Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
  • BAND LIST
  • ΕΛΛΗΝΙΚΑ
  • ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΕΣ/ΕΣ
  • AUDIO / VIDEO
  • WEB RADIOS
  • MUSIC BLOGS / SITES
  • BANDCAMP / SOUNDCLOUD
  • LIVE DATES
  • ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αρχική
  • ΔΙΣΚΟΙ
  • ΘΕΜΑΤΑ
  • ΣΤΗΛΕΣ
  • LIVE REVIEWS
  • BE MY GUEST
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΕΙΔΗΣΕΙΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ
  • ΒΙΒΛΙΑ

Σινέ-MiC

Πατρίδα, του Paweł Pawlikowski
Vaterland [2026 Πολωνία/Γερμανία/Ιταλία/Γαλλία, 82λ] Πάβελ Παβλικόφσκυ

Μπορεί να έχει η πατρίδα πληθυντικό αριθμό; Απαντήσεις και ερωτήματα με αφορμή μια ταινία δημιουργικής προσέγγισης της ιστορίας. Του Αντώνη Ξαγά

Μια ταινία με έναν πολύ γερμανικό τίτλο, ένα πολύ γερμανικό θέμα, με Γερμανούς ηθοποιούς, γυρισμένη από Πολωνό; Γιατί όχι; Δεν είναι ότι διεκδικεί κάποια παραπάνω αντικειμενικότητα ως εξωτερικός παρατηρητής (η οποία δεν υφίσταται άλλωστε, όπως μας διδάσκει και η εσχάτως ευτελιζόμενη κβαντική). Δεν είναι μόνο κι ότι η γερμανική και η πολωνική ιστορία ανά τους αιώνες διαπλέκονται, άλλοτε σε συμβίωση, άλλοτε σε σύγκρουση ή και κατάκτηση. Είναι και που το ζήτημα «τι ειν’ η πατρίδα μας;» όπως το έθεσε ο Ιωάννης Πολέμης ποιητικά για τα καθ’ ημάς, ταλάνισε διαχρονικά στην ιστορία και την δική του πατρίδα, που και αυτή κάποτε την έκοψαν την χώρισαν στα… τρία (και μάλιστα τρεις φορές), και αυτή υπήρξε πάντα… προδομένη(οι), θύμα αλλά και θύτης, κάθε ‘πατρίδα’ γαρ έχει στις ρίζες της πολύ αίμα από εκείνο το μαύρο και άδικο, και πολλά άπλυτα στις ντουλάπες της (που σε προηγούμενες ταινίες του ο Παβλικόφσκυ δεν δίστασε να τα βγάλει στη φόρα, ειδικά στην περίφημη «Ida» του).

H υπόθεση εδώ. Έτος 1949. Η Γερμανία βρίσκεται ακόμη στα χαλάσματα, οικοδομικά αλλά και ηθικά, στο φθινόπωρό της (κλέβοντας τον χαρακτηρισμό από τον Σουηδό δημοσιογράφο Σουηδός Στιγκ Ντάγκερμαν και το ομώνυμο βιβλίο του), μόλις τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από το Germania Anno Zero (ένα βεβαίως από την ομώνυμη ταινία του Ροσελίνι). Κι αν τα σημεία μηδέν ως γνωστόν ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική γοητεία στους ανθρώπους, σε κάθε επίπεδο, συλλογικό ή ατομικό, υποδηλώντας νέα ξεκινήματα και ‘άγραφες νέες σελίδες’, στην πραγματικότητα τέτοια σημεία ασυνέχειας μόνο στα μαθηματικά τα βρίσκουμε σε καθαρή μορφή, στην πραγματική ζωή όλα έχουν συνέχεια και το παρελθόν δεν σβήνεται με ένα σφουγγάρι (όπως λέει και μια ωραία γερμανική έκφραση). Είναι εκεί, ακόμη κι όταν τυλίγεται σε πέπλο σιωπής ή απωθείται στα έγκατα του ασυνείδητου.

