Σινε-MiC

Τα παραμύθια του νερού λένε ότι είναι τα πιο γοητευτικά, μύθος που εδώ δικαιώνεται πανηγυρικά. Όμως ο μύθος, η παραβολή και η υπερβολή εν προκειμένω, δεν είναι παρά μια αφορμή για να μας πει άλλα πράματα ο ποιητής και ο αφηγητής-αοιδός.

Τα υλικά από τα οποία φτιάχνεται Η Μορφή του Νερού είναι πλήρως ανακυκλωμένα, δοκιμασμένα, πετυχημένα, όμως εδώ καλοδουλεμένα και ενσωματωμένα στη μαγική μαρμίτα. Ο συνδυασμός είναι μοναδικός, η ανάμειξη ειδών, τεχνικών και μέσων υπηρετεί τον σκοπό, το μήνυμα, το διακύβευμα - το αναδεικνύει χωρίς να το υπερτονίζει. Πάντα με προσήλωση και σεβασμό, με νύξεις και αλλεπάλληλες πλάγιες αναφορές.

Η εποχή είναι οι αρχές της δεκαετίας του ’60: ο ψυχρός πόλεμος, η διαστημική πρόκληση, η έκρηξη του θεαματικού κινηματογράφου και ό,τι έχει μεσολαβήσει ως ιστορία και ως εικόνα, από τη βιβλική Ρουθ μέχρι το «αθώο» και πιπεράτο Μαρντί Γκρας. Η ηρωίδα είναι μουγκή καθαρίστρια, η φίλη της μαύρη πληθωρική «μάμα», ο συγκάτοικος καταπιεσμένος καλλιτέχνης. Το εργαστήριο που δουλεύει είναι μυστικό και υψίστης ασφαλείας, γεμάτο επιστήμονες και διαδρόμους. Πρόσφατα ήρθε ένα, πιο παράξενο απ’ αυτήν, πλάσμα και κάτι στρατόκαυλοι τύποι το συνοδεύουν και το τυραννάνε για να το μελετήσουν. Η περιέργεια γίνεται μοιραία έλξη που πλανάται στο αέρα αλλά και στο νερό.

Κανένα κινηματογραφικό είδος, όσο άσχετο ή ξεχασμένο, δεν μένει ανέγγιχτο. Μορφολογικά η ταινία είναι ένα ατελείωτο ακάματο μασάπ. Ένα μίξερ-μπλέντερ-πολυμηχάνημα-αποχυμωτής δουλεύει διαρκώς τις αναφορές και τα υλικά, τόσο γρήγορα τόσο διακριτικά τόσο ολοφάνερα και θεαματικά. Μια εικόνα, ένα πλάνο, μια γωνία και μια συγκεκριμένη φωτοσκίαση, προδίδουν συχνά και ταυτόχρονα πολλές ετερόκλητες αναφορές, τόσες που με πλημμυρίζει πανδαισία αισθήσεων. Οι αναφορές δεν είναι μόνον οπτικοακουστικές, συμμετέχουν κατά το δοκούν η όσφρηση, η γεύση, η αφή και η διαίσθηση. Και δεν είναι μόνο εκείνης της εποχής.

Ο αναφορικός χρόνος της ταινίας είναι προπατορικός, προϊστορικός, αρχαϊκός, παλαιικός, νοσταλγικός, ρετρό, μοντέρνος, σύγχρονος, υπερσύγχρονος και κατά βάση άχρονος. Το θέμα και το ζήτημα που πραγματεύεται είναι διαχρονικό και άχρονο. Η Διαφορετικότητα δεν έχει εποχή, χρόνο ή πέρας. Η Ιδιαιτερότητα του καθένα μας/σας/τους είναι ιερή και υπεράνω. Επουράνια και πέφτει σαν βροχή επί δικαίων και αδίκων, υπέργεια ανώγεια επίγεια και υπόγεια όποτε θέλει κι αγαπά, υποθαλάσσια και χάνεται στα βάθη των ωκεανών. Αναδύεται όμως αναπόφευκτα κάποια στιγμή όσο κι αν [κάνουμε ότι] την αγνοούμε όσο κι αν την κρύβουμε όσο κι αν την καταπιέζουμε.

Ο μύθος της απομυθοποιείται και φωλιάζει μέσα μας. Γεννάει διαρκώς «σημεία και τέρατα».

Βαθμός: εννιάμιση [9,5]