Σινέ-MiC

Παλαιστίνιοι βιτριολικοί κατεδαφιστές οι αδερφοί Νάσερ [Γάζα αγάπη μου] επιστρέφουν με –τι άλλο;– μαύρη μεσανατολική κωμωδία, με νουάρ συνιστώσες αυτήν τη φορά. Κάποτε στη γαζωμένη Μέση Ανατολή συμβαίνουν κωμικοτραγικές φαρ-ουέστ μεταστάσεις. Περιγράφονται ως περιπετειώδης τραγική κωμωδία – μέλας ζωμός με πικρόπικρη γεύση, κάποτε στα χνάρια ταινιών του Λεόνε [Κάποτε στην Αμερική, Κάποτε στη Δύση]. Ταινία-κύκλος που ό,τι αρχίζει με πόνο τελειώνει με... πόνο, σε ένα 90λεπτο φλας-μπακ όπου διεκτραγωδείται η μοίρα και τὸ πεπρωμένον φυγεῖν ἀδύνατον.

Το πεισιθάνατο χιούμορ τους τσακίζει κόκκαλα και είναι κυρίως αυτοαναφορικό, βαθιά πολιτικό και καθόλου υστερικό. Στήνουν το δικό τους κακόμοιρο Γάζαγουντ με μια ταινία προπαγάνδας μέσα στην ταινία, καυτηριάζουν τις δηλώσεις τραμπάκουλα, τις προθέσεις των συμπατριωτών, τις αρπακόλες των, τις προσχηματικές αεροεπιδρομές, τα βαφτίσια μαρτύρων, τους διεφθαρμένους αστυνόμους, τις κουτοπονηριές, τους βεντετισμούς, τις ψευδοπροφητείες. Τρία πρόσωπα είναι αρκετά: ο άσχημος αφεντικός Οσάμα [Majd Eid], ο κακός βρόμικος μπάτσος Αμπού Σαμί [Ramzi Maqdisi] και ο καλός φαλάφελ μάστερ-σεφ Γιαχιά Νασέρ [Nader Abd Alhay]. Η αντιστροφή δεν είναι τυχαία.

Ο πιανίστας μουσικοσυνθέτης Αμινέ Μπουχαφά / Amine Bouhafa [βραβείο ΚΟΘ για την ταινία Η βασίλισσα του βαμβακιού, στο 66ο ΦΚΘ] επιγράφει θαυμάσια τις εικόνες με τις φευγάτες συνθέσεις του. Τρομπετιές πένθιμες κηδείας πάνδημης. Κουλ τζαζιές νυχτερινές. Κάποιες στιγμές, μου υπενθυμίζει τα θέματα του Χατζιδάκι στο σακελλάρειο Ένας ήρως με παντούφλες: ειρωνεία και τραγικότητα, αγανάκτηση και θλίψη, πάθος και αποτροπιασμός, αηδία και σιχτίρισμα μετά μουσικής.