Σινέ-MiC

Από την μεταποίηση στην αποστασιοποίηση κι όλα μια παραποίηση.

Δυο βδομάδες πριν την οριστική ήττα των ναζήδων, πολλοί φαντάροι του γερμανικού στρατού αυτομολούν κι όπου φύγει-φύγει. Ένας νεαρός εξ αυτών, ο Ουίλι Χέρολντ [ο ελβετός Max Hubacher], κυνηγημένος και απελπισμένος, βρίσκει παρατημένο ένα αμάξι και μέσα μια στολή λοχαγού. Αρχικά την φοράει για να ζεσταθεί, όμως γρήγορα μεταμορφώνεται σε αυτό που ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, ο προκάτοχός της.

Ο πρώτος που τον συναντά είναι ο οπλίτης Φράιταγκ [Freytag], τον οποίο υποδύεται ο ανατολικοβερολινέζος Milan Peschel [Στα μισά του δρόμου, του Αντρέας Ντρέζεν]. Μια ελεύθερη μεταφορά έρχεται στο μυαλό: το ναυάγιο του Ροβινσώνα και του Παρασκευά [=Freytag] τοποθετημένο στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεπροβάλλουν όμως σιγά-σιγά και όλες οι άλλες εφιαλτικές μεταμορφώσεις της λογοτεχνίας. Από τον Λούκιο ή όνο του Λουκιανού σε αυτές του Οβίδιου κι από τον Φάουστ του Γκαίτε ως την Μεταμόρφωση του Κάφκα.

Δραματουργικά επίσης βλέπω μια περίεργη «σύμπτωση». Η αφήγηση της μετεξέλιξης του κεντρικού ήρωα, μάς εισάγει αρχικά στην Ποιητική του Αριστοτέλη, ακολουθεί ευλαβικά το δραματουργικό τόξο του Gustav Freytag [πάλι αυτό το όνομα!] γνωστό ως Πυραμίδα του Φράιταγκ, για να μας στείλει εντέλει «αδιάβαστους» και «μετεξεταστέους» με την τελική αναφορά στην περίφημη μπρεχτική αποστασιοποίηση. Η οποία όμως αποστασιοποίηση υπαινίσσεται την απόλυτη διαπλοκή του σημερινού γερμανού, του σημερινού δυτικοευρωπαίου ή, ακόμη ευρύτερα, του σημερινού απ-ανθρώπου που είναι γαλουχημένος σε τέτοια ολοκληρωτικά συστήματα εκπαίδευσης.

Ωστόσο, όλα αυτά είναι πολύ νεοπλατωνικά για τα δικά μου γούστα.

Βαθμός: οκτώ [8]