Σινέ-MiC

Ταινία ενηλικίωσης που αναφέρεται στις παθογένειες του πρωταθλητισμού, τις συνέπειες του εγωκεντρισμού και του ατομικισμού, ενώ παράλληλα προάγει τις αξίες της ακεραιότητας, της προσωπικής αξιοπρέπειας, της ευγενούς άμιλλας και της συναδελφικότητας. Τιμήθηκε πολλαπλώς στο 66ο ΦΚΘ: Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής ΕΡΤ στους Μαριλένα Ορφανού και Σταύρο Μητρόπουλο, Βραβείο Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου, Βραβείο της Φίνος Φιλμ, Βραβείο της Π.Ε.Κ.Κ. και Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Επιτροπής Νεότητας. Τα σκεπτικά ετερόκλητων κριτικών επιτροπών βράβευσης αποτυπώνουν ευρεία θετική υποδοχή της ταινίας που προοιωνίζει, ελπίζω, ανάλογη ανταπόκριση του κοινού στις αίθουσες.

Ικαριώτισσα και άβγαλτη η Δάφνη Πατήρη ή χαϊδευτικά Πάττυ [Μορτ Κλωναράκη], επιλέγεται από τον έμπειρο παλιννοστούντα προπονητή Γιούρι Σαββίδη [Βαγγέλης Μουρίκης] που την φέρνει και την εγκαθιστά στο Πέραμα σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα. Περιλαμβάνοντάς την στην ομάδα επανεκκίνησης και στο δυναμικό της νέας του σχολής τζούντο, προπονείται σκληρά με στόχο τα προκριματικά της Ολυμπιάδας. Οι παλιοί δαίμονες του Γιούρι επιστρέφουν στα πρόσωπα του κάποτε βοηθού του, Δημήτρη [Τάσος Νούσιας], και της κάποτε πρώτης μαθήτριάς του και τώρα βεντέτας του αθλήματος, Ζωής Γερανίου [Φιλίππα Κέη / Κουτούπα]. Όμως το άθλημα έχει δικό του κώδικα δεοντολογίας και ευ αγωνίζεσθαι και η Πάττυ καλείται να επιλέξει ανάμεσα στον δρόμο της αρετής ή της κακίας.

Η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και πειστική και ο ρεαλισμός της ακουμπά στον καταξιωμένο Μουρίκη και στη διπλή θητεία του Γεωργόπουλου στο ντοκιμαντέρ [Kuluhiro: Ελπίδα, Οι εξόριστοι] και την μυθοπλασία [Tungsten, Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό]. Το χιούμορ και η διαχείριση των εκπλήξεων έχουν κομβική σημασία στην ανατροπή και στην εκ νέου νοηματοδότηση χαμένων αξιών και ο θεατής, παρότι αποστασιοποιημένος, συμπάσχει με την ηρωίδα. Ο αθλητισμός και δη ο πρωταθλητισμός έχουν απόλυτη ανάγκη να επιστρέψουν στην ανθρωπιά τους και η Πάττυ έχει την ευθυκρισία που χρειάζεται μια τέτοια γενναία κίνηση [ανάμεσα στη δάφνη ή τη ζωή].

Οι περιφερειακοί ρόλοι είναι εξίσου καλοί. Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιάννης Οικονομίδης κάνει πέρασμα και στην προηγούμενη ταινία του Γεωργόπουλου αλλά εδώ γράφει καλύτερα με τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του και τις ιδιαίτερες αγκινάρες του. Η βοηθός του Γιούρι, Ιουλία [Γιούλα Μπούνταλη], είναι δυναμική και καταλυτική παρουσία. Η μαμά της Δάφνης επίσης [Μαρία Καλλιμάνη]. Τέλος, η μουσική, πρωτότυπη, διασκευασμένη, παραδοσιακή ή και παρένθετη, συμβάλει ενεργά στις εξελίξεις και χτυπάει στον παλμό των εικόνων και της νεολαίας.