Σινέ-MiC

Το NKVD [Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων] ήταν η σοβιετική μυστική αστυνομία και υπηρεσία ασφαλείας κατά τη σταλινική περίοδο, υπεύθυνη για την πολιτική καταστολή, τις μαζικές εκτελέσεις, τις απελάσεις, την παρακολούθηση και την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων, μαζικών εκκαθαρίσεων κατά των εθνικών μειονοτήτων και των υποτιθέμενων εχθρών του λαού, διατηρώντας «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» μέσω τρομοκρατίας και φόβου.

Η ταινία του Λοζνίτσα είναι το πορτρέτο του ενός εισαγγελέα, του νεαρού, άρτι αποφοιτήσαντος Αλεξάντερ Κόρνιεφ [Alexander Kuznetsov], που ερευνά την άδικη φυλάκιση του πολιτικού κρατούμενου Στέπνιακ [Aleksandr Filippenko], διαπιστώνει την υπερεξουσία του τοπικού επιτροπείου και κατόπιν ταξιδεύει και αναφέρει τις βάσιμες ανησυχίες του στο γενικό εισαγγελέα Αντρέι Βισίνσκι [Anatoliy Beli] στην Μόσχα. Ο Λόζνιτσα καταστρώνει με μαεστρία ένα καφκικό θρίλερ εποχής [1937], όπου οι μεθοδεύσεις, οι παρακολουθήσεις και οι δήθεν φιλικές εξομολογήσεις χτίζουν ιστό με ιστό, πόρτα την πόρτα, ποτήρι στο ποτήρι, τον ασφυκτικό κλοιό που περιβάλλει ως κατασταλτικός μανδύας τον ανίδεο Κόρνεφ.

Ο Σεργκέι Λοζνίτσα είναι γεννημένος στη Λευκορωσία, μεγαλωμένος στο Κίεβο, πολυτεχνίτης μαθηματικός και κυβερνητικός επιστήμων, μεταφραστής της ιαπωνικής, σπουδαγμένος κινηματογραφικά στην Μόσχα [VGIK], μετοικήσας κατά την νέα χιλιετία στην Γερμανία. Θεωρεί εαυτόν κοσμοπολίτη σκηνοθέτη και διαπρέπει σε πολλά κινηματογραφικά είδη, μικρής, μέσης και μεγάλης διάρκειας [Σήμερα κτίζουμε ένα σπίτι, Η ζωή το φθινόπωρο, Ο σταθμός του τρένου, Πορτρέτο, Ο οικισμός, Τοπίο, Η φάμπρικα, Αποκλεισμός, Αρτέλ, Επισκόπηση, Το φως του Βορρά, Το πρόσωπο της ομίχλης, Μαϊντάν, Αούστερλιτς, Η δύναμη της αλήθειας, Η φυσική ιστορία της καταστροφής].

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον έκανε ακόμη πιο ενεργό κοσμοπολίτη: αυτοδιαγράφηκε από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου διαμαρτυρόμενος, αποβλήθηκε από την Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου, εξέφρασε αντιρρήσεις για τις εθνικιστικές τακτικές των δύο χωρών αλλά και για τα ευρωπαϊκά πογκρόμ καλλιτεχνικών αποκλεισμών και μίλησε εγγράφως για «σταλινικές πρακτικές» καλώντας «να μην κρίνουμε τους ανθρώπους με βάση τα διαβατήριά τους».