Persepolis

(Γαλλία/ ΗΠΑ, 2007, 95') των Marjane Satrapi & Vincent Paronnaud

Η Μαρζάν Σατραπί δεν είναι σίγουρα η μέση ιρανοπούλα, όπως φανερώνει εν μέρει και το επώνυμό της. Έχει μια μεταμοντέρνα μαμά, μια πολύ τσαούσα γιαγιά [που γουστάρει Iron Maiden] και είναι επίγονος κάποιου μεγάλου σάχη της Περσίας, μια από τις δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες πριγκίπισσες και πρίγκιπες που άφησε πίσω του. Πέρασε τα εφηβικά της χρόνια στη Βιέννη "εξόριστη" του ισλαμικού καθεστώτος, γύρισε για το κολέγιο στο Ιράν και ξανάφυγε για σπουδές στο Παρίσι γιατί "δεν τη σήκωνε το κλίμα". Τώρα ζει εκεί παντρεμένη με σουηδό και κάνει κόμικς τη ζωή της. Πολύ προχωρημένο και πολύ προσοδοφόρο, με πάνω από ένα εκατομμύριο πωλήσεις.

Αυτήν την "προσωπική της επανάσταση" παρακολουθούμε στο Περσέπολις. Είναι μια σύγχρονη ιδιόμορφη σατραπειάδα στο περιθώριο των ανδρών. Είναι ένα ταξίδι ζωής, γεμάτο χιούμορ, μαυρόασπρες, αδρές, δισδιάστατες εικόνες, μουσικές ανάμεσα σε ιρανική ντίσκο και πιανιστικές μπαλάντες, σουρεαλιστικές παρεκτροπές και σκαμπανεβάσματα. Ο παλμός και η φρεσκάδα είναι το άλφα και το ωμέγα. Το αυτοσαρκαστικό χιούμορ είναι το βήτα και το ψι. Το ότι δε φοβάται να μας δείξει την "κακή" της πλευρά και μας αφήνει να την (κατα)κρίνουμε, είναι το γάμα και το χι. Το δέλτα και το φι είναι οι τρεις φωνές που διάλεξε να μιλήσουν ως η ίδια (Κιάρα Μαστρογιάννι, κόρη-μήλο), η μαμά (Κατρίν Ντενέβ, μάνα-μηλιά) και η γιαγιά (η πάλαι πότε DeDe Ντανιέλ Νταριέ). Το έψιλον και το ύψιλον μαζί κάνουν ένα γενναίο "ευ" και αρχή για το κ(ι)αραόκι "Eye of the Tiger".

Αν πα να δείτε αυτό το απολαυστικό αρτούν [εσείς οι μεγάλοι], θα περάσετε καλά, θα ψυχαγωγηθείτε, θα προβληματιστείτε πάνω στο νόημα του χρήματος, της τέχνης, του έρωτα, του αυγού, της κότας και της κοινωνικοπολιτικής ως μέρος του τυφώνα της ζωής και -πιστεύω πως- θα φύγετε ανάλαφροι και ανανεωμένοι. Όταν θα βγείτε έξω στο δρόμο μπορεί να σας περάσει απότομα η χαρά, αλλά αυτό έχει και δεν έχει σχέση με την ταινία.

Διαβάστε για τα κόμικ Περσέπολις 1 & 2