Σινε-MiC
Τέσσερις ζωές διασταυρώνονται στην πλατεία Αμερικής, την πλατεία των ανεκπλήρωτων "θα μπορούσε αλλά δεν...", αυτών που κάποτε τραγούδησε τόσο συγκινητικά η Αρλέτα.
Η πλατεία Αμερικής είναι μωσαϊκό και σκακιέρα. Είναι φαύλος κύκλος, στόχος και σπείρα ατέρμονη. Έχει τέσσερις γωνίες και τέσσερα πόδια. Έναν τύπο πολύ κουλ, τον Μπίλι [Γιάννης Στάνκογλου], που κάνει καλλιτεχνικά τατουάζ. Αυτός κι η αδερφή του [Ρέα Πεδιαδιτάκη] στιγματίζουν πελάτες. Έναν παιδικό φίλο, τύπο πολύ κολλημένο, τον Νάκο [Μάκης Παπαδημητρίου], που συμπεραίνει ότι τελικά για όλα φταιν οι μετανάστες. Γεμάτος αποτυχημένες ιδέες. Μια άφρο τύπισσα, τη μικρή Τερέζα [Ξένια Ντάνια], που τραγουδάει Nina Simone [για την Ημέρα της Κρίσεως] και θέλει να ξεφύγει. Γι’ αλλού. Κι έναν ακόμη τύπο, σύριο και σοβαρό, τον Τάρεκ [Βασίλης Κουκαλάνι], που θέλει κι αυτός να φύγει με την κόρη του. Το βλέμμα του είναι φευγάτο ήδη.
Γύρω τους κι άλλα πιόνια στη τετράγωνη πλατεία με τα μαύρα και τα άσπρα κουτάκια. Αξιωματικοί, ίπποι, πύργοι, τρελοί, κυράδες [Θέμις Μπαζάκα] και μπαρμπάδες [Ερρίκος Λίτσης]. Δεν υπάρχουν βασιλιάδες και βασίλισσες, ούτε άρχοντες κι αρχόντισσες. Μόνο περαστικοί, κοντοστεκούμενοι, διακινητές και διακινούμενοι. Όλοι μας εξάλλου κάπου ανήκουμε. Κάπου χωράμε και προχωράμε. Από κάπου ήρθαμε και κάπου πηγαίνουμε. Ξεχνάω ποιος είμαι, που πάω, τι κάνω και που βρίσκομαι, και που βρίσκομαι. Όταν σ’ αγκαλιάζω, όταν σ’ αγκαλιάζω το μυαλό μου χάνω.
Όμως στριμώχνονται όντως όλα μέσα στα μαύρα και τα λευκά τετραγωνάκια; Είναι λύση να φύγουν απ’ τη μέση άλογα και παράλογα; Θα πιάσει το μικρό ροκέ με τους δυο κύκλους Ο-Ο [αν τους ακουμπήσεις γίνονται ∞ ή αν συνεχίσεις να σκουντάς γίνεσαι στόχος ¤]. Ή μήπως έπρεπε να πας απ’ την άλλη και να κάνεις μεγάλο ροκέ [Ο-Ο-Ο]; Σε παίρνει; Έχεις τα κότσια; Θα σκοράρεις ή θα είσαι μονίμως οφσάιντ; Και κάπου εκεί χάνεται η μπάλα...
Ωστόσο η ταινία είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενή του [Wild Duck, 2013] κι ο σκηνοθέτης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο μοντάζ [παλιά του τέχνη] που επισφραγίστηκε με το Βραβείο Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Στο τελευταίο κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κέρδισε την εκτίμηση της FIPRESCI [βραβείο ελληνικού τμήματος] και των φοιτητών των πανεπιστημίων της πόλης [ειδικό βραβείο της επιτροπής]. Συν μια εύφημο μνεία του διεθνούς διαγωνιστικού, για την καθηλωτική ερμηνεία του Κουκαλάνι. Η μουσική του Μίνωα Μάτσα δεν είναι κακή, είναι ταιριαστή, αλλά δεν την λες πρωτότυπη.
Οι δυο πρώτοι τυπάδες, Στάνκογλου & Παπαδημητρίου, είναι αυτοί που αξίζουν το βαθμό που βλέπετε παρακάτω. Αλλιώς η σκιά του Νίκου Νικολαΐδη είναι πολύ βαριά. Ασήκωτη. Η μπάρα λυγίζει και γέρνει.
Βαθμός: επτά [7]
