Σινέ-MiC

Κι εκεί που όλα έχουν βαλτώσει και τίποτα διαφορετικό κι ελπιδοφόρο δεν φαίνεται στον πανδημαϊκό ορίζοντα... σκάει μύτη μια ταινία κάν’τη-μόνος-σου, με τίτλο φευγάτο [μαγνητικά πεδία], του στιλ Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε ή/και του στιλ Παρένθεση. Στιλ αμφότερα ξεχασμένα στον χωροχρόνο, που όμως αναβιώνουν υπέροχα και ξανανθίζουν εμπνευσμένα, υπό ειδικές συνθήκες. Θαλάσσια αύρα ανεμελιάς ελαφρού τύπου Σταύρου Τσιώλη και μπελ επόκ ρομαντικός αφηγηματικός αυτοσχεδιασμός βαρέως τύπου Τάκη Κανελλόπουλου [ή αντιθετοαντίστροφα;] ανακατεύονται με τα νεοπαγή προσωπικά χαρακτηριστικά μιας σχέσης εν τη γενέσει της, σχέση ανοιχτή προς εμάς σαν φρούτο που μεστώνει.

Δυο αυτούσιοι άνθρωποι, η Έλενα [Τοπαλίδου] κι ο Αντώνης [Τσιοτσιόπουλος], συναντιόνται σε χειμωνιάτικο νησί [παντέρημη Κεφαλονιά] και εμπλέκονται οικειοθελώς σε δρομαία περιπλάνηση. Ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, η εκούσια απομόνωση, ένα κασελάκι μη αποδεκτό για λόγους γραφειοκρατικούς, το τυχαίο συναπάντημα, η έρημος νησιωτική ενδοχώρα, το καταρρακωμένο ηθικό μας και φύγαμε!!! Το όχημά της, μαυροντυμένο σαν κι εκείνη αλλά μονταρισμένο πρόχειρα στη μούρη με τις ροζ λαμαρίνες μιας βιαστικής επισκευής του παρελθόντος, δίχρωμο κι αντίρροπο σαν τη συνάντησή τους.

Ο άνεμος δεν είναι ο μόνος που καθορίζει το σάουντρακ. Τα μανιασμένα κύματα, μια πένθιμη ψαλμωδία που προσδοκά την ανάσταση, μπλουζ, τζαζ, ποπ θλιμμένος ρομαντισμός, μπουζούκι μελαγχολικό, ο Ευτύχης Μπλέτσας που ψάχνεται, ο Λευτέρης Βολάνης σε στιλ Χατζηνάσιου. Το καλύτερο όμως είναι το τραγούδι της Έλενας. Έκπληξη αναζωογονητική. Μεταμορφωτική. Γενεσιουργός. Η μουσική επένδυση είναι κι αυτή βγαλμένη από την περιπλάνηση και τη ζωή τους, συμμετέχει στο σενάριο, όπως εξάλλου και οι δυο πρωταγωνιστές-συνοδοιπόροι, όπως κι ο χορός της που είναι απών αλλά ωσεί παρών.

Ο Γούσης καδράρει με κέφι και δύναμη, με γεύση γλυκιά, που έλεγε κι ένα παλιό σλόγκαν. Κι αυτός τη χρειάζεται μια τέτοια ανάπαυλα, ανάμεσα στους αδελφούς Χειροπαλαιστές. Η ταινία δεν είναι φλόμπα! Είναι όαση, είναι ανάσα φρεσκάδας, είναι το νυχτερινό μοβ λυκόφως που ξεχωρίζει. Μας επιστρέφει στην ουσία του κινηματογράφου, που δεν παρατηρεί απλά τη ζωή, τη γραπώνει από το σβέρκο, την ασπάζεται και στριφογυρίζει μαζί της. Είναι φέτα από τις ζωές του Αντώνη και της Έλενας. Είναι μέθεξη και κοινωνία.