Σε τούτη λοιπόν την χώρα, η οποία αρχίζει να σχηματοποιείται διαιρεμένη σε δύο τμήματα και δύο συστήματα, ένα καπιταλιστικό και ένα κομμουνιστικό, ακόμη εν τω γεννάσθαι μεν, αλλά ήδη με σαφή τα περιγράμματα και τα πολωτικά διακυβεύματα που προοικονομούν τον «Ψυχρό Πόλεμο», επιστρέφει ο διάσημος ‘εμβληματικός’ (πραγματικά!) συγγραφέας Τόμας Μαν. Για συνοδεία έχει την κόρη του (επίσης συγγραφέα) Έρικα ενώ ο γιος του, επίσης συγγραφέας (nepo babies, διάβασα κάπου σε μια κριτική), ο Κλάους ‘παλεύει με τους δαίμονες του’ (διάβαζε, εξαρτήσεις από ουσίες) κάπου στην γαλλική Κυανή Ακτή. Αφορμή για την επιστροφή είναι τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Γκαίτε, ενός άλλου ‘εμβληματικού’ (πραγματικά!) Γερμανού δημιουργού, συνοδεύεται από βραβεύσεις και συνεπάγεται την υποχρέωση να δώσει δύο ομιλίες. Μία στη γενέτειρα του Γκαίτε την Φρανκφούρτη και μία στην… δεν υπάρχει αντίστοιχο ωραίο ουσιαστικό…. στην πόλη όπου πέθανε, την Βαϊμάρη.

Και το ταξίδι ξεκινά, με μια μαύρη Μπουίκ (που… φτάνει λαμπρή, στη μικρή μας τη πλατεία) που θα διασχίσει και τα νέα σύνορα, στην σοβιετική ζώνη κατοχής που έμελλε να γίνει η Ανατολική Γερμανία (στα εδάφη που κάποτε, όχι πολύ παλιά, ήταν η γεωγραφική Κεντρική Γερμανία). Δύο συστήματα ερίζουν για υποστήριξη από τον πνευματικό κόσμο, νέες ιδεολογικές εξουσίες χρειάζονται νομιμοποίηση, ποιος είναι πλέον καταλληλότερος από έναν κοτζάμ νομπελίστα και μάλιστα με αδιαμφισβήτητες αντιφασιστικές περγαμηνές; Γιατί ο Μαν, έχοντας διαβλέψει από νωρίς τα σκοτεινά μελλούμενα, είχε γυρίσει την πλάτη του στην Vaterland φεύγοντας ήδη από το 1933 αμέσως με την άνοδο του ναζιστικού κόμματος στην εξουσία, και κατέφυγε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όπου μάλιστα δεν παρέμεινε άπρακτος και αποστασιοποιημένος, καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου παρενέβαινε δημοσίως, όχι μόνο με κείμενα αλλά και με φωνή, με μια σειρά ομιλιών που μεταδίδονταν στην Ευρώπη από το BBC και οι οποίες απευθύνονταν στον «Γερμανό ακροατή», καλούσε σε πάλη και αντίσταση.

Ένα όχι πολύ γνωστό και μάλλον έλασσον επεισόδιο της γερμανικής ιστορίας ανέσυρε εδώ για την ταινία του ο Παβλικόσφκυ, που έχει πολύ ενδιαφέρον η προϊστορία του, όταν το ζήτημα αν «ε-ε-έρχεται» ο Μαν δεν έμεινε περιορισμένο μόνο στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμο αλλά απασχόλησε πραγματικά την γερμανική κοινή γνώμη και ανήχθη σε δημόσιο θέμα με πολλές προφανείς συμβολικές απολήξεις. Ήταν τον Αύγουστο του 1945 όταν ο επίσης συγγραφέας και μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών Walter de Molo κάλεσε με ανοιχτή επιστολή τον Μαν να γυρίσει για να σταθεί δίπλα στους συμπατριώτες του, σε «πρόσωπα συντετριμμένα από τη θλίψη, δείτε την ανείπωτη οδύνη στα μάτια των πολλών που δεν συμμετείχαν στην εξύμνηση των σκοτεινών μας πλευρών, που δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους». Η απάντηση του Μαν σε αυτή την μάλλον μελό έκκληση (με μια δόση άκαιρης (;) θυματοποίησης) ήταν ιοβόλα και επιθετική, ένα κείμενο που έφερε τον τίτλο «Γιατί δεν γυρίζω στην Γερμανία», όπου σημείωνε «στα δικά μου μάτια, βιβλία που μπόρεσαν να τυπωθύν και να κυκλοφορήσουν στη Γερμανία μεταξύ του ‘33 και του ‘45 έχουν μηδενική αξία (..). Μια μυρωδιά αίματος και ντροπής υπάρχει πάνω τους. Θα έπρεπε όλα να πολτοποιηθούν!». Η κόντρα συνεχίστηκε με βολές ένθεν κακείθεν και μάλιστα τυπώθηκε σε μπροσούρα η οποία κυκλοφόρησε ευρέως (μια γλαφυρή περιγραφή του επεισοδίου αυτού αλλά και μια εναργής αποτύπωση του γενικότερου κλίματος της εποχής μπορεί να βρεθεί στο θαυμάσιο βιβλίο του Harald Jähner «Wolfszeit» - κυκλοφόρησε και στα ελληνικά το 2026 ως «Η εποχή των λύκων. Η Γερμανία και οι Γερμανοί 1945-1955»).

