Σινε-MiC
Διαβάζοντας το κείμενο του Κώστα Καρδερίνη, περισσότερο σου έρχεται όρεξη για βόλτα σε ...δισκοπωλείο παρά σε σινεμά
Παρίσι. Μπελ Επόκ. Ο άφραγκος αλλά πεισματάρης Γκωγκέν νιώθει καλλιτεχνική ασφυξία από την τρυφηλότητα και τη μαλθακότητα που τον κυκλώνει. Έχει τρελό σχέδιο απόδρασης. Θα πείσει τη γυναίκα, τα 5 παιδιά του και κάποιους φίλους να τον ακολουθήσουν στην εξωτική αποικία; Η δράση μεταναστεύει στην Ταϊτή. Το πείσμα, η αρρώστια, το εσωτερικό ταξίδι, η πίστη στην τέχνη του, η νέα του αγάπη και μούσα.
Ο Βενσάν Κασέλ [Vincent Cassel] σε ρόλο που του πάει και του φέρνει απόλυτα. Σηκώνει με ατλάντεια υποκριτική άνεση το βάρος και τον όγκο του διάσημου μετά θάνατον καλλιτέχνη. Που είναι όμως ο οίστρος του Γκωγκέν; Που είναι ο πυρετός στο αίμα και η λαχτάρα αυτού που μηδένισε το σύμπαν του για να ανακαλύψει έναν νέο κόσμο; Κι αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας; Πως εξατμίζεται αυτή η αίσθηση ότι «στα καλάθια δεν χωρεί, στα κοφίνια περισσεύει»; Γιατί 5 συνεργάτες στο σενάριο δεν μπορούν να αποδώσουν όσα γράφει ο ίδιος ο ζωγράφος στο ημερολόγιό του; Που κείται ο μετα-ιμπρεσιονισμός; Στους τίτλους τέλους;
Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της συμπαθητικής αυτής ταινίας είναι εντέλει η μουσική του Warren Ellis. Με την πεντάκις συνεισφορά του παλιόφιλου Cave [από την κοινή συλλογή κινηματογραφικών μουσικών τους, White Lunar]. Έγχορδα της μελαγχολίας, πιάνο της νοσταλγίας, βλέμμα στον ορίζοντα, σκέψη «χάνομαι γιατί ρεμβάζω». Ακούστε ταξιδέψτε.
Βαθμός: πέντε [5]
