Σινέ-MiC

Πρόκειται για σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από τρεις μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες, αυτόνομες αρχικά, συμμαχικό τρίπτυχο εντέλει στην έξοδό τους στις αίθουσες.

Η πρώτη 45λεπτη ιστορία [100 χρόνια μπροστά /100 years ahead] είναι πολύ αγαπημένη, όχι μόνον διότι βασίζεται στον σπαρταριστό μονόλογο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, αλλά και γιατί απολαμβάνουμε κι ακούμε τον ίδιο να δίνει ρέστα σε μια επίκαιρη πολιτικοκοινωνική ανάλυση που τσακίζει κόκαλα. Καταφέρνει μέσα από την προσωπική ματιά του ήρωα [ο άγιος Λάκης] να σαρώσει, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, το άμεσο παρελθόν, το παρόν και τον ζόφο ενός κάποιου εφιαλτικού αύριο. Ο δε σκηνοθέτης, Μιχάλης Γιγιντής, κατορθώνει να συλλάβει τον κλειστοφοβικό θόρυβο του έξω κόσμου, μέσα, δίχως να προδώσει το εκρηκτικό τέλος.

Η δεύτερη 25λεπτη ταινία, Planet Balcony [πλανητικό μπαλκόνι;] δεν μου είναι γνωστή. Διαβάζω την αφηγηματική της γραμμή: Μπαλκόνι Εξαρχείων, τσιγάρα και η τύπισσα από απέναντι που δεν κλείνει την κουρτίνα. Μοιάζει τόσο καθημερινή και σημερινή που είναι μάλλον [σε] ενδιαφέρουσα. Γνωστή είναι η σκηνοθέτις της, η γερμανοσπουδασμένη θεσσαλονικιά Ιωάννα Κρυωνά, που μας έχει δώσει μια εκρηκτική παρωδία, το Βαθύκοφτο [2021], η οποία εξελίσσεται ως βραδύρυθμος ωρολογιακός μηχανισμός. Προέρχεται δε η Ιωάννα, από κινηματογραφική οικογένεια, ως κόρη του δημιουργικού ντοκιμαντερίστα Απόστολου Κρυωνά [και βοηθού του Τάκη Κανελλόπουλου].

Η τρίτη ιστορία [Χους ει και εις χουν απελεύσει /Dust to dust], 25λεπτη και αυτή, είναι ίσως η πιο μαύρη και πιο σαρδόνια. Εκτυλίσσεται σε κάποιο πολύ δημοφιλές κοιμητήρι, το οποίο λυμαίνονται κυριολεκτικά ο αδίστακτος υπάλληλος Κοσμάς [Δημήτρης Δρόσος] και ο παπα-Αργύρης [Θάνος Τοκάκης] ώσπου να συγκρουστούν με τον πανίσχυρο Μάκη [Σίμος Κακάλας]. Το κατάμαυρο θανατερό χιούμορ δίνει σκυτάλη στην καυστική ειρωνεία, μια που το νεκροταφείο είναι ο μικρόκοσμος της σαθρής κοινωνίας μας. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Παπαθανάσης ακολουθεί τα χιτσκοκικά πρότυπα και διαπλέκει όλο και πιο σφιχτά τα παράλληλα αφηγήματά του. Οι μικροί ρόλοι είναι ιδιαίτερα απολαυστικοί και χαρακτηριστικοί, καθώς και η βιτριολική μουσική του Νίκου Βελιώτη.

Το τρίο με τον επίκαιρο και πιασάρικο τίτλο Ελλάδα 3.0 παρουσιάζεται ως κωμωδία x3. Σίγουρα έχει κωμικές στιγμές και πινελιές, αλλά αυτό που βλέπω σημαντικό είναι τι περνάει στον θεατή κι όχι μόνον αν ο θεατής περνάει καλά. Straight from Hellas, λοιπόν.