Σινέ-MiC

Κάτι ήξερε η Βλαχοπούλου όταν μας τραγουδούσε πως «η ζωή αρχίζει στα σαράντα»! Σ’ αυτό το μήκος κύματος, του είμαι-καλά-βρε-ζωή, εκπέμπει με αισιοδοξία και τούτη εδώ η κωμωδία-έκπληξη του Ζιλ Λελούς, ηθοποιού-σκηνοθέτη και γόνου γνωστής οικογενείας.

Μια παρέα από ετερόκλιτους 40+άρηδες [Mathieu Amalric, Guillaume Canet, Benoît Poelvoorde, Jean-Hugues Anglade, Philippe Katerine], συναντιούνται να κολυμπήσουν στη δημοτική πισίνα. Για να ξεφύγουν από την καραμπινάτη κρίση μέσης ηλικίας, αποφασίζουν κάτι εξωφρενικό: να συγκροτήσουν την πρώτη γαλλική ανδρική ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης. Η υπέρμετρη πρόκληση της συμμετοχής στο παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι το ίδιο ισχυρή και για την σιδηρά κυρία Αμάντα [Leïla Bekhti] που αναλαμβάνει να τους προπονήσει, όσο και για την πρώην κολλητή της, Δελφίνη [Virginie Efira], κάποτε παρτενέρ της στο άθλημα αυτό και νυν άσπονδη φίλη.

Μπορούν όμως τα «ασχημόπαπα» να γίνουν «δελφίνοι»; Η δυναμική πλειάδα των εξαίρετων καλό-τσαλακωμένων ηθοποιών, οι παράλληλες αφηγήσεις και η στακάτη σκηνοθεσία πετυχαίνουν να μας χαρίσουν ένα απολαυστικό δίωρο με ανθρώπινες αξίες και φαρσικά εμβάσματα. Το φινάλε προβάλλει την αξία της διαδρομής, το τοπίο με τη γέφυρα που χάνεται στον ορίζοντα και το ανοιχτό ευοίωνο μέλλον.

Πρωτεύοντα ρόλο έχει η μουσική της ταινίας που παραπέμπει ευθέως στα μεγάλα χολιγουντιανά υδάτινα μιούζικαλ του πάλαι τότε. Πέρα από τα εμβληματικά σουξέ [Everybody Wants to Rule the World, Easy Lover] που αποκτούν ειδικό βάρος κατά την πλοκή, το πρωτότυπο κιθαριστικό σάουντρακ του πολύ-οργανίστα Jon Brion [Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης, Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, Ξέφρενες νύχτες, Χτυπημένος από έρωτα, Μανόλια, Σίδνεϋ] υποδαυλίζει την χορογραφία όλης της ταινίας και σιγοντάρει τον ρυθμό της χωρίς να τον καπελώνει.

Jon Brion: Le Grand Bain (le final)

Βαθμός: επτά + μουσική [7+]