Σινέ-MiC

Αυτήν την συγκλονιστική βιογραφική ταινία τεκμηρίωσης την είδαμε εκτός συναγωνισμού στο περσινό 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, πολύ πριν την Μαρία του Πάμπλο Λαραΐν και το σίριαλ που έγινε Κάλλας. Οι πικρές αλήθειες, τα πρότινος αθησαύριστα ντοκουμέντα και οι αποκαλυπτικές λεπτομέρειες των χρόνων που η άσημη Maria Anna Sophia Cecilia Kalogeropoulou μεγάλωνε εν Αθήναις [1937-45], την καθιστούν πολύτιμη κατάθεση και επιβεβαιώνουν τα όσα, σχετικά της περιόδου, τεκταίνονται στα δύο προαναφερθέντα πονήματα.

Φαίνεται πώς ήταν έτοιμη να προβληθεί με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή της [2 Δεκεμβρίου 1923], ωστόσο αυτό δεν συνέβη πριν από τον Μάρτη του 2024. Ο υβριδικός τίτλος, mαry μarιάnnα μαrίa, συμβολίζει δυο πατρίδες, δυο πληγές, δυο αγάπες, δυο ζωές. Όσο ξετυλίγεται το νήμα της πρώιμης νιότης της, τόσο καταλαβαίνουμε την ουράνια δύναμη και το τιτάνιο πείσμα που διέθετε. Κι όσο ανακαλύπτουμε τις αδυναμίες και τα πάθη της, τόσο εδραιώνεται το μεγαλείο και η βεβαιότητα ότι όπως ο Παρθενώνας είναι αιώνιο σύμβολο του αρχαίου φωτός, έτσι η Κάλλας έγινε αθάνατο σύμβολο του νεότερου ελληνικού πνεύματος.

Δύο, ανέκδοτα πριν, τεκμήρια της ταινίας έχουν ιδιαίτερο συγκινησιακό φορτίο και προκαλούν ρίγη περηφάνειας. Το ένα είναι από την Λευκάδα και τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της ενσωμάτωσης των Επτανήσων [1864-1964]. Το οπτικό υλικό της εμφάνισης της Κάλλας στη γιορτή αυτή, συνδυάζεται για πρώτη φορά με το αντίστοιχο ηχητικό αρχείο που αποκαταστάθηκε, αρχείο στο οποίο την συνοδεύει στο πιάνο ο τότε μαθητής Κυριάκος Σφέτσας. Το δεύτερο είναι μια κασέτα στην οποία ακούμε την τελευταία πιθανόν πρόβα στο σπίτι της στο Παρίσι. Κλαίω κι ακόμα κλαίω και ριγώ από συγκίνηση.