Πως να χάσεις τους φίλους σου, του Robert B. Weide
[How to Lose Friends & Alienate People, ΗΒ 2008, 110']
Κάπου μεταξύ της φάσιον βίκτιμ κομεντί "Ο διάβολος φορούσε Πράντα", του σαρωτικού "Μίστερ Μπην" και του αναρχικού "Μεγάλου Λεμπόφσκι" υπάρχει άπλετος χώρος για υβρίδια όπως το δημώδες "Πως να χάσεις τους φίλους σου" ... και να κάνεις τους πάντες να φρικάρουν. Η απόσταση που χωρίζει τη νέα βρετανική κωμωδία και τη σλάπστικ αμερικανική μπαλαφάρα γεφυρώνεται πανεύκολα με έναν σούπερ κουλ τύπο που λέγεται Jeff Bridges.
Ο γεφυροποιός Μπρίτζες υποδύεται τον εκδότη του περιοδικού Sharps [=ντυμένοι στην τρίχα, στην πένα, στο καντήλι] που καλεί στην Νέα Υόρκη έναν βρετανό κυνηγό των σελέμπριτι [Simon Pegg], έναν λιγούρη γκαφατζή Τζέρι Λιούις, με σκοπό την ανανέωση και το μπόλιασμα της αστραφτερής έκδοσής του με νέο βρετανικό φλέ(γ)μα και ορμή νεανική. Αντ' αυτού ο νεαρός ρεπόρτερ μοιάζει ολωσδιόλου εκτός χωρικών υδάτων και τσαλαβουτάει σαν ασχημόπαπο στο παρασκήνιο της σόου μπιζ, αφήνοντας συντρίμμια στο διάβα του.
Το μόνο του στήριγμα σ' αυτόν τον σκληρό κόσμο είναι η συνάδελφός του Άλισον [Kirsten Dunst]. Οι υπόλοιποι, ο προϊστάμενος Μάντοξ [Danny Huston], η ατζέντισσα Τζόνσον [Gillian Anderson], η στάρλετ Μάες [Megan Fox], ο σκηνοθετίσκος [Max Minghella], ακόμη και η μυστήρια γυναίκα του αφεντικού [Jane Perry], όλοι τον εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος. Αυτός παραμένει πάντα αφελής, κάγκελο με το στόμα ανοιχτό, σα χάνος, σα χάχας, σα βάτραχος χωρίς βασιλοπούλα και χωρίς φιλί. Βέβαια, η ταινία είναι τυπική κωμωδία και το χάπι εντ στο τέλος θα φανεί.
Ο ντοκιμαντερίστας Weide, για να κάνει πραγματικότητα την πρώτη φιξιόν ταινία του, αναγκάστηκε να ακολουθήσει την αντίθετη του ήρωα πορεία, φτάνοντας να βρει χρηματοδότες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η λατρεία του για τους αδερφούς Μαρξ [Remarks on Marx, The Marx Brothers in a Nutshell] αποτυπώνεται ανάγλυφα σε τούτη την πρωτόλεια σατιρική του απόπειρα. Η αγάπη του για τον Κερτ Βόνεγκατ [Mother Night, Kurt Vonnegut: American Made] είναι επίσης φανερή.
Όλα αυτά δεν εγγυώνται οπωσδήποτε ένα ποιοτικό αποτέλεσμα αλλά η διασκέδαση και οι εκπλήξεις, ένθεν κακείθεν, είναι εξασφαλισμένες. Οι ερμηνείες έχουν νεύρο και παλμό, ακόμη και τα περάσματα της πολωνοεβραίας σπιτονοικοκυράς [Miriam Margolyes] ή του τρανσέξουαλ [Charlotte Devaney]. Ο αθέμιτος παραλληλισμός των βραβείων [BAFTA vs. Apollo], οι διασημότητες και τα κόκκινα χαλιά, η αντεπίθεση του "άξεστου" χύμα βρετανού στον δήθεν καθωσπρεπισμό, όλα έχουν το γούστο και τη χάρη τους.
Στο αξιομνημόνευτο σάουντρακ συναντάμε, εκτός από τα θέματα του David Arnold, τους Joey Ramone [What A Wonderful World], Motorhead [Ace Of Spades], Dusty Springfield [Spooky], The Kinks [You Really Got Me], Scissor Sisters, The Killers αλλά και την "Dolce Vita" του Nino Rota που παίζει τον δικό της οπτικοακουστικό ρόλο στη μετάλλαξη του βατράχου σε... πάπιο.
