Σινέ-MiC

– Αυτό που θέλεις, Γη, δεν είναι, αθώρητη ν’ αναγεννιέσαι μέσα μας;

[Ράινερ Μαρία Ρίλκε, 9η Ελεγεία του Ντουίνο, μετάφραση Άρη Δικταίου]

Η ταινία αυτή του Γιώργου Κεραμιδιώτη δεν είναι ντοκιμαντέρ καταγγελίας, παρόλο που ακούγονται και λέγονται πολλές εβρίτικες αλήθειες [ερημοποίηση, αγροτοκτονία, μεγαλοκτημοσύνη]. Επίσης δεν ψάχνει φως στο τούνελ, παρόλο που ο αφηγηματικός του άξονας ακροβατεί στο φρικτό γεγονός της άγριας δολοφονίας τριών γυναικών αφγανικής υπηκοότητας [Οκτώβρη του 2018] οι οποίες προσέφυγαν στη χώρα μας μέσω του Έβρου. Ακόμη, δεν διεκδικεί δάφνες ρεπορτάζ, ούτε με τις απαγορεύσεις αλιείας και κινηματογράφησης στον ποταμό Έβρο [Μάρτης 2016, Μάρτης 2020], ούτε με τους αγριεμένους ακροδεξιούς και οπλισμένους πολιτοφύλακες [Αινήσιο Δέλτα 2019], ούτε με τα αίτια της πυρκαγιάς στο δάσος της Δαδιάς [Αύγουστος 2023].

– Πες μου, που μπορεί κανείς να ζήσει, ακόμη, μια ζωή ανθρώπινη;

[Φρήντριχ Χαίλντερλιν, Οι γραμμές της ζωής]

Μέσα από τη φόρμα του ντοκιμαντέρ ο Γιώργος Κεραμιδιώτης προσπαθεί να στοχαστεί με αφορμή την τραγική ακριτική καθημερινότητα και να προσεγγίσει τη βιωμένη φιλοσοφία αυτής της υπερβατικής πλέον καθημερινότητας. Οι αλληλουχίες των εικόνων του και των προσώπων που μιλάνε, εστιάζουν στις ρίζες των προβλημάτων, των γεγονότων και των καταστάσεων. Λειτουργεί ο ίδιος ως σκεπτόμενος παρατηρητής που προσπαθεί να διερευνήσει την έκταση και τη διάχυση των εξελίξεων, τον βάλτο που πιθανώς οδηγούνται οι άνθρωποι, το τέλμα μιας περιοχής και μιας κοινωνίας που προσπαθεί να επανεκκινήσει χάρη σε δονκιχωτικές προσπάθειες μεμονωμένων ρεαλιστών.

– Οι μεγάλες πόλεις είναι χαμένες και σε αποσύνθεση. Η μεγαλύτερη τράπηκε σε φυγή μπροστά στις φλόγες. [Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Οι σημειώσεις του Μάλτε Λάουρις Μπρίγκε]

Η συγκριτική παράθεση εκ διαμέτρου οπτικών γωνιών βοηθά στη σφαιρική προσέγγιση, ενώ παράλληλα ειδικοί αναλυτές, είτε ψυχής είτε και σχέσεων με τη γείτονα χώρα, τοποθετούν το δικό τους λιθαράκι στη βαβέλ των όψεων και των απόψεων. Υπάρχει θετική στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις; Τουλάχιστον αντιμετωπίζονται ισότιμα! Παρουσιάζονται αδιακρίτως και αρκούντως αποστασιοποιημένα. Οι κρίσεις, οι επικρίσεις και τα συμπεράσματα, με νηφαλιότητα, με ηρεμία, με κάποια θλίψη ίσως, επαφίενται σ’ εμάς, τους θεατές. Που ενδέχεται να γίνουμε κοινωνοί.

– Οι άνθρωποι είναι αμφιτρύωνες του κόσμου. Υποδέχονται και προφέρουν φιλοξενία. Φιλοξενία, φιλία για τον ξένο. [Κώστας Αξελός, Μεταμορφώσεις]

Σκέψεις και φράσεις βιώσιμης, εμπράγματης και έμπρακτης φιλοσοφίας, γραφές και στίχοι που εκτιμήθηκαν σε βάθος χρόνου [Μυριβήλης, Ρίλκε, Χέλντερλιν, Αξελός, Λε Κλεζιό, Μπένγιαμιν], στα όρια παραξυσμικού υπερρεαλισμού, παρεμβάλλονται στις παύσεις των εικόνων, ώστε να πλαισιώσουν την αναζήτηση ή την ανάπτυξη νοήματος και να απομακρύνουν τη σκέψη από το προφανές και το εφήμερο. Αν βγαίνει νόημα κι αν αυτό έχει σχέση με τον κύκλο ζωής, τη σηροτροφία, τις μεταμορφώσεις της προνύμφης σε νύμφη και εντέλει σε νυχτοπεταλούδα – αυτό είναι η δική μας συμμετοχή στο φινάλε.

– Με τους χωρίς ελπίδα μπορεί να μας επιστραφεί η ελπίδα.

[Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις για την ιστορία, μόνο για τους χωρίς ελπίδα μας δόθηκε η ελπίδα]

Έκπληξη θετική οι μουσικές συνθέσεις του Άλκη Μπαλτά [ψαλμός, τρεις σκέψεις για την μοναξιά, απουσία, στην αθωότητα, ρομαντική σκέψη για έναν περίεργο κόσμο, τρίπτυχο, πανώριο] που ελίσσονται δημιουργικά μεταξύ αυτοσχεδιασμού και σύγχρονης κοσμικής μουσικής.

– Το τραγούδι των τραγουδιών καρτερούμε, το τραγούδι της γης να μας λυτρώσει.

[Στράτης Μυριβήλης, το τραγούδι της γης, 1937]