Σινε-MiC
Συνήθως όταν ένας δημιουργός θέλει να μιλήσει για τα πάντα, με πλήθος αναφορές και στόχο τη μεγάλη σύνθεση, το αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει. Συνήθως... Του Κώστα Καρδερίνη
Ο απίθανος κύριος Γουές και οι κυνικοί σαμουράι του
Σε 20 χρόνια στο μέλλον, τα οικόσιτα ξαδέρφια των λύκων είναι μάστιγα κι επιδημία [γρίπη των σκύλων] στη μεγαλούπολη του Μεγκασάκι [ζεις πρωτοπόρο Ναγκασάκι]. Ο απολυταρχικός δήμαρχος Κομπαγιάσι [συνήθης ύποπτος], φιλόγατος εξ οικογενειακής παραδόσεως αλλά και μισοκύων [όπως λέμε μισάνθρωπος], αποφασίζει και διατάσσει να εξοριστούν όλα στο σκουπιδονήσι [τύπου Γουόλ-Υ] που εφεξής ονομάζεται Νησί των Σκύλων [όπως έγινε το 1911 η Οξειά για την Πόλη].
Πρώτος εξοστρακίζεται ο Σποτς, ο φύλακας-κέρβερος του υιοθετημένου ορφανού ανεψιού του δημάρχου, παρά τις διαβεβαιώσεις των επιστημόνων ότι θα βρουν αντίδοτο για τη μεταδοτική σκυλογρίπη. Ο ταλαίπωρος πολυμήχανος ανεψιός, ο Ατάρι [βρείτ’ εσείς την παραπομπή], ξεκινάει τη δική του οδύσσεια για την ανακάλυψη του χαμένου φίλου του στη μυστηριώδη Νήσο των Σκύλων με αρωγούς 5 ατρόμητους σκύλους-κομάντο με γυμνά δόντια. Την πορεία αυτής της περιπετειώδους αναζήτησης θα διακόψουν πολλά ρομποτόσκυλα και πολλά φλασμπάκ. Εκ του μακρόθεν παραλλήλως, σιγοντάρουν συσπειρωμένες νεωτερικές δημοκρατικές δυνάμεις.
Σκέψεις και προβληματισμοί περί φιλοζωίας, περί ανθρωπομορφισμού, περί μετανάστευσης, περί οικολογίας, περί εκλογικών μαγειρεμάτων, περί εξωτερικής παρέμβασης «της χώρας αυτής που ποτέ δεν παρεμβαίνει», περί βιονικής και περί υπέρμετρης χρήσης της τεχνολογίας, περί της αποξένωσης και της μοναξιάς. Περί φύσης των πραγμάτων και των όντων, περί φιλίας, περί της εξουσίας και περί πατρίδος, θρησκείας, οικογένειας. Πολύ εγκεφαλική και λίγο συναισθηματική. Πολύ ιαπωνική αλλά καίρια παγκόσμια. Πολύ διαφορετική και καταιγιστικά πολύσημη σε σχέση με ό,τι άλλο είδαμε από τον Γουές - παρασάγγες ακόμη κι από το προηγούμενο στοπ-μόσιον μυθόπλασμά του [Ο απίθανος κύριος Φοξ].
Πάμπολλες οι αναφορές, κινηματογραφοφιλικές τε και έτερες. Ανέγραψα ήδη μερικές, συλλέγω κι άλλες. Κανένα πλάσμα χαμένο στη μετάφραση, η λαίδη κι ο αλήτης, η δολοφονία του Λένον, οι μεγάλοι κλασικοί απωανατολίτες δημιουργοί, ο Εξιπερί, ο Καλβίνο, ο Έκο, ο Τέρι Γκίλιαμ, ο Μιγιαζάκι. Και σίγουρα μεγάλες δόσεις γιαπωνέζικης κουλτούρας [χαϊκού, άνιμε, σούμο, καμπούκι, τσόκαρα, άνθη λωτού και κερασιάς, γραμμή Χοκουσάι, τύμπανα τάικο, θέατρο ΝΟ]. Δεν είναι ενοχλητικός κατά την άποψή μου ο σωτήριος συνδυασμός λευκής μεταπτυχιακής φοιτήτριας με άφρο μαλλί και εγχωρίου χάκερ με όψη στραβαδιού.
Τελευταίος αλλά όχι αμελητέος ο απίθανος κύριος Alexandre Desplat. Υπερβαίνει εαυτόν και εισδύει εκ δυσμάς και εξ ανατολών στην εξωτική μουσική παράδοση του σιντοϊσμού. Με το σπαθί του, με τα κρόταλά του και με τον δυναμισμό του.
Τέτοιο πολυσυνθετικό, χορταστικό, ψυχαγωγικό ανιμασιόν δεν ξανάγινε.
Κι όπως έχει πει κάποτε ο πολυγραφότατος ποιητής και βουδιστής Kobayashi Issa:
Έπεσε ένα φύλλο. Έβαλε το καπέλο του το σκυλί και πάει...
Βαθμός: εννιά [9]
