Σινέ-MiC
Πρόοδος (με ή χωρίς εισαγωγικά) και αντίσταση. Τα ετερώνυμα ενίοτε έλκονται... Του Κώστα Καρδερίνη
Κάποιοι ηθοποιοί έχουν το ιδιαίτερο