Σινέ-MiC

Φαίνεται ότι ο Αριστοτέλης Μαραγκός εμφορείται από τη λογοτεχνία και την ποίηση. Στην πρώτη του μικρού μήκους [If You Have No Place to Cry, 2011] διάβασε τον Σεπούλβεδα, στην πρώτη του μεγάλου μήκους [The Timekeepers of Eternity, 2021] πειραματίστηκε και ξαναδιάβασε δημιουργικά τον Στίβεν Κινγκ και τώρα επιστρέφει στα καθ’ ημάς και εμπνέεται από τις επιστολές του κοσμογυρισμένου μαρκόνη-ποιητή Νίκου Καββαδία. Κι όχι μόνον από αυτόν.

Ο Ηλίας [Χρήστος Πασσαλής] ακούει τις ηχογραφήσεις που άφησε ο πατέρας του [η φωνή του Ακύλλα Καραζήση], αναζητεί δεύτερη ευκαιρία και θέλει να ξεκολλήσει, ν’ ακολουθήσει τα βήματά του στη θάλασσα. Ένα πλοίο που ανακαλύπτει θαμμένο η φίλη του, Τασία [Αλίκη Ανδρειωμένου], γίνεται όχημα ονείρου για μια μικρή ομάδα της οποίας τίθεται επικεφαλής ο Ηλίας. Το εγχείρημα είναι δύσκολο αλλά το όνειρο του επικείμενου ταξιδιού δίνει φτερά και τον οδηγεί σε ακραίες κινήσεις, σε βάρος του εργοδότη του [Ιερώνυμος Καλετσάνος]. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αρκεί να επιτευχθεί. Είναι όμως ικανοί να φέρουν εις πέρας το έργο τους ως ομάδα ή θα μείνουν να χτενίζουν πέρα-δώθε την παραλία;

Δαπανηρή ιδέα ο βίος. Ναυλώνεις έναν κόσμο για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας... έγραψε κάποτε η Κική Δημουλά [Γιαλό-Γιαλό, 1988]. Στο μυαλό μού έρχονται κι άλλες καλοχωνεμένες αναφορές, στον Σάλιντζερ [Ο φύλακας στη σίκαλη], την Ελένη Λαδιά [Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι] και φυσικά τον Φασμπίντερ [Ο καβγατζής]. Επιστρέφω στον μεγάλο αλεξανδρινό [Ιθάκη], επιστρέφω στον μαρκόνη-ποιητή και αναθυμάμαι την επιρροή του στον τραγουδοποιό-ποιητή Θανάση Παπακωνσταντίνου. Με συνεπαίρνει η τραχιά ποίηση των εικόνων του Μαραγκού, η μαυρόασπρη αισθητική τους κι ας είναι έγχρωμες, το εικαστικό επιτέλεσμα που ακολουθεί τον μεγαλόπνοο ήρωα στο Βατερλό του.

Οι δυσκολίες του στόχου συμβαδίζουν με τις δυσκολίες της ταινίας. Κάνουν τη διαδρομή της συμμετοχής πιο συναρπαστική, βάζοντάς μας ενεργά στο όραμα της ομάδας. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τους δημιουργούς στο διαγωνιστικό τμήμα του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Βραβείο Σκηνοθεσίας Αργυρός Αλέξανδρος στον Μαραγκό, Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος - Διεύθυνσης Φωτογραφίας στον διευθυντή φωτογραφίας Γιώργο Καρβέλα. Έχει, πιστεύω, όλα τα εχέγγυα να τους δικαιώσει και στη σκοτεινή αίθουσα. Να φέρει τη χειμωνιάτικη Λέσβο και τα προβλήματά της στο οπτικό μας πεδίο.

Χαρακτηριστικό το σύντομο σχόλιο του σκηνοθέτη της: Ήταν ένα μακρύ ταξίδι για το Μπιτσκόμπερ και ευχαριστώ θερμά όλους τους τρελούς καλλιτέχνες που αποφάσισαν να συνεργαστούν μαζί μου. Με βοήθησαν σε μια δύσκολη περίοδο να αναδυθώ στην επιφάνεια. Στην ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία του σήμερα, πλέουμε σε επικίνδυνα νερά. Αυτή η ταινία είναι για όλους τους δημιουργούς και τους ονειροπόλους που ψάχνουν φως. Είναι ένα φιλμ για την αποτυχία, αλλά, όπως βλέπετε, και για το δικαίωμα στο όνειρο.