Σινέ-MiC
Είναι ο μοναδικός τρόπος του σινεμά να μπορεί να αφηγηθεί μια δύσκολη ιστορία με ανάλαφρο τρόπο. Του Κώστα Καρδερίνη
Ταινία ταξιδιάρικη και φεστιβαλική; Αργυρή Άρκτος [Μέγα Βραβείο της Επιτροπής] στην Μπερλινάλε, Χρυσός Πύργος και βραβείο FIPRESCI στο παραλήμνιο φεστιβάλ του Πάλιτς της Σερβίας, Ειδική Μνεία της Επιτροπής στην Οδησσό της Ουκρανίας και βραβείο διεθνούς ταινίας των κριτικών στο Σάο Πάολο. Μέχρι στιγμής.
Ο νεοπαγής συγγραφέας Λέον [Τόμας Σούμπερτ] ακολουθεί τον συγκάτοικο Φέλιξ [Λάνγκστον Ουίμπελ] στο οικογενειακό ερημικό [υποτίθεται] παραθεριστικό της Βαλτικής με σκοπό να ολοκληρώσει εκεί αναπόσπαστος το νέο υπό έκδοση πόνημά του. Το σπίτι όμως είναι ήδη κατειλημμένο από την Νάντια [Πάουλα Μπιρ] και τον Δαβίδ [Ένο Τρεμπς]. Με τρόπο μαγικά νωχελικό ο Λέον κολλάει με την Νάντια κι ο Φέλιξ με τον... Δαβίδ. Ο ένας έρως πλατωνικός κι ο άλλος σαρκικός. Υπάρχει διάχυτη πνευματικότητα αλλά και ανεμελιά, βόλτες και ρεμβασμοί και κάποιες νυχτερινές ανησυχίες. Είναι ο έρως που κατακαίει ή αυτός που εξαγνίζει;
Μάλλον η πιο βατή ταινία του Πέτζολντ, ταυτόχρονα λαϊκή και σινεφίλ, να κλείνει διαρκώς το μάτι στο φιλοθεάμον κοινό της. Ένας Πέτζολντ μετα-νουβέλ, φιλοσοφικός, τολμητίας, ισορροπιστής, διαλεκτικός, διαλλακτικός, αμφίρροπος, ρομαντικός, νοσταλγικός, λογοτεχνικός. Παιχνιδίζει σαν χαμαιλέοντας μεταξύ κωμειδυλλίου και τραγωδίας, μεταξύ μελοδράματος και αναζήτησης, μεταξύ άλφα και ωμέγα. Παίζει με τα κλισέ με ανάλαφρη και ερεθιστική διάθεση αλλά ταυτόχρονα κρατάει αρκετά καλά κρυμμένα τα χαρτιά του μέχρι τέλους.
Αυτό που κολλάει όμως περισσότερο στο μυαλό [μου] είναι το ένα και μοναδικό κουλ κομμάτι που στοιχειώνει αυτές τις εικόνες και τις ιστορίες τους.
