέζ Μπελιβέτ [Rooney Mara] που αφήνεται να ξεναγηθεί σε νέες ερωτικές ατραπούς.

Η Highsmith πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο με ψευδώνυμο, δίνοντάς του τίτλο-καμουφλάζ, The Price of Salt [η τιμή του αλατιού]. Το αλάτι της ζωής είναι ο έρωτας, μας υπενθυμίζει. Κι ο έρωτας είναι τυφλός, δε διακρίνει φύλα, υπερβαίνει τις τάξεις, τον καθωσπρεπισμό, τον πουριτανισμό, τον πειθαναγκασμό της γυναίκας. Ο Χέινς εκμεταλλεύτηκε πλήρως το σενάριο της Phyllis Nagy και έδωσε ένταση στις πράξεις και τις σκέψεις, στα βλέμματα και τις αποφάσεις των δύο γυναικών, οι οποίες ενσαρκώνονται εκ διαμέτρου αντίθετες από δυο γενναίες ηθοποιούς.

Το μόνο ελάττωμα είναι η κακή απόδοση των ελληνικών υποτίτλων. Είναι εσκεμμένα γενικόλογοι και πρόχειροι, για να κοντράρουν την αμεσότητα των εικόνων, στατικών και κινούμενων.

Βαθμός: εννιά [9]