Σινέ-MiC
Η πολιτική σκηνή της γειτόνισσας ανέκαθεν έδινε τροφή άφθονη στο σινεμά. Του Κώστα Καρδερίνη
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σορεντίνο ασχολείται με τους θεσμούς ή με πρόσωπα θεσμικά και δημόσια στις ταινίες του. Το έχει κάνει ξανά και ξανά με πρόσωπα αμφιλεγόμενα και υπαρκτά [Il Divo, Loro 1 & 2, Το χέρι του Θεού]. Εξάλλου είναι παράδοση πια στην παπική Ιταλία, χώρα η οποία μετακινήθηκε πολιτικά από την αριστερά προς την άκρα δεξιά. Ο Νάνι Μορέτι βλέπει τις πολιτικές εξελίξεις με περισσότερο μαύρο χιούμορ ενώ ο Σορεντίνο διατηρεί και ρέπει πιότερο προς την ειρωνική διάσταση των προσώπων/πραγμάτων. Όσο για τη χώρα μας, ούτε λόγος να γίνεται, πόσο μάλλον ταινίες σχετικές!
Το μεγαλείο, λοιπόν, είναι υπόθεση πολύ πολιτική, πολιτειακή, θεσμική αλλά παράλληλα διαθέτει και αναδεικνύει την προσωπική του διάσταση. Ο απερχόμενος πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας [8η κινηματογραφική συνεργασία με τον Τόνι Σερβίλο, συν αυτές στα θεατρικά του Εντουάρντο ντε Φίλιπο] βρίσκεται μπρος σε δυο μεγάλα διλήμματα, ένα ακανθώδες νομοσχέδιο περί ευθανασίας και δυο απονομές χάριτος με αρκετά επίσης αγκάθια να επικρέμανται ως επικείμενο στεφάνι στο μέτωπό του.
Παρότι η κόρη του, άξια νομική του σύμβουλος στα δικά του πατήματα, κατέχει σημαντική θέση στη ζωή και το έργο του, ο πρόεδρος επέχει και αναβάλλει τις αποφάσεις του, ενώ παράλληλα βιώνει καταθλιπτικά το πένθος του και ταλανίζεται από ένα προσωπικό ζήτημα ανδρικής τιμής. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μονομαχία και πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό, πάλη όπου το προσωπικό της κομμάτι αντιστρατεύεται τα καθήκοντα ενώ όλοι περιμένουν από αυτόν να αφήσει παρακαταθήκη και να βάλει φεύγοντας την προσωπική του σφραγίδα στις εξελίξεις.
Με τούτα και με κείνα ούτε που καταλαβαίνουμε πως περνάν δυο ώρες και δέκα λεπτά μέχρι την τελική ανατρεπτική και συμπεριληπτική λύση. Μεσολαβούν και άλλα πρόσωπα... ο υπασπιστής, ο γαλλοαφρικανός πάπας [με το σκούτερ του], η κοσμοπολίτισσα οικογενειακή φίλη, ο κολλητός φίλος, ένα μοδάτο φλερτ... το απαραίτητο πιπεράκι για να γίνει ακόμη πιο συναρπαστική η διαδρομή και ν’ αποκτήσουν όγκο τα διλήμματα που φουσκώνουν μόνα τους.
Τα επτά βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας είναι ενδεικτικά του Μεγαλείου της ταινίας.




