Oh Boy!

Η δίψα για μια κανονική ζωή μπορεί να συγκριθεί με... ή να χωρέσει σε... ένα φλιτζάνι καφέ;

Ο Νίκο Φίσερ [Tom Schilling] αντιμετωπίζεται ως πρώην εξαρτημένος: από το αλκοόλ, από το πανεπιστήμιο, από την πρόνοια, από περιστασιακές σχέσεις, από τον πατέρα του... από το Βερολίνο. Όλα του πάνε από το στραβό στο θεόστραβο, αρνείται να πάρει αποφάσεις που αφορούν το μέλλον του κι επιπλέον δεν μπορεί να χαρεί πουθενά έναν κουπάτο καφέ ή έστω κι έναν φίλτρου, βρε αδερφέ! Η περιπλάνησή του στο ανοιξιάτικο Βερολίνο διαρκεί μια μέρα και μια νύχτα, όπου όλοι και όλα αρνούνται να μεγαλώσουν.

Μετά γυρίζει σελίδα; Τι να γίνεται άραγε μ' εκείνα τα παιδιά που δε μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά, ούτ' ερωτεύονται κανονικά;

Το κλίμα της ταινίας έχει κάτι καφκικά κλειστοφοβικό και μαυροχιουμορίστικο (περιφερόμενο στους νυκτερινούς λαβυρίνθους της αστικής μεγαλούπολης) και κάτι σαρδόνιο που παραπέμπει στον Έρμαν Έσε. Η μουσική ατμόσφαιρα είναι κουλ τζαζ αλά Μάιλς Ντέιβις, τα φωνητικά θυμίζουν Σουζάν Βέγκα (The Major Minors & Cherilyn MacNeil). Υπάρχει μια διαρκής αγωνία ότι κάτι θα συμβεί, κάτι τραγικό και αμετάκλητο. Η αίσθηση του ατελέσφορου είναι διάχυτη, η στασιμότητα τσακίζει, ο παλιμπαιδισμός δημιουργεί άβολες καταστάσεις.

Ο Τομ Σίλινγκ [Crazy, Before the Fall, Το Σύμπλεγμα Μπάαντερ Μάινχοφ] είναι απίθανος. Διαπλέει με άνεση ανάμεσα απ' όλα αυτά, κολυμπάει χωρίς να βουλιάζει, διαχειρίζεται με νηφαλιότητα και ιώβεια υπομονή εξωφρενικές αλήθειες και άλλες ασυμβατότητες. Και βγαίνει πύρρειος θριαμβευτής για να απολαύσει επιτέλους το έπαθλο της δύναμης της θέλησής του. Εξάλλου όλα είναι θέμα ψυχραιμίας και στιλ. "Αλλά αν το καλοσκεφτείς, τότε γίνεται ξεκάθαρο πια ότι το πρόβλημα είσαι εσύ" και όχι όλοι οι άλλοι.

Βαθμός: 7