Ο Θοδωρής κι ο Φρέντυ

Το 3ο βραβείο που απέσπασε ο "Φρέντυ" του Θόδωρου Καλέση στο 5ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Πρώτον γιατί αξίζει και μπορεί να πάει μπροστά. Η προηγούμενη δουλειά του, το θρυλικό καλτ "Τερμόμετρο" [1997], είχε βραβευτεί στο Φεστιβάλ ταινιών του Μύλου. Με είχε εντυπωσιάσει με την τόλμη και τις ιδέες του. Δεύτερον γιατί είναι ένα νέο παιδί με πολύ όρεξη και ελάχιστα οικονομικά μέσα. Οι ταινίες του είναι ανεξάρτητες παραγωγές, πολύ χαμηλού προϋπολογισμού. Τα 3.000 ευρώ που συνοδεύουν το βραβείο σίγουρα θα του δώσουν φτερά για την επόμενη δουλειά του. Τρίτον γιατί ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη. Δύσκολη επιλογή και πρέπει να στηριχτεί.

Ο Φρέντυ, ο ήρωάς του, κυκλοφορεί ανάμεσά μας, είναι ένας από εμάς. Πολύ φιλικός, εγκάρδιος και ορεξάτος. Τον ρώτησα πως του φάνηκε η εμπειρία της ταινίας και μου απάντησε ότι του άρεσε πολύ. "Μου αρέσει να γνωρίζω νέους ανθρώπους, είμαι πολύ κοινωνικός τύπος, γι' αυτό και διάλεξα αυτό το επάγγελμα. Εκτός απ' τα μαγαζιά, πηγαίνω σε γάμους, γιορτές ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Όπου με φωνάζουν. Ντύνομαι και Άη Βασίλης. Μ' ένα εξίσου τεράστιο κουστούμι. Γενιά λευκά, κόκκινα ρούχα κι όλα όσα ξέρεις"...

Το ίδιο εγκάρδιος είναι κι ο Θοδωρής. Θεώρησα ως εκ τούτου σκόπιμο, να του κάνω μερικές ερωτήσεις, ώστε να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Mic: Πως γνώρισες τον Φρέντυ κι αποφάσισες να τον απαθανατίσεις σε μια ταινία;
Θ. Καλέσης: Ο Φρέντυ είναι ένα κομμάτι της καθημερινότητας της Θεσσαλονίκης. Όλοι όσοι περπατούν στο κέντρο της πόλης τον γνωρίζουν. Βλέποντας αρκετές φορές το σόου του και μετά τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς, αναρωτήθηκα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που ξυπνάει το πρωί όπως όλοι και πηγαίνει να εργαστεί μέσα σ' έναν τεράστιο φουσκωτό σάκο. Το θέμα άρχισε να μ' ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο όταν αποκαλύφτηκε ότι αυτός ο τύπος είναι ένας μετανάστης. Ο Φρέντυ λοιπόν, μέσα στην προσωπική του οδύσσεια, άφησε την πατρίδα του και χρησιμοποίησε τον φουσκωτό κλόουν ως δούρειο ίππο για να εισβάλει στην καθημερινότητά μας.

Mic: Πόσες ώρες υλικού είχες στη διάθεσή σου;
Θ. Καλέσης: Περίπου 25 ώρες, τραβηγμένες κατά ένα μεγάλο μέρος με Sony PC100. Λόγω του διακριτικού μεγέθους της κάμερας υπήρχε αρκετή φυσικότητα στα γυρίσματα. Βέβαια προηγήθηκαν αμέτρητες ώρες γνωριμίας, συζητήσεων και εξοικείωσης με τα πρόσωπα, διαδικασία που κράτησε περίπου ένα χρόνο. Αυτά δεν καταγράφηκαν πουθενά. Η κάμερα άνοιξε μόνο στο τέλος, όταν πια ήμασταν έτοιμοι.

Mic: Το μοντάζ έγινε ψηφιακά; Πες μας για την εμπειρία σου αυτή.
Θ. Καλέσης: Το μοντάζ έγινε σ' ένα Apple G4 titanium 500MHz στο λογισμικό Final Cut Pro. Η εμπειρία ήταν αρκετά ευχάριστη ως διαδικασία. Όταν έχεις ένα φορητό στούντιο μοντάζ με όλες τις δυνατότητες, μπορείς να δουλεύεις όπου θέλεις εσύ. Μετακινήθηκα αρκετά κατά την διάρκεια του editing και αυτό επηρέασε θετικά την δουλειά μου. Κάποιες σκηνές μάλιστα μονταρίστηκαν σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, στην Φλώρινα όπου είχα πάει για διακοπές. Οποιαδήποτε στιγμή και οπουδήποτε, όταν είχα κάποια καλή ιδέα, άνοιγα το laptop και δούλευα.

Mic: Τι άλλο ετοιμάζεις τώρα;
Θ. Καλέσης: Η επόμενη δουλειά έχει ήδη ξεκινήσει και αφορά τους τυφλούς που παίζουν σκάκι. Συνεχίζεται με πολλή υπομονή γιατί είναι ένα δύσκολο θέμα. Πιστεύω [αν προλάβω] πως θα είναι η επόμενη συμμετοχή μου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

Mic: Σ' ευχαριστώ πολύ και πάντα επιτυχίες.

Δείτε σχετικά
Οι εντυπώσεις μου από την ταινία
Ο Φρέντυ στο 5ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