Σινέ-MiC
Η ταινία που αυτό το καλοκαίρι διαδίδεται από στόμα σε αυτί... Του Κώστα Καρδερίνη
Μια ιδέα για χαμηλού προϋπολογισμού ταινία, χρηματοδοτημένη από τον Δήμο Αλίμου, με σκοπό την προβολή του τόπου, γίνεται σεμινάριο υποκριτικής, οντισιόν, ρόλοι [γ]ραμμένοι στα μέτρα των ερασιτεχνών ηθοποιών και εντέλει απολαυστική κωμωδία τρίτου τύπου. Συμμετέχουν δημότες όλων των ηλικιών, γείτονες, τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους, οι δημόσιοι χώροι του δήμου, σύμβουλοι, αντιδήμαρχος και σε ρόλο έκπληξη ο ίδιος ο δήμαρχος.
Η μεγάλη σφαγή των Β ΚΑΠΗ Αλίμου αναφέρεται σε υποτιθέμενη πολύνεκρη βομβιστική επίθεση που καθάρισε δεκάδες ηλικιωμένους θαμώνες του εν λόγω ΚΑΠΗ και μας παρουσιάζει έργα και ημέρες ενός παλαβού κουήρ συνεργείου που θέλει και καλά να κάνει ντοκιμαντέρ το οποίο να ξεδιαλύνει το μυστήριο της φονικής έκρηξης και τα κίνητρα του δράστη, αν και όταν τον ανακαλύψει. Τα γυρίσματα επικεντρώνονται σε τρεις βασικούς ύποπτους, μια επιζήσασα, έναν παλαβό και πολλούς επαΐοντες που έχουν γνώμη και άποψη.
Πίσω τους και μέσα τους κρύβονται ζητήματα διαχείρισης πένθους, τρίτης ηλικίας, στερεοτύπων, συντροφικότητας, γειτονίας, συνεννόησης, αδιαφορίας, συμμετοχικότητας και ανεκτικότητας. Όλα αυτά δένουν σε ένα σπονδυλωτό αμάλγαμα διαφορετικοτήτων που εκμεταλλεύεται ιδιοφυώς το χιούμορ για να περάσει δύσκολα θέματα στο σώμα της ταινίας και στους θεατές με τρόπο ανάλαφρο, ρυθμικό και καθόλου διδακτικό. Η ανάδειξή τους συμβαδίζει με τις προσωπικότητες των συμμετεχόντων σε αυτό το έξυπνο ανακάτωμα κινηματογραφικών ειδών και υποειδών, αλλά και με τις προσωπικές τους διαδρομές και ανησυχίες.
Τι και αν δεν είναι σινεμά αξιώσεων; Πετυχαίνει να μας διασκεδάσει, ψυχαγωγήσει, συναρπάσει... εντυπωσιάσει. Κατατροπώνει ωσαύτως πολλές εγχώριες επαγγελματικές ταινίες υψηλών προθέσεων, ηχηρών δηλώσεων και ακραίου προμοταρίσματος. Είναι τόσο "χειροποίητη" που προβοκάρει και μόνον με την ύπαρξή της. Κι αν βλέπει την τοπική κοινωνία με άλλα μάτια, δεν είναι παρά ένα παράθυρο στον κόσμο που μας περιβάλλει με αμφίβολες προθέσεις. Τι το ωραιότερον από το να γελάσεις με τα χάλια μας; Κι αν είναι κουήρ, μην τη φοβάσαι. Σε γητεύει με την αμεσότητά της, νιώθεις άβολα ίσως, αλλά βλέπει[ς] μέσα σου.
