Σινέ-MiC
Τα μετακομμουνιστικά "εδώ είναι" Βαλκάνια έχουν δώσει κατά καιρούς άφθονη τροφή για κινηματογραφική σάτιρα. Του Κώστα Καρδερίνη
Μετά την πτώση του κομμουνισμού στη γείτονα Βουλγαρία, οι ηγέτες του στρατού αναζητούν αυτό το άπιαστο πράγμα που [πιστεύουν πως] θα οδηγήσει τη χώρα στον απόλυτο Θρίαμβο. Οι πιθανότητες να βρεθεί είναι λίγες αλλά βάζουν σε λειτουργία τα μεγάλα όπλα: δυο μέντιουμ, η πεπειραμένη Πίρινα [Margita Gosheva] και η νεοπαγής Σλάβα [η σταρ Maria Valcheva Bakalova] βαφτίζονται εν μία νυκτί [διαβαθμισμένες] φανταρίνες με αποστολή άκρως απόρρητη, να ανακαλύψουν και να ανασκάψουν / ξεθάψουν το άπιαστο αυτό πράγμα.
Σάτιρα που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, με την μορφολογία ιδιόρρυθμου υστερικού γουέστερν [ύστερν] ανατολικού και βαλκανικού τρίτου τύπου. Μονομαχία δυο μαντισσών σε στρατόκαβλο κόσμο ανδρών κι ένας θρίαμβος που κάθε νύχτα αναβάλλεται για την επόμενη. Ως σύλληψη είναι καλή, στην εκτέλεση όμως υπάρχουν αρκετές στιγμές αμηχανίας και δυστοκία να πετύχει το μαύρο σοσιαλιστικό χιούμορ που υπόσχεται το σενάριο.
Οι προηγούμενες τρεις δουλειές του ζεύγους Γκρόζεβα-Βαλτσάνοφ [Το μάθημα, Δόξα, Ο πατέρας] είναι σίγουρα καλύτερες και αναδεικνύουν την παγκοσμιότητά τους μέσω της εντοπιότητας, στοιχείο που εδώ δεν ευδοκιμεί και δεν καρποφορεί, παρόλα τα σκαψίματα και τα φυτέματα των ιδεών. Οι πρωταγωνίστριες και οι πρωταγωνιστές δίνουν καλές ερμηνείες στις σκηνές, τα παρασκήνια και τα υπόσκαφα αλλά το τραγελαφικόν του εγχειρήματος εξορύσσεται δύσκολα και παραμένει άπιαστο. Ο θρίαμβος αναβάλλεται επ’ αόριστον.



