Οι νηστίσιμες μουσικές του 50ου ΦΚΘ
Οι λάτρεις των αναδρομών έχουν ένα χρυσό δίδυμο, τη συνεργασία Werner Herzog και Popol Vuh που απλώνεται σε πέντε ταινίες [Aguirre, der Zorn Gottes / Αγκίρε, η οργή του θεού, Herz aus Glas / Καρδιά από γυαλί, Nosferatu: Phantom der Nacht / Νοσφεράτου, το φάντασμα της νύχτας, Fitzcarraldo & Cobra Verde], δύο ντοκιμαντέρ [Die grosse Ekstase des Bildschnitzers Steiner / Η μεγάλη έκσταση του ξυλογλύπτη Στάινερ, Gasherbrum - Der leuchtende Berg / Η σκοτεινή λάμψη των βουνών Γκάσερμπρουμ] κι ένα αναθηματικό [Mein liebster Feind - Klaus Kinski / Ο καλύτερος εχθρός μου].
Οι λάτρεις των Neubauten έχουν ένα μοναδικό οδοιπορικό για μια συναυλία που έδωσαν οι Einsturzende στο ανατολικό Βερολίνο πριν την πτώση του τοίχους. Λέγεται Off Ways - Berlin [Von Wegen] και τη γύρισε ο φίλος τους o Uli M. Schueppel. Οι λάτρεις του Alexandre Desplat [εκτός από τη συναυλία της οποίας λεπτομέρειες θα δείτε στο τέλος του κειμένου] έχουν το νεο-νουάρ του Jacques Audiard "Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου" [De battre mon coeur s' est arrete]. Οι λάτρεις του Mychael Danna έχουν τον Marc Webb και τις "(500) μέρες με τη Σάμερ" [(500) days of Summer].
Οι φίλοι του Christopher Young έχουν τη "Δημιουργία" [Creation] του Jon Amiel. Αυτοί του Mark Snow θα βολευτούν με Alain Resnais και "Aγριόχορτα" [Les herbes folles / Wild grass]. Οι φαν του Ryuichi Sakamoto θα πουν "Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λώρενς" [Merry Christmas, Mr. Lawrence] δια στόματος Nagisa Oshima και θα τραγουδήσουν εν χορώ Forbidden Colours σιγοντάροντας τον David Sylvian.
Οι εραστές του Charles Trenet και της Lio [όχι απαραίτητα κοινοί] θα μιοζικαλίσουν με "Ντάμα κούπα" [La reine des pommes / A queen of hearts... and her Parisian lovers] αλά Valerie Donzelli [σιγά μη τραγουδάει η ίδια]. Μιούζικαλ κασσαβετιανό περιμένει και τους τζαζ λάβερς του Justin Hurwitz. Λέγεται "Ο Γκάι και η Μαντελάιν στο πάρκο" [Guy and Madeline on a park bench] και το υπογράφει ο γιανγκ αμέρικαν Damien Chazelle [όχι και τόσο αμέρικαν στο όνομα].
Για πιο νεανικά αυτιά η "Δίχως αγάπη" [The unloved] Samantha Morton με τη μουσική των Colleen. Το "Βουνό χωρίς δέντρα" [Treeless mountain] της κορεάτισσας So Yong Kim και των Asobi Seksu. "Το κορίτσι κάνει μπαμ" [The Exploding Girl] των Mum και της Bradley Rust Grey. "Το κορίτσι απ' τη Σλοβενία" [Slovenka] του κουζουλού Damjan Kozole που ανθολογεί Zappa [Bobby Brown goes down] μέσω των Silence. Πιο κολεκτιβικά τα "Ξέστρωτα κρεβάτια" [Unmade beds] του καταλανού Alexis dos Santos [με (We Are) Performance, Connan Mockasin, Plaster of Paris, Michiel Huisman]. Πιο κολεγιακό το "Φέρτε και λίγο δεντρολίβανο" [Go get some rosemary] των αφών Safdie [με Michael Hurley, David Sandholm, The Beets, The Jubalaires & Bruce Hirdler].
Ειδικές περιπτώσεις το "ΣΙΝΕΜΑ ΕΙΝΑΙ: ένα κορίτσι κι ένα όπλο" [FILM IST. a girl & a gun] του Gustav Deutsch με Martin Siewert, Christian Fennesz, Burkhard Stangl για ψαγμένους. Και το παιδικό ΣΟΣ "Ένα χωριό που το λένε Πανικό" [Panique au village / A town called Panic] με Dionysos και French Cowboy.
Οι ελληνολάτρες έχουν κι αυτοί νηστεία και προσευχή. Μπακ του μάι ρουτς με το ολ τάιμ κλάσικ "Ποτάμι" των Κούνδουρου / Περγιάλη σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Τη "Μοιραία σχέση" του Ερρίκου Ανδρέου με την επένδυση του Μίμη Πλέσσα. Το νεόκοπο "Άμα δε σε θέλει" του Βασίλη Νεμέα με Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Και τη φευγάτη αστεράτη "Μπιλόμπα" της Σοφίας Παπαχρήστου με τα μουσικά κεντίδια του Μάριου Στρόφαλη.
Προσθέστε τις επί τόπου μουσικές των Prefabricated Quartet, The Brockas και MetamKine και έχετε μια πλήρη εικόνα.
