Σινέ MiC

Τρία αγόρια, παιδιά των λουλουδιών που αγαπούσε περισσότερο η μαμά Μαργαρίτα [Αλεξία Καλτσίκη], προσπαθούν να την επαναφέρουν, πατώντας πάνω στα χνάρια που άφησε ο πα-τέρας Λογκό [Dominique Pinon]. Ο Λένινγκραντ καουμπόι Ντάμυ [Τζούλιο-Γιώργος Κατσής], ο μάτριξ Τζαπάν [Άρης Μπαλής] και ο πάκμαν Σκαντζοχοιράκος [Πάνος Παπαδόπουλος] δεν είναι ντελικατέσεν τεμπέληδες της εύφορης Σίγκαπορ κοιλάδας, δεν είναι συνωμότες της ηδονής και της οδύνης, είναι ψυχεδελικοί συγκάτοικοι της τρελής 7ης φρ-ουτοπίας.

Το μαρτυρούν αυτό ένα από τα τρία μικρά γουρουνάκια, μια αισώπεια χελώνα-καπνός, μια κότα διχοτομημένη και μια διχασμένη Σαμάνθα [Sandra Abuelghanam Sarafanova]. Άκου πτώμα, έλεγε ο φαντασμένος φαφλατάς Λάμπρος Κωνσταντάρας. Άκου πτώμα να μαθαίνεις, επαναλάμβανε το κουρέλι Κωνσταντίνος Τζούμας που τραγουδάει ακόμα. Άκου ψάρι να μαθαίνεις, παραφράζει ο Σκαντζόχοιρος απόψε. I dig you, παραδέχτηκε ο Ντέμης Ρούσσος. Σνιφ σνιφ, έκλαψε ο Σταύρος Λογαρίδης ελέω Βαγγέλη Παπαθανασίου. Μουσικόραμα και ρετρόραμα και φαντασιόραμα.

Αν δεν είναι αυτός γνήσιος επίγονος του Νίκου Νικολαΐδη, τότε ποιος; Α, ρε μπαγάσα φελιζόλ Βεσλεμέ, τον ακούω να λέει, με ξεπέρασες. Το ίδιο θα λέγαν κι ο Κάρπεντερ με τον Λιντς. Πιο σημαντικό ίσως είναι αυτό που εικάζω ότι μπορεί να του είπε ο μοντέρ Μαυροψαρίδης: άσε το κακό να βγει.