Και… τώρα έχουμε πια 1949, και ο Μαν επιτέλους επιστρέφει. Αλλά πώς;… Σαν φωτεινό σύμβολο (ή και άλλοθι) αντίστασης και αξιοπρεπούς στάσης; Ή σαν ένας ‘προδότης’ ο οποίος εγκατέλειψε την πατρίδα του στις πιο δύσκολες της στιγμές; Ποιος είναι ο δρόμος ο σωστός εδώ, ποια είναι η «σωστή πλευρά» της ιστορίας κατά την σύγχρονη αυτοθαυμαζόμενη εκ του ασφαλούς ηθικολογία; Υπάρχει καν μια τέτοια; Τι κάνεις; Φεύγεις για να αντισταθείς…. από την ασφάλεια της απόστασης; (που υποδηλώνει κι ένα προνόμιο). Μένεις και πολεμάς; Συμβιβάζεσαι και γίνεσαι κυρ Παντελής και κυρ Μίλερ; Σιωπάς; Αποσύρεσαι στην «εσωτερική εξορία»; Συνεχίζεις να δημιουργείς αντιστασιακούς… Μεγάλους Ερωτικούς; Και που αρχίζει και που τελειώνει ο συμβιβασμός και που αρχίζει η συνεργασία; Δύσκολα ερωτήματα χωρίς μονοσήμαντη απάντηση (ας αναλογιστούμε ότι όλα τούτα τέθηκαν, με την ίδια ένταση, επιτακτικότητα αλλά και ασπρόμαυρη λογική και στα καθ’ ημάς με την χούντα).

Υπάρχει μια δυνατή σκηνή στην ταινία του Παβλικόφσκυ εκεί όπου η Έρικα Μαν συναντά τον πρώην σύζυγο της, τον μεγάλο Γερμανό ηθοποιό Gustaf Gründgens. Ο οποίος σε αντίθεση με τον μπαμπά Μαν, παρότι δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογικά ναζί, παρέμεινε στην χώρα, η θεατρική και κινηματογραφική του καριέρα όχι μόνο συνεχίστηκε αλλά και εκτοξεύτηκε, κατέλαβε και δημόσια θεσμικά πόστα, κι όσο αν κράτησε κάποιες αποστάσεις, όσο κι αν προστάτευσε κόσμο μέσα από το θέατρο, δεν απέφυγε την εμπλοκή (π.χ. τον συναντάμε στην διαβόητη προπαγανδιστική ταινία «Ohm Krüger» να υποδύεται τον Βρετανό πρωθυπουργό Τσάμπερλαιν). Η συνάντηση στην ταινία των πρώην συζύγων καταλήγει σε έντονο καβγά με την κατηγορία για οπορτουνισμό να πέφτει μαζί με ένα γερό χαστούκι -‘το άξιζε’ σχολιάζει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του. Ο άλλος αδερφός Μαν, ο Κλάους, του επεφύλασσε επίσης ένα … χαστούκι, λογοτεχνικό όμως, φωτογραφίζοντας τον ως τον κυνικό και αριβίστα πρωταγωνιστή του δικού του αριστουργήματος με τίτλο «Mephisto» (σε ένα γύρισμα της μοίρας, η τελευταία ερμηνεία της ζωής του Gründgens, ο οποίος συνέχισε την πορεία του και στα δυτικογερμανικά πια θεατρικά σανίδια, ήταν αυτός του Μεφιστοφελή του Γκαίτε βεβαίως βεβαίως, το 1960 πια).

Σε ποια πατρίδα λοιπόν επιστρέφει ο Μαν; Θέλω να υποκλέψω τον πολύ εύστοχο τίτλο της Jüdische Allgemeine: Eine Rückkehr, keine Heimkehr. Είναι επιστροφή, όχι νόστος. «Πάμε σπίτι» του λέει η κόρη του σε μια στιγμή κρίσης. ‘Που είναι αυτό;’ ‘My home is now California, but where is my Heimat?’ Πριν χαθούμε στην μετάφραση, ας δώσουμε βάση στις λέξεις (και η γλώσσα δεν είναι κι αυτή μια πατρίδα;). Πατρίδα μεταφράζεται ο τίτλος της ταινίας, η Vaterland, η ετυμολογική πηγή παραπέμπει και εδώ, όπως και στα ελληνικά στον πατέρα, στην χώρα του πατρός (οπότε, ειρήσθω εν παρόδω, γιατί να μην έχουμε και μητρίδα;). Όμως η μάλλον αμετάφραστη στα ελληνικά Heimat (αποδίδεται ως γενέτειρα, αλλά δεν είναι είναι αυτό…) έχει μια μια πιο υπαρξιακή, σχεδόν μεταφυσική διάσταση, αποτυπώνει το αίσθημα μιας απόλυτα προσωπικής οικειότητας με έναν τόπο, που μπορεί να υπερβαίνει το απλό αίσθημα του ανήκειν σε μια εθνική συλλογικότητα (κάπου εδώ ταιριάζει κι ένας Ρολάν Μπαρτ με τον ισχυρισμό του ότι «η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία»). Τη ρίζα της λέξης, το heim που σημαίνει εστία, σπίτι, την συναντάμε και στην Heimweh, τον ‘πόνο για το σπίτι’ όπως αποδίδεται στα γερμανικά η νοσταλγία, αυτή η ελληνόμορφη λέξη-έννοια που πλάστηκε όμως στην αλλοδαπή. Την συναντάμε σε ένα λεξικό και σε διάφορα άλλα παράγωγα, μου αρέσει πολύ η Wahlheimat, ήτοι, η επιλεγμένη πατρίδα. Μπορούμε δηλαδή να έχουμε πατρίδα κατ’ επιλογήν; Ακόμη και περισσότερες από μία; Ή η μία να είναι περισσότερες; «Όλα πατρίδα μας ! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι, που ‘χομε μες στην καρδιά». Μία, δύο, πολλές πατρίδες. Πατρίδα εις την νιοστή. Xmal πατρίδα, όπως είχαμε γράψει σε ένα κείμενο για αγαπημένο γερμανικό συγκρότημα του ποστ πανκ. Μπορεί η ίδια η τέχνη να είναι πατρίδα; Είναι ένα καταφύγιο αυτό, ειδικά όταν… εις το όνομα του πατρός διαπράττονται εγκλήματα, και η πατρίδα παύει πατρίδα να θυμίζει. Πως το είχε θέσει ο ίδιος ο Τόμας Μαν, έστω και με μια δόση εγωκεντρισμού: «Όπου βρίσκομαι εγώ εκεί βρίσκεται ο γερμανικός πολιτισμός» είχε πει μες στην δίνη του πολέμου, προσπαθώντας ίσως να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται.

Πολλά και ακανθώδη θέματα αγγίζει λοιπόν με την ταινία του ο Παβλικόφσκυ, με μια οπτική η οποία εξ ορισμού θέλει να απευθυνθεί στο τώρα, στο σήμερα. Μεταξύ άλλων αγγίζει π.χ. τον ρόλο της τέχνης ως πολύφερνης θεραπαινίδας των εξουσιών αλλά και την ρεαλιστική της αδυναμία απέναντι στο Κακό και την ουσιαστικά μηδενική της αποτρεπτική ικανότητα. Αγγίζει και θίγει π.χ. την σημερινή συνθλιπτική επιτακτικότητα του «πες με ποιους είσαι», το ad nauseam επαναλαμβανόμενο ‘which side are you on?’, που στις μέρες της σόσιαλ-δημοκρατίας μας τίθεται σε καθημερινή βάση επί παντός επιστητού, λησμονώντας ότι η επιλογή πλευράς πρέπει, οφείλει να ενέχει και κάποιο προσωπικό κόστος (skin in the game, όπως το έχει θέσει ευστόχως ο Τάλεμπ). Και στην ταινία ο Μαν αρνείται να μπει στο δίλημμα… κωμικά σχηματοποιημένο ως Μίκυ Μάους ή Στάλιν. Διαισθάνεται το ψευδεπίγραφό του, διαισθάνεται τις απόπειρες οικειοποίησής του, κι έρχεται πιο κοντά στην υπόστασή του ως λογοτέχνη, όπου η ματιά του υπήρξε πιο αποστασιοποιημένη, στοχαστική (ενίοτε ειρωνική) και ανοιχτή σε πολυσημίες και διχοστασίες.

