Σινέ-MiC

Ο σούπερ παράδεισος της Μυκόνου όπως ήταν πριν κι όπως τερμάτισε. Με πλούσιο αρχειακό υλικό από ταινίες κι από ιδιωτικά σούπερ-8 φιλμάκια. Με νευρώδες μοντάζ που παραβάλλει το υλικό με τα λόγια των πρωταγωνιστών. Μπαροκτήτες, εστιάτορες, καλλιτέχνες, φωτογράφοι, εικαστικοί και μουσικοί, μόδιστροι, σχεδιαστές, ηθοποιοί, συλλέκτες, μπον βιβέρ, στριπτιτζούδες, ντιτζέισες, γκέιδες, τρανς χορεύτριες, σελέμπριτι, μια κομίστα [μπράβο στην Ειρήνη Βιανέλλη] κι ένας μουσικός [μπράβο και του Coti K.] συμβάλλουν, ο καθείς από το πόστο του και όσοι με το παρελθόν τους, στον μύθο που οικοδομήθηκε στα 60s αλλά κυρίως στα 70s. Η αρχαία ενεργειακή και φαλλική Δήλος και η παρακείμενη νεκρική Ρήνεια παρέδωσαν σκυτάλη στη σύγχρονη κοσμοκράτειρα του ερωτισμού, του γυμνισμού, του χιππισμού, του πανσεξουαλισμού, του κοσμικού γλεντιού, του αφιονισμού, του αφυπνισμού.

Πώς έγινε αυτό μεσούσης της δικτατορίας; Ποιοι κάναν στραβά μάτια; Ποιοι άραγε; Ο Γιώργος Βέλτσος ως παλαιότερος όλων αναλύει τη φιλοσοφία της κατρακυλούσας εξέλιξης. Αναφέρει και τον Νίτσε που έλεγε ότι ο τουρισμός είναι λέπρα. Η Μαριλλή Τσοπανέλλη, ηθοποιός του Εξόριστου στην κεντρική λεωφόρο, συγγραφέας και δασκάλα μιμικής, δίνει την καλλιτεχνική διάσταση του ξεπαρθενιάσματος. Τα καθ’ ύλην και σάρκαν καμάκια ξεσπαθώνουν. Ο χορογράφος Δημήτρης Παπαϊωάννου σκιαγραφεί την ερωτική του αφύπνηση. Ο Τόμας Φριτς [Επιχείρησις Απόλλων] παρεπιδημεί. Ο Πιέρο Αβέρσα [του πανδιάσημου Piero’s κλαμπ] είναι η απαρχή του γκεϊσμού και η πέτρα του σκανδάλου. Γιατί κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος και αποπέμφθηκε; Η σιωπή τους προς απάντησίν μας;

Ο Κρικρής μένει στη βολική ρομαντική πλευρά των εξελίξεων και δεν βάζει το δάκτυλο στις πληγές. Το ντοκιμαντέρ είναι καλόβολο και καλοφτιαγμένο, ξεχειλίζει νοσταλγία και αθώο ερωτισμό και αποφεύγει τις άγριες καταστάσεις και τις επικίνδυνες σκοπέλους. Αποφεύγει τη σημερινή κοσμική πλουτίλα και την κατάντια του “άστα λα χέστα” βαθυπλουτισμού. Αποφεύγει την ερ’μπι’ν’μπίλα, την ντρογκίλα, την ξεφτίλα, την κατρακύλα. Αποφεύγει τη θανατίλα. Όλοι σχεδόν πεθαίνουν στην Νέα Υόρκη, που είναι η νέα Ρήνεια. Η σιωπή των πρωταγωνιστών είναι στιγμιαία, αλλά όλοι μαζί σχηματίζουν ένα ηχηρό άηχο σχόλιο. Η καλύτερη στιγμή του ντοκιμαντέρ, η σιωπή των επιζώντων. Και η αίσθηση του Βέλτσου ότι η μαμά του τον στοιχειώνει ακόμη.

Ο σκηνοθέτης σημειώνει: Είχα την τύχη να επισκεφθώ την Μύκονο το 1979 και να περάσω εκεί τα επόμενα έξι καλοκαίρια. Αυτά τα ταξίδια σημάδεψαν τη ζωή μου· ήταν στο μικροσκοπικό αυτό νησί που αποφάσισα να γίνω σκηνοθέτης, χάρη στην ενθάρρυνση ανθρώπων που με βοήθησαν να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Οι νέοι που γνώρισα τότε ήταν πρωτοπόροι, ενσάρκωναν το πνεύμα της δεκαετίας του ’70 – κι από ένα παιχνίδι της μοίρας, 45 χρόνια αργότερα, κάποιοι από αυτούς είναι οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας μας.