Σινέ-MiC
Η επίκαιρη «μαύρη τρύπα» έχει χρησιμοποιηθεί συμβολικά σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, εσχάτως κυρίως στην …οικονομία. Στην καινούργια ταινία της Ντενί της τρομερής αναφέρεται σε οικογενειακές σχέσεις
Η μοναξιά του ταξιδευτή φωτοετών αποστάσεων, η τελείωσή του και η συνάντηση με το υπέρτατο ον, έχουν ήδη αποδοθεί συνταρακτικά στην κινηματογραφική γλώσσα, 50 έτη φωτός πριν, από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ [Οδύσσεια 2001] και, 36 έτη φωτός πίσω, από τον επίγονο Ρίντλεϊ Σκοτ [Μπλέηντ Ράνερ: ομάδες εξόντωσης]. Η μικρή παραλλαγή τής, πάντα αξιοθέατης και αξιοπερίεργης, Ντενί εδράζεται στο μητρικό φίλτρο και στην αποκλειστική σχέση πατέρα - κόρης.
Ο Μόντε [ο γόητας Robert Pattinson] μεγαλώνει μόνος την Γουίλοου [Jessie Ross]. Η γέννησή της ήρθε εξ αδοκήτω να χαλάσει την κοσμοκαλογερική του αταραξία. Ήταν μηχανορραφία της παιδοκτόνου «νέο-Μήδειας» Ντιμπς [το βαρύ πυροβολικό Juliette Binoche] η οποία εξιλεώνεται και μειδιά πριν την οριστική της αναχώρηση. Όλα αυτά συμβαίνουν μεταξύ θανατοποινιτών, σε χρόνους παράλληλους, πάνω σ’ ένα κοσμοσκάφος το οποίο κατευθύνεται προς την κοντινότερη μαύρη οπή του διαστήματος με ταχύτητα που προσεγγίζει αυτήν του φωτός.
Η αποστολή διαθέτει δυο-τρεις αξιόλογους συμμάχους. Τον ιδιοφυή μοντέρ Guy Lecorne που μας κλείνει πονηρά το μάτι και υπαινίσσεται ότι θα έδινε το ένα του χέρι προκειμένου να ξεκινήσει την σταδιοδρομία του μοντάροντας το Μπλέηντ Ράνερ. Την πολύπειρη πολυσυνεργάτιδα διευθύντρια/ ενορχηστρώτρια φωτογραφίας Agnès Godard που ανεβάζει πολλά κλικ τον πήχη της ταινίας. Και τον ιδιόρρυθμο μουσικό επενδυτή Stuart A. Staples, αγαπημένος μας και αγαπημένος της, ο οποίος σιγοντάρει και ρυθμίζει τις μηδαμινές αποστάσεις φωτός και τις αντιθέσεις της εντροπίας του σύμπαντος.
Όλα αυτά είναι αναγκαία αλλά δεν είναι ικανά για το τελικό πτωχό αποτέλεσμα. Ούτε καν η πολύφερνη Ζιλιέτ Μπινός. Τα δάνεια από τα δυο προηγηθέντα αριστουργήματα δεν είναι απλά φόρος τιμής. Είναι φόρος υποτελείας και υποταγής. Το μεγαλείο δεν επαναλαμβάνεται παρά τα όσα σύγχρονα μέσα δεν διέθεταν εκείνοι, του ’60 και του ’80 οι εκδρομείς. Χωρίς να υποπίπτει σε τραγικές παγίδες η ταινία δεν καταφέρνει να πλησιάσει την αποκορύφωση των προλαλησάντων [δια των προφητών] παρότι λαλήσασα δια των φυτών.
Βαθμός: έξι [6]
