Σινέ-MiC
'Ναι αλλά δεν μιλάει για...'. Η ευαισθησία σε αυτό τον κόσμο είναι πάντοτε επιλεκτική. Του Κώστα Καρδερίνη
Πάσσαλος πασσάλῳ ἐκκρούεται και ἥλῳ γὰρ ο ἧλος.
[παροιμίες, Ομήρου Ιλιάς & Αριστοτέλους Πολιτικά]
Ο δασκαλάκος Πάβελ Ταλάνκιν είναι λεβεντιά! Διορισμένος στο μακρινό και ασήμαντο Καραμπάς, κάπου στα Ουράλια Όρη, βιντεοσκοπεί εθελοντικά τις σχολικές εκδηλώσεις. Μία των ημερών, φτάνουν κι εκεί, στα βάθη και τα πλάτη, οι μιλιταριστικές ντιρεκτίβες της Μόσχας και καλείται [διατάσσεται] να συμμετέχει στην πατριωτική προπαγάνδα και να βιντεοσκοπεί την μετάλλαξη του σχολείου από εκπαιδευτικό ίδρυμα σε προθάλαμο στρατολόγησης νέων και αναλώσιμων για τον "εθνοσωτήριο" πόλεμο κατά της Ουκρανίας.
Αρχικά σκέπτεται να αντισταθεί αρνούμενος. Κατόπιν όμως αποφασίζει και κάνει αυτό ακριβώς που του ζητάνε, με τη διαφορά ότι βγάζει αυτό το υλικό παράνομα από τη χώρα του, δείχνοντας σε όλους εμάς, τους μηχανισμούς προπαγάνδας και στρατοκαυλοσύνης του σημερινού τσάρου της χώρας του. Φυγαδεύεται, φυσικά, πριν δημοσιοποιηθεί το υλικό αυτό. Κι όπως λέει ο εγκάθετος φερέφωνος διάδοχός του και πράκτορας της Μόσχας: Όποιος δεν αγαπάει πατριωτικά και αδιαπραγμάτευτα την πατρίδα του, καλύτερα να φύγει και να βρει μιαν άλλη.
Τι απαντάει σε αυτό ο δασκαλάκος; Αγάπη για την πατρίδα δεν σημαίνει υψώνω τυφλά τη σημαία. Δεν σημαίνει τραγουδώ φανατικά τον εθνικό ύμνο. Δεν έχει σχέση με εθνικισμό και προπαγάνδα. Αγάπη για την πατρίδα είναι να λες: Επ, εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα μεγάλο! Κι αυτό το πρόβλημα δεν είναι τοπικό ούτε παροδικό· είναι παγκόσμιο και είναι περιοδικό κι επιδημία και επανέρχεται και μετατοπίζεται και μετακομίζει και γνωρίζει νέες παραλλαγές και επαναλαμβάνεται όπως και όποτε επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία. Φρεσκάρεται, ρετουσάρεται, υπόκειται σε λίφτινγκ και γίνεται πιο σοφιστικέ, αλλά πάντα θυσιάζονται κορμιά στον βωμό του και κλαιν μανάδες και πατεράδες.
Η πονηριά, λοιπόν, αποκαλύπτεται και ξεμπροστιάζεται με άλλην πονηριά [πάσσαλος πασσάλῳ ἐκκρούεται]. Φυσικά, η αντι-πονηριά δεν είναι αθώα ούτε αφίενται οι αμαρτίες των συντελεστών της. Ιδιαίτερα αμαρτωλή και αρματολή η ηγεσία της χώρας που τη βράβευσε με Όσκαρ και ειδικό βραβείο στο Σάντανς. Για να μην αναφερθώ στα κατορθώματα της συμπαραγωγού χώρας που της απένειμε BAFTA καλύτερου ντοκιμαντέρ. Αθώοι και φταίχτες βράζουμε όλοι στο ίδιο κολασμένο καζάνι.
Υπενθυμίζω ακόμη, ότι ο αμερικανοεβραίος Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν είχε κερδίσει στην Θεσσαλονίκη Χρυσό Αλέξανδρο [2017] με το πρώτο του ντοκιμαντέρ [Αυτοκρατορία ονείρων].
