Σινέ-MiC

Το 1946 ο Έρικ Άρθουρ Μπλερ [Τζωρτζ Όργουελ, κατά κόσμον] αποσύρεται στη σκωτσέζικη νήσο Τζούρα [Jura] όπου γράφει το κύκνειό του πόνημα, το 1984... Γράφω για να αποκαλύψω κάποιο ψέμα, έχω ένα αίσθημα έλλειψης δικαιοσύνης. Έχει ήδη δηλώσει καθαρά την αντίθεσή του μέσα από τη Φάρμα των Ζώων... όπως τη βίωσε στα νιάτα του. Για να μισήσεις τον ιμπεριαλισμό πρέπει να γίνει μέρος του, μέρος μιας αδικαιολόγητης τυραννίας. Επίσης, έχει εκφραστεί αναλόγως περί του γιατί συνεχίζει να γράφει στρατευμένα... Η άποψη ότι η τέχνη είναι άσχετη με την πολιτική είναι ήδη μια πολιτική θέση.

Εβδομήντα χρόνια μετά ποιο είναι το αποτύπωμα του Όργουελ στο σήμερα και το στρατόκαυλο τώρα; αναρωτιέται ο Ραούλ Πεκ. Μέσα από τις μεταφορές των έργων του στο σινεμά και τις άλλες καλές τέχνες, μέσα από προσωπικές λεπτομέρειες του οργουελικού βίου και της πολιτείας του, μέσα από τον ορυμαγδό και τη λαίλαπα του σήμερα και του τώρα, ο Πεκ αναζητεί εξόδους διαφυγής και μεταφέρει μηνύματα αφύπνισης σε όλους μας, αν και πιστεύω ότι, πρώτα και κύρια, τα απευθύνει σευατόν. Το γνώθι είναι η βάσις, η ανθρωποκεντρική του θέαση και ανάγνωση των εξελίξεων είναι το πρίσμα που επιθυμεί να μας περάσει ως σκυτάλη για ένα πιθανό πανανθρώπινο αύριο.

Η μαεστρία του έγκειται στο πώς χρησιμοποιεί τη μαγεία του σινεμά και της μυθοπλασίας για να αναπλάσει / ανασκοπήσει την αληθινή μας ιστορία των τελευταίων δύο αιώνων και τα κακέκτυπά της, ως ντοκιμαντέρ που τεκμηριώνει τη βλακεία, την αμετροέπεια και την αλαζονεία μας. Όσο πιο εικαστικό και μεγαλειώδες το αποτέλεσμα τόσο πιο ηχηρό και δυναμικό το χαστούκι. Το μάγουλό μου ακόμη πονάει και είναι κόκκινο. Το αυτί μου βουίζει. Το μυαλό μου σφυροκοπά και ματώνει με τις σκέψεις του εφιάλτη μας. Θα διαβεί άραγε την Ανοπαία ατραπό;