Ποιος φοβάται τους γάτους της Περσίας;
Τι κοινό έχουν Ο ήχος της Πόλης [Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul, 2005] του Fatih Akin και το Βαρύ Μέταλλο στη Βαγδάτη [Heavy Metal in Bagdad, 2007]; Φαίνεται πως είναι οι βασικές επιρροές της τελευταίας, πολύ ωραίας, ταινίας του Μπαμάν Γκομπαντί.
Όπως η πρώτη είναι ένα οδοιπορικό στην ανεξάρτητη σκηνή της Πόλης μέσα από τα μάτια και τ' αυτιά του Alex Hacke, έτσι και τούτη εδώ είναι μια περιδιάβαση στην indie rock σκηνή της Τεχεράνης [σαν ανέκδοτο ακούγεται όμως είναι πραγματικότητα]. Κι όπως η δεύτερη περιγράφει ντοκιμαντερίστικα τις περιπέτειες ενός συγκροτήματος που παίζει σκληρή μουσική σε μια εμπόλεμη πρωτεύουσα, έτσι και οι "Γάτοι" καταγράφουν την απέλπιδα προσπάθεια ενός γκρουπ να υπάρξει και να περιοδεύσει εκτός χώρας, παρά την αναπόφευκτη παρέμβαση της λογοκρισίας και τον απόλυτο έλεγχο εξόδου.
Για την υπερπήδηση των εμποδίων επιστρατεύονται πλάγια μέσα, παράνομες ταχτικές, αντάρτικες κινήσεις κι ένας σπεκουλαδόρος μάνατζερ με μητρώο λαθρέμπορου οπτικοακουστικών σύμπακτων δίσκων. Συν τοις άλλοις, αυτός ο τύπος βοηθάει τους δυο λήντερς [την Νεγκαρ και τον Ασκάν] να βρουν κοπέλες για δεύτερα φωνητικά και στούντιο ηχογράφησης. Τους τριγυρίζει σε παράνομα στέκια πρόβας [έναν στάβλο με θεατές γελάδια, ένα πλυσταριό ταράτσας ηχομονωμένο με κουβέρτες, ένα γιαπί που καλύπτεται ηχητικά από τον παρακείμενο αυτοκινητόδρομο κ.α.π.] και τους γνωρίζει πιθανά μέλη.
Εμείς έχουμε μια σπάνια ευκαιρία να δούμε τις διαφορετικές μουσικές τάσεις με οπτική επένδυση σκηνές από την παλαβή καθημερινότητα της Τεχεράνης. Η πόλη όλη γίνεται ένα μιξαρισμένο βίντεο κλιπ πάνω στις μουσικές αυτών των ημιυπόγειων ρευμάτων. Παράλληλα, σε χαλαρό φλας μπακ, βιώνουμε τις δυσκολίες του γκρουπ Take it easy Hospital και τις τραγικές τους απολήξεις. Μουσικά είδη και σχήματα που είναι κατά γράμμα εκτός νόμου [τζαζ, μέταλ, γκραντζ, κιθαριστική ροκ, διφωνική έντεχνη, χιπ χοπ, τρανς] διατρυπούν το σώμα της πλοκής και διαφημίζουν την τρέλα του σκηνοθέτη για τη μουσική καταγραφή στους τόπους γέννησης.
Τα γυρίσματα έγιναν με θράσος και συγκάλυψη, χωρίς άδεια. Η ταινία απαγορεύτηκε στη χώρα γιατί αντιβαίνει ανοιχτά σχεδόν σε όλους τους περιορισμούς του ιρανικού δόγματος του υπουργείου πολιτισμού και αψηφά ρητές οδηγίες. Μέσα της παραμονεύουν αρκετές εκπλήξεις, μπόλικη ψυχαγωγία και γόνιμος προβληματισμός. Πολλά λογοπαίγνια και εικονοπαίγνια. Και άφθονη μουσική και δράση. Όχι βέβαια όπως την εννοεί ο παραχαράκτης. Υπάρχει κι ένας νέος ορισμός του ίντι ροκ: το μουσικό είδος ανάμεσα στον 50cent και την Madonna.
Μεθυσμένα άλογα στα σύνορα της τέχνης
