Σινε-MiC

Τι είναι αυτό που τράβηξε έναν ιδιαίτερο βρετανό ντοκιμαντερίστα [θυμίζω τον Απατεώνα του 2012] και συμπαραγωγό της περίφημης ομάδας RAW, να σκύψει πάνω από μια αμερικάνικη νεανική παρασπονδία; Μα προφανώς η αλήθειά της.

Δυο νέοι φοιτητές [Evan Peters, Barry Keoghan], νομίζοντας ότι η ζωή είναι κινηματογραφική περιπέτεια, σχεδιάζουν μια τολμηρή κλοπή. Για να το κατορθώσουν στρατολογούν άλλους δύο [Jared Abrahamson, Blake Jenner] με τα ίδια περίπου μυαλά. Τι θέλουν να κλέψουν; Πολύτιμα σπάνια βιβλία για την αμερικανική πανίδα και την εξέλιξη των ειδών τα οποία θα προσπαθήσουν να τα πασάρουν σε έναν ευρωπαίο ντήλερ [Udo Kier]. Το θράσος και η άγνοια κινδύνου θα τους ωθήσουν να υπερβούν τα όριά τους. Και τότε πια συνειδητοποιούν ότι τα αστεία είναι πολύ πιο σοβαρά από όσο μπορούν να διαχειριστούν.

Ό,τι διαβάσατε δεν είναι κινηματογραφικό σενάριο. Είναι μια καθόλα αληθινή ιστορία. Ο Bart Layton για να μας εξιτάρει ακόμη πιο πολύ εμπλέκει μέσα στη αναπαράσταση και τα πραγματικά πρόσωπα όπως είναι σήμερα κι όπως βλέπουν τα πράγματα με την απόσταση της ωριμότητας και της μεταμέλειας ή της συγχώρεσης στην περίπτωση του θύματος. Εκεί που θολώνουν τα όρια της κακής ανάμνησης και της ύστατης προσπάθειας για συγνώμη, εκεί κινείται το ψυχολογικό βάθρο των πρωταγωνιστών. Εκεί υφαίνεται αριστοτεχνικά και η αφήγηση μέχρι την τελική εσωτερική έκρηξη και το σπαρτάρισμα των ψαριών έξω απ’ τα νερά τους.

Η προσαρμογή των νεαρών ηθοποιών είναι τόσο άψογη και το μοντάζ τόσο συναρπαστικό που έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις ταυτόχρονα τα ίδια πρόσωπα με 10-12 χρόνια ηλικιακή διαφορά. Τέλειο είναι επίσης το πάντρεμα με τις εικόνες και τη δράση, ρετρό μουσικών [Κοέν, Ντόνοβαν, Πρίσλεϊ, Σούγκαρμαν] με τις πρωτότυπες μουσικές της Anne Nikitin [δική της και η μουσική του Απατεώνα].

Βαθμός: οκτώμισο [8,5]