Σινέ-MiC
Το μέλι ρέει άφθονο σε αυτό το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που έφτασε μέχρι τις πόρτες των Όσκαρ. Του Κώστα Καρδερίνη
Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ με συναρπαστική [δια]πλοκή, εξαίρετη «αόρατη» κινηματογράφηση, ύμνος στη φύση μας και τους ανθρώπους της.
Κάπου στα βάθη της γείτονος και στα βάθη του χρόνου, υπάρχει μια μοναδική ρομαντική μελισσοκόμος [Hatidze Muratova] που πρέπει αφενός να φροντίσει την ανήμπορη μάνα της [Nazife Muratova], αφετέρου να διδάξει ήθος και στωική καρτερία στους άρπαγες τσαλαβούτες νομάδες της πολύτεκνης οικογένειας Σαμ. Δύσκολοι αποχαιρετισμοί μιας εποχής, ενός τόπου, μιας νοοτροπίας, προσφιλών και μη προσώπων. Τοπίο μοναξιάς, έρημη χώρα, ο χρόνος να ρει και ουδέν μένει. Μόνη ελπίδα οι εργάτριες μέλισσες [μια απ’ αυτές και η ηρωίδα μας] που βρίσκουν κουράγιο να μαζευτούν και να ξαναρχίσουν από την αρχή, παρά το μέσον της ηλικίας και τις όποιες απώλειες.
Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ότι όλοι οι συμμετέχοντες, νομάδες και μη, είναι ορεσίβιοι τουρκόγυφτοι, πλην του κουτοπόνηρου «κουμπάρου» που έρχεται να «απαλλοτριώσει» με ιλιγγιώδη ταχύτητα [για τα δεδομένα της Φύσης] αυτά που έχτισαν άλλοι. Θεωρώ ότι αυτό αποτελεί πλάγιο σχόλιο για την κατάσταση στη χώρα και δείχνει γλαφυρά πως σκέφτονται οι ιθύνοντες αυτής. Σε συνδυασμό με την άλλη ντόπια ταινία [Υπάρχει Θεός, το όνομά της είναι Πετρούνια] η οποία θέτει πολύ πιο ανοιχτά το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, συνιστούν ένα πολύ δυνατό δίδυμο για να έχουμε εικόνα του πόσο μακριά και πόσο κοντά βρίσκονται οι αναφορές μας [Γη χωρίς ψωμί (1933) του Μπονιουέλ και Μανταλένα (1960) του Ντίνου Δημόπουλου].
Βαθμός: οκτώ [8]
