Σινέ-MiC

Εν αρχή ην ο εικαστικός Ζαν Μισέλ Μπασκιά [1996]. Ακολούθησαν ο ποιητής Ριενάλντο Αρένας [Πριν πέσει η νύχτα, 2000], ο αρχισυντάκτης Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί [Το σκάφανδρο κ η πεταλούδα, 2007], κατά πόδας ο διαβασμένος Λου Ριντ [Μπερλίν] και η συγγραφέας Ρούλα Τζεμπρεάλ [Μιράλ, 2010]. Τώρα, μετά από 8 χρόνια σιωπής για τον Σνάμπελ, ήρθε η σειρά του Βικέντιου Βαν Γκογκ...

Η ιδιαίτερη ταινία με τον ιδιαίτερο τίτλο είναι αφιερωμένη στον μέγιστο φλαμανδό ζωγράφο [έξοχη η ενσάρκωση/μεταμόρφωση του Willem Dafoe], στα οράματά του καθώς περιδιαβάζει από την Αρλ στις εξοχές της Ωβέρ-συρ-Ουάζ, στη σχέση του με τον αδερφό του Τέο [Rupert Friend] και τον Γκογκέν [Oscar Isaac], στις προσπάθειες του γιατρού Γκασέ [Mathieu Amalric] και του πάστορα-επιτρόπου [Mads Mikkelsen], στην πλατωνική σχέση με την μαντάμ Ζινού [Emmanuelle Seigner] και την αφιέρωση που της έκανε, στην γνωριμιά του με τα βουνά της τρέλας [Niels Arestrup] και εν τέλει στη μετάβασή του στην Αιωνιότητα.

Για να χαρακτηρίσει και να περικυκλώσει τον άπιαστο αέρα που διαπνέει τον έσχατο και πλέον δημιουργικό Βαν Γκογκ, ο Σνάμπελ επανεφευρίσκει την κινηματογραφική του γλώσσα, την αναδιατυπώνει με νέο «αλφάβητο», διαρθρώνει και ανασυντάσσει το «συντακτικό» της, αψηφώντας ή/και επιβεβαιώνοντας την όποια φήμη του. Το ταξίδι προς την Αιωνιότητα είναι αποκαλυπτικό και για τους θεατές, οι οποίοι βυθιζόμαστε στον αιθέρα, προσεγγίζουμε τις σκέψεις του δημιουργού [και των δύο], εμπλεκόμαστε στην μετάβασή του, αφουγκραζόμαστε τις ανησυχίες του και το φευγιό του. Ως εμπειρία μέθεξης είναι συναρπαστική και με έπιασα να κρατώ την ανάσα μου πολλές φορές.

Βαθμός: οκτώ [8]