Οι Αισθηματίες
Γιατί να είμαστε κι οι δυο αισθηματίες; Γιατί να μπλέκουμε σε παλιοϊστορίες; Αφού στον κόσμο λιγοστές είν' οι κυρίες, γιατί να είμαστε λοιπόν αισθηματίες;
[Στέλιος Καζαντζίδης, στίχοι: Πυθαγόρας / μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος]
Η ιστορία δεν πάει ακριβώς όπως στο άσμα. Ο Δάσκαλος [Τάκης Μόσχος] είναι σκληρός κι αμείλιχτος. Είναι κάπηλος, μαστροπός, τοκογλύφος, εκβιαστής, ναρκέμπορος [;]. Είναι θεός και διάολος. Οι μαθητές Ερμής και Γιάννης [Δημήτρης Λάλος, Χάρης Φραγκούλης] είναι καλοί και επιδεκτικοί, έχουν χιούμορ, κάνουν άριστα τη "λάντζα" αλλά είναι ταυτόχρονα πολύ αισθηματικοί τύποι. Ο πρώτος ερωτεύεται τρελά την κόρη του Δασκάλου [Ηλιάνα Μαυρομάτη] η οποία παραβάλλεται ως η παρθένα Μαρία Μαγδαληνή. Ο έτερος είναι καψούρης με μια πόρνη πολυτελείας [Ευτυχία Γιακουμή] η οποία θέλει να φύγει πολύ μακριά τους.
Ματαιότης ματαιοτήτων, είπεν ο Εκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.
Ο Δάσκαλος αποφασίζει να δώσει μαθήματα ζωής και θανάτου. Ό,τι πιάνει, εξάλλου, μαραίνεται. Η Βαλέρια Χριστοδουλίδου το παίζει νοσοκόμα. Η Θεοδώρα Βαλεντή και η Marni Films συμβάλλουν στην εκτέλεση παραγωγής. Η ατμόσφαιρα μυρίζει Νικολαΐδη. Από τότε, από το 1993, όταν ο Νικόλας έκανε τη μικρού μήκους με πρωταγωνιστή τον Θανασούλη [Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου]. Ο "δόκτωρ" Κωνσταντίνος The Boy Βούλγαρης τού αφιερώνει ένα κομμάτι του σάουντρακ, με το ίδιο όνομα: Νίκος Νικολαΐδης. Το σάουντρακ κυκλοφορεί και περιέχει παλαιά, αυθεντικά και πειραγμένα, Καρούζο, την παρθένο Mary, το θείο βρέφος Boy, Φελιζόλ, Yell o Yell, Κόρε Ύδρο.
Ο ψαγμένος σινεφίλ θα βρει επίσης Κακόφημους Δρόμους [Σκορτσέζε], Κινέζο Μπούκι [Κασσαβέτης], Λολίτα [Κιούμπρικ], Κατάσταση Πραγμάτων [Βέντερς], Λουίζε Μπρουκς [Λούλου, το κουτί της Πανδώρας], Περιφρόνηση [Γκοντάρ], νουάρ ατμόσφαιρες [Γκίλντα, Η νύχτα και η πόλη], Βαγγέλη Κοτρώνη [Βερνταλάκ], Ντίβα [Μπενιέ], καλτ λατρείες [στη σκιά του Λέμμυ Κώσιον], συνεχείς αναφορές στην πίστη στη θρησκεία στο θείο... όλα χωρίς μεταφυσική χωρίς αύριο χωρίς μετάσταση. Όλα πασπαλισμένα, διαποτισμένα, με το διεστραμμένο μακάβριο χιούμορ του ερασιτέχνη [εραστή της τέχνης] Νίκου Νικολαΐδη. Μείζων δε τούτων η αγάπη. Μετά το αίμα και μετά η δίψα...
Κομπάρσος της καρδιάς σου δε θα γίνω / να παίζω κάθε ρόλο τελευταίο / δε γίνεται αγάπη μου να μείνω / συχώρα με που φεύγω μα δε φταίω.
[Λευτέρης Μυτιληναίος, στίχοι: Κώστας Ρουβέλας / μουσική: Γιώργος Κατσαρός]
Βαθμός: επτά [7]