Έχει ενδιαφέρον ότι στην ταινία του ο Παβλικόφσκυ, δίπλα στο θέμα της πατρίδας διαπλέκει και την οικογένεια του συγγραφέα, την δύσκολη σχέση του με τα παιδιά του, την εξίσου δύσκολη σχέση των παιδιών με τον διάσημο μπαμπά και την διαχείριση του βάρους αυτού. Θα ήταν τολμηρή μια αναλογία, «αποτυχημένη» πατρίδα, «αποτυχημένος» πατέρας; Γιατί στον πατρικό του ρόλο ο Μαν αποδεικνύεται ανεπαρκής, (φαινομενικά;) ψυχρός και άστοργος, ακόμη κι όταν ο γιος του ο Κλάους αυτοκτονεί στις Κάννες ο ίδιος δεν παρίσταται στην κηδεία, αρνείται να αλλάξει το πρόγραμμά του θέτοντας την αποστολή του πάνω απ’ όλα (σε μια ακόμη ειρωνία της ιστορίας θυμόμαστε το πρώτο νεανικό βιβλίο του Μαν, το 1901, τους «Μπούντενμπροκ», που ήταν η ιστορία της παρακμής μιας οικογένειας).

Όλα τούτα τα ζητήματα καταφέρνει ο σπουδαίος Πολωνός σκηνοθέτης -ένας από τους λίγους σύγχρονους που έχει διαμορφώσει μια δική του κινηματογραφική γλώσσα- να τα θέσει με μια εντυπωσιακή οικονομία μέσων, μέσα σε 82 λεπτά λέει αυτά που θέλει να πει και αφήνει ανοιχτά άλλα πολλά ακόμη (νισάφι πια με τις ξεχειλωμένες ταινίες των 2+ άσκοπων ωρών και τον αραιωμένο χυλό των ανακυκλούμενων σειρών). Και αυτή η ταινία του ρέει στοχαστικά ήσυχα -ουχί όμως αργά-, χωρίς ανατροπές αλλά με υπόγεια δράση, στηρίζεται σε εξαιρετικές ερμηνείες, τόσο από την εσχάτως πανταχού παρούσα Sandra Hüller αλλά κυρίως από τον Hanns Zischler, ο οποίος ερμηνεύει τον Μαν με έναν σωματικό τρόπο ο οποίος αποδίδει βουβά αλλά με ένταση όλο το άγχος, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τον υπόκωφο σπαραγμό ανάμεσα σε ένα σχεδόν καντιανoύ επιπέδου καθήκον απέναντι στην Vaterland (ή Heimat;) και απέναντι στον ίδιο του τον γιο που έχει πάρει τον στραβό τον δρόμο. Η δε επιλογή του ασπρόμαυρου φιλμ και σε αυτή του την ταινία δεν είναι απλά μια εστέτ επιλογή, αλλά έχει νόημα, άλλωστε οι εικόνες μας από εκείνη την εποχή, από τα ντοκουμέντα και τα επίκαιρα έτσι είναι, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στο συλλογικό συνειδητό έχει περάσει ως κατά βάση ασπρόμαυρος.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι έχει γίνει και φοβερή ακριβολογική και λεπτομερειακή δουλειά στην αναπαράσταση της εποχής, χωρίς όμως να γίνεται μια ταινία «βεστιαρίου» (κλέβω μια ατάκα του Στυλιανού Τζιρίτα), ενώ γυρίστηκε στην Πολωνία και όχι στην Γερμανία γιατί–όπως σημειώνει και ο ίδιος ο Παβλικόφσκυ- εκεί μπορούσαν να βρεθούν τοποθεσίες και σκηνικά που να μην φέρουν τα σημάδια της έντονης ανάπτυξης και να αποδίδουν την αποπνικτική αίσθηση της Ευρώπης της εποχής εκείνης. Και όλ’ αυτά παρόλο που η πραγματική ιστορία… δεν συνέβη ποτέ ‘έτσι’, στην υπόθεση ο σκηνοθέτης πήρε κάμποσες καλλιτεχνικές ελευθερίες (το ταξίδι του Μαν όντως έγινε, για συνοδεία είχε όμως την γυναίκα του – αυτή όχι, δεν ήταν συγγραφέας- ενώ ο γιος του είχε ήδη αυτοκτονήσει λίγους μήνες νωρίτερα). Δεν έχει σημασία όμως, δεν πρόκειται άλλωστε για βιογραφική ταινία (άλλωστε ούτε στις βιογραφικές/ιστορικές ταινίες συνέβησαν ‘έτσι’ τα πράγματα όπως δείχνονται). Πρόκειται όμως για πολιτικό σινεμά, το οποίο μάλιστα δεν χρειάζεται να κράξει και να κουνήσει σημαιάκια και συνθήματα για να πείσει ότι είναι πολιτικό. Και για μια ταινία που, όπως είθισται να λέγεται… ανεξόδως στον μουσικογραφιάδικο χώρο (παραδόξως όμως όχι στον κινηματογραφικό), αξίζει πολλαπλές θεάσεις.

