Σινέ-MiC

Είμαι η θάλασσα. Στα βάθη μου κατοικούν όλοι οι θησαυροί. Ρώτησαν άραγε τους δύτες για τα μαργαριτάρια μου; [- Χαφίς Ιμπραχίμ / Mohamed Hafez Ibrahim]

Οκτώ δεκαετίες παλαιστινιακής ιστορίας μέσα από τα μάτια και το πετσί μιας γηγενούς οικογενείας. Βάσανα, καημοί, κακουχίες, ταπεινώσεις, καταπατήσεις, επιδρομές, δολοφονίες, καταναγκαστικά έργα, βομβαρδισμοί, λεηλασίες, σκυλεύσεις, εκτοπισμοί, εκπατρισμοί, δρόμοι και πορτοκάλια, αλλά και δωρεές ζωής και κάποιες ευχάριστες στιγμές και αναμνήσεις. Προπάντων όμως η ανθρωπιά και η αγάπη ως απάντηση στο μίσος, τον αθέμιτο πόλεμο και τον αδικαίωτο αγώνα.

Μέσα από την ιστορία περνά και μια πραγματική οικογένεια ηθοποιών. Ο πατήρ Mohammad Bakri [πρεσβύτερος Σαρίφ], οι υιοί Adam Bakri [νεότερος Σαρίφ] και Saleh Bakri [Σαλέμ] αλλά και ο εν Ιορδανία συγγενής Mohannad Al Bakri [διευθυντικό στέλεχος του Royal Film Commission Jordan]. Ο εκδημήσας ηθοποιός Μοχαμάντ Μπακρί [1953-2025] απέκτησε 6 παιδιά εκ των οποίων 4 ακολούθησαν τα βήματά του. Είναι επίσης χαρακτηριστική η δήλωσή του για τον κινηματογράφο της πατρίδας του: Δεν υφίσταται καν παλαιστινιακή κινηματογραφική βιομηχανία. Έχουμε απλώς μερικούς ταλαντούχους σκηνοθέτες. Δεν έχουμε σχολές κινηματογράφου ούτε στούντιο. Δεν έχουμε υποδομές γιατί δεν έχουμε χώρα.

Η ματιά της σκηνοθέτιδος και ηθοποιού Σερίν Ντάμπις, που κρατά κι έναν βασικό ρόλο εδώ, είναι ιδιαίτερη καθώς και η φιλοσοφία ζωής και επιβίωσης που αναπτύσσει μέσα από τις ιστορίες τρέλας και παράνοιας, αλλά και υπομονής και ανθρωπιάς. Η ποιητική παραβολή της αραβικής γλώσσας με τη θάλασσα, στην εισαγωγή του κειμένου, είναι ίσως μια ακόμη προσπάθεια ενεργοποίησης, ενοποίησης και συνδρομής του αραβικού κόσμου προς τον ταλαίπωρο παλαιστινιακό λαό, αλλά και προς τους γείτονες που δοκιμάζονται από την τυραννική μανία περιούσιων καθεστώτων.

Η ταινία έχει και ελληνική διάσταση καθώς έγιναν γυρίσματα στην Αθήνα και τον Πειραιά [Καλλιθέα, Παλιό Φάληρο] και στην Ρόδο.