Περί του Avengers: Endgame (no spoilers!)

Το πολυαναμενόμενο καινούργιο “Avengers” βγαίνει σήμερα, ανήμερα Μεγάλης Πέμπτης στις αίθουσες. Για την δεύτερη λέξη της παραπάνω πρότασης, ίσως συνηγορούν π.χ. τα 1.000.000 εισιτήρια τα οποία προπωλήθηκαν μόνο στην Ινδία.

Η αδημονία που είχε χτιστεί όλον αυτόν τον καιρό για το τελικό κεφάλαιο των Avengers δεν ήταν τυχαία. Με τις τελευταίες σκηνές του «Infinity War» (2018) να φέρνουν σε ένα αδιέξοδο, όχι μόνο την τύχη της ομάδας των Εκδικητών αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας, όπου βλέπαμε εκλεκτούς πρωταγωνιστές των γεγονότων αλλά και συνηθισμένους πολίτες να αποσυντίθενται μετά από την κομβική όσο και φρικιαστική ιδέα/εφαρμογή του κερβερικού Thanos, τα πράγματα ήταν αντικειμενικά δύσκολα για τους σκηνοθέτες Anthony και Joe Russo.

Και αυτό για δύο λόγους: αφενός επειδή είδαμε σημαίνουσες μορφές της super hero παλαίστρας να γίνονται κυριολεκτικά σκόνη, αφετέρου δε διότι το «Infinite Wars» είχε να επιδείξει αρκετές χάρες σε επίπεδο δράσης και κορύφωσης της έντασης. Και μόνο η σκηνή της μάχης στην Wakanda και η επική σεκάνς της εισόδου του Thor ήταν αρκετές για μπει πολύ ψηλά ο πήχης στις προσδοκίες κοινού και κριτικών.

Να όμως που αναντίρρητα τα κατάφεραν οι αδελφοί Russo. Σε ένα φιλμ που φτάνει τα 181 λεπτά, τα οποία ωστόσο κυλούν χωρίς καμία κοιλιά ή ύφεση της δράσης, το σκηνοθετικό δίδυμο ολοκληρώνει με επικό τρόπο τη saga που έστησε η Marvel. Το «Endgame» τολμώ να πω ότι είναι η πιο πλήρης ταινία της σειράς, και αυτό δεν έχει να κάνει με τον χρόνο που εξελίχθηκε αλλά με την διαχείριση αυτού από μεριάς του σκηνοθετικού δίδυμου. Στιβαροί οι χαρακτήρες, αποφυγή αστραπιαίου μοντάζ (ως εκ τούτου δε ζαλίζεται κάπου στη μέση ο θεατής), αρκετές συναισθητικές κορυφώσεις, αρκετές ανατροπές (όχι όμως στον βωμό του «κάνω ανατροπή για να κερδίσω το ενδιαφέρον»), πάρα πολλές και επιτυχημένες κινηματογραφικές αναφορές ακόμα και αναπάντεχες για το Marvel σύμπαν, λιγότερο χιούμορ πάντως, ακριβώς επειδή ο ζόφος του εξαφανισμένου 50% του γήινου πληθυσμού θα έκανε την υπέρμετρη χρήση αστείων μία λάθος συντεταγμένη μέσα στο φιλμ, και τέλος μία ισορροπία ανάμεσα στην ανάδειξη του κάθε ήρωα από τον πυρήνα της ομάδας.

Στα συν η απολαυστική είσοδος της ταινίας με τραγούδι των Traffic, ενώ την ίδια στιγμή η μουσική του Alan Silvestri ήταν σε σχέση με το «Infinite War» πιο διακριτική και λιγότερο πομπώδης.

Απολαυστικό λοιπόν το «Endgame» στα σίγουρα, και αν αυτό λέει κάτι, την ώρα της παρακολούθησης του διαπιστώνεις ότι είναι από τις ταινίες τις οποίες θα δεις και θα ξαναδείς στο μέλλον, μελετώντας τις μικρολεπτομέρειες που είναι δεκάδες, είτε αναφορικά με το σενάριο είτε σε σχέση με το πώς η παραγωγή έστησε το σύμπαν των Avengers.

Στα δε credits του τέλους είναι μεγαλειώδης η παρέλαση όλων των ηθοποιών που έχουν εμφανιστεί σε μικρό ή μεγάλο ρόλο στο φιλμικό σύμπαν των Avengers.