Για την ιστορία και τους νοερούς τίτλους τέλους, ο Τόμας Μαν δεν γύρισε ποτέ για μόνιμη εγκατάσταση στην πατρίδα του, αλλά και στην… Wahlheimat του τις ΗΠΑ έμπλεξε στα δίχτυα του Μακ Κάρθυ και αναγκάστηκε σε νέα εξορία, θα πεθάνει το 1955 στην Ελβετία. Σήμερα όποιος επισκεφθεί το Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας στην ιστορική λεωφόρο Υπό τα Φιλύρας στο Βερολίνο, θα δει να εκτίθεται ένα από τα λίγα αντίτυπα που διασώθηκαν από το μανιφέστο του Μαν «Ο πόλεμος αυτός».

(Λίγο περπάτημα πιο κάτω, όποια/ος επισκεφθεί το συγκλονιστικό Κέντρο Τεκμηρίωσης για τον Εκτοπισμό, την Απέλαση και τη Συμφιλίωση στην Βίλχελμστράσσε, μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με την έννοια της πατρίδας μέσα από την απώλειά της, να συμπληρώσει και διαβάσει άλλα χαρτάκια με απαντήσεις στο ερώτημα «τι σημαίνει πατρίδα για μένα;» ή να παίξει με κουμπάκια που αναδίδουν οσμές, «πως μυρίζει η πατρίδα;» (η Heimat, όχι η Vaterland). Λένε ότι η μνήμη της όσφρησης είναι η πιο δυνατή και πιο ανεξίτηλη απ’ όλες).

8,5
09/10/2026
Αντώνης Ξαγάς

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Μια μουσική... Οδύσσεια: από την Τροία μέχρι την Ιθάκη

ΘΕΜΑ

Τραγούδια της Μαρίας

ΘΕΜΑ

David Byrne How (live) music works

LIVE REVIEW

Cabaret Voltaire στο Παρίσι Let’s do it a dada

LIVE REVIEW

Εδώ δεν έχουμε τρένα... Σταθμός ‘Δερβενάκια-Νεμέα’

ΘΕΜΑ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

RECOMMENDED

Up The Hammers XX Legacy Edition Συλλυπητήρια και ελπίζουμε σε ανάσταση νεκρών

LIVE REVIEW
Δημήτρης Βασιλειάδης

B-otherSide Βγάζουμε οτιδήποτε μας αρέσει ως ακροατές!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Idles ‎– Brutalism

Idles Brutalism

ΔΙΣΚΟΣ
22ο έτος
  • ΔΙΣΚΟΙ
  • ΘΕΜΑΤΑ
  • ΣΤΗΛΕΣ
  • LIVE REVIEWS
  • BE MY GUEST
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΕΙΔΗΣΕΙΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ
  • ΒΙΒΛΙΑ
  • BAND LIST
  • ΕΛΛΗΝΙΚΑ
  • ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΕΣ/ΕΣ
  • AUDIO / VIDEO
  • WEB RADIOS
  • MUSIC BLOGS / SITES
  • BANDCAMP / SOUNDCLOUD
  • LIVE DATES
  • ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Copyright © 2000-2021 MiC, All rights reserved. Designed & Developed by E-Sepia