Σινε-MiC

Το αυτοβιογραφικό σουρεαλιστικό ταξίδι του Χοντορόφσκι ξεκίνησε αισίως το 2013 με τον Χορό της Πραγματικότητας [La danza de la realidad]. Τούτο δω το δεύτερο μέρος εξακολουθεί να είναι προσωπικό ρεσιτάλ και οικογενειακή υπόθεση στα επιμέρους [η οικογένεια συμβάλλει στο καστ, στη μουσική, στα κοστούμια, στην παραγωγή]. Στο πρώτο μέρος ξεναγηθήκαμε με τρόπο ιδιαίτερα παραστατικό, επαναστατικό και γοητευτικό στα περιπετειώδη παιδικά χρόνια του Αλέξανδρου [ας λείπουν οι ελληνοκεντρικοί παραλληλισμοί - ουδεμία σχέσις]. Σειρά έχει λοιπόν η εφηβεία και η άνδρωσή του.

Το νήμα πιάνεται από δυο σκηνές του πρώτου μέρους και περνάει δια μαγείας στον κόσμο της ατέρμονης ποίησης, από τον Πάμπλο Νερούδα ως τα αντίφρονα δέη Νικανόρ Πάρα [Felipe Rios] και Ενρίκε Λιν [Leandro Taub]. Ιδιαίτατη βαρύτητα δίνεται στις αναπτυξιακές σχέσεις με τους δυο τελευταίους, όπου ο δημιουργός και αυτοβιογράφος, περιαυτολογώντας, διατείνεται ότι αμφότεροι εμπνεύστηκαν και υποδαυλίστηκαν δημιουργικά από τον ίδιο, ο εις λιγότερο ο άλλος περισσότερο. Υπάρχει όμως και η συγκολλητική καταλυτική παρουσία της Stella Diaz Varin [σε διπλό ρόλο η και μάνα-Σάρα-πριμαντόνα Pamela Flores] η οποία είναι η δική του νταρντάνα μούσα.

Στο μαγευτικό αυτό ταξίδι της πρώιμης ωριμότητας του ποιητή του Ελ Τόπο [1970] και του Σάντα Σάνγκρε [1989], συνδράμει καθοριστικά ο καλλιτέχνης ενορχηστρωτής φωτογραφίας Christopher Doyle αλλά και ο ποιητής των εξαίσιων κινητών κατασκευών - αυτοματισμένων ρετρό σκηνικών, με το ιστορικό ονοματεπώνυμο Salvador Allende. Οι φαν είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμήσουν τα μάλα το πόνημα αυτό, μα και όσοι κυνηγάμε το κάτι άλλο στη μυθοπλαστική διάσταση του είναι και του φαίνεσθαι.

Βαθμός: οκτώ [8]

Ο Χορός της Πραγματικότητας καλά-καλύτερα κρατούσε