Σινέ-MiC

Όπως η ζωή μας έχει πολλές φορές την αστεία της πλευρά και ταυτόχρονα μια τραγική πλευρά, έτσι κι ο κινηματογράφος που ευελπιστεί να προσεγγίσει το νόημα της ζωής. Αυτή είναι η αναπάντεχη συνταγή και το μυστικό της επιτυχίας στο Αγαπημένο μου γλυκό. Ισόποσες δόσεις θηλυκού θάρρους, αναζήτησης της ευτυχίας, χαρμολύπης, ευωχίας, συντροφικότητας και βιωμένης φιλοσοφίας.

Δυο στοιχεία μου έκαναν μεγάλη εντύπωση στην ταινία αυτή. Το πρώτο είναι η ιρανική προσέγγιση στο επικούρειο Λάθε βιώσας, προϋπόθεση για την ευτυχία, καθώς αυτή η ευτυχία αυξάνει εκθετικά ενώ μοιράζεται με κάποιον σύντροφο. Γενικά θα έλεγα ότι η επικούρεια φιλοσοφία εμποτίζει το πνεύμα και το γράμμα της ταινίας με τρόπο μινιμαλιστικό. Το δεύτερο στοιχείο είναι επίσης μινιμαλιστικό και εδράζεται στην αναφορά στο Μεγάλο φαγοπότι του Μάρκο Φερέρι. Με απλότητα και οικονομία καταφέρνει να μας μπάσει στον ψυχισμό των δύο αντιηρώων ενώ κλείνει το μάτι στους κινηματογραφόφιλους.

Άλλο αξιοθαύμαστο χαρακτηριστικό στο Αγαπημένο μου γλυκό είναι ότι μιλά για μια όψιμη ερωτική σχέση έχοντας ξεπεράσει με χιούμορ, μαγεία και σοφία όλα τα εμπόδια που θα επέβαλλε η πολιτιστική λογοκρισία της χώρας αυτής. Σε αυτό βοηθά τα μάλα και το σάουντρακ παλιάς κοπής που υπηρετεί υπέροχα το δέσιμο του τότε με το σήμερα και το διαχρονικό και παγκόσμια επίκαιρο μήνυμα που περνάει με αγαπημένα γλυκό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι γοήτευσε κοινό και κριτικούς στην Μπερλινάλε [Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής και Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών FIPRESCI] και όχι μόνον εκεί!