Σινε-MiC

Διαβάζοντας την υπόθεση, ένα κορίτσι χάνεται στην ομίχλη της λίμνης κι ένας ειδικός πράκτορας καλείται να το βρει, δεν μπορείς να αιτιολογήσεις γιατί ο Τόνι Σερβίλο [Τέλεια Ομορφιά, ο Ντίβος, Γόμορρα, Οι συνέπειες του έρωτα] δέχτηκε έναν τέτοιο ρόλο σ’ ένα τέτοιο αστυνομικό θρίλερ ενός άσημου σκηνοθέτη, τον οποίο μάλιστα ρόλο έχει ξανακάνει [Το κορίτσι της λίμνης, 2007].

Ο καθηγητής Λόρις Μαρτίνι [Alessio Boni] λέει στις παραδόσεις του ότι «δεν υπάρχει παρθενογένεση και όλα στην τέχνη είναι αντιγραφές πιθανώς σε νέες παραλλαγές και συνδυασμούς». Στην πρώτη κιόλας σκηνή βλέπεις έναν άλλον αγαπημένο ηθοποιό [Jean Reno] να μιλά ιταλικά και να υποδύεται τον ψυχίατρο Αύγουστο Φλόρες, «40 χρόνια» φούρναρης που λέμε, ο οποίος «κουράρει» όλη την παράξενη αδελφότητα του χωριού της νεαράς εξαφανισμένης. Αυτοκτονία με τη μία ή με την καμία;

Μετά αρχίζει η αφήγηση του Φόγκελ ή Βοζέλ [Toni Servillo]. Σε συναρπάζει ο τρόπος που μανιπουλάρει και «συντονίζει»... τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης, τις έρευνες, τα «ευρήματα», το ένοχο παρελθόν του, το δυσοίωνο μέλλον, την τρέλα του και τις εμμονές του. Κι εκεί που όλα έχουν γίνει ένα χιτσκοκικό χαρμάνι και γυρίζουν στη μπετονιέρα της έξης / δεύτερης φύσης, νάσου σκάει μύτη μια άλλη ερευνήτρια, η Βεατρίκη Λέμαν [Greta Scacchi] και το παιχνίδι γέρνει πια προς τον Στήβεν Κινγκ και τον πρωτοπόρο Έντγκαρ Άλαν.

Κατακλείδα όλων η φράση «η αλαζονεία είναι η πιο βλακώδης αμαρτία του διαβόλου» και τότε ο Πόε γελάει σαρδόνια και το μάτι του Σερβίλο γυαλίζει επικίνδυνα. Μερικοί κακεντρεχείς και συνωμωσιομανείς λένε ότι πίσω από αυτό το ντελίριο κρύβονται υποδόρια πολιτικά σχόλια, πανευρωπαϊκού ή οικουμενικού βεληνεκούς. Όπως και να ’ναι, ο Τόνι είναι θεϊκός, χειμαρρώδης, τρικυμιώδης. Ανεβαίνει στα Τάρταρα, όπως λέει η ατυχήσασα υπηρέτρια Μήτση Κωνσταντάρα στον Στρίγγλο που έγινε Αρνάκι [1968].

Βαθμός: επτάμισο [7,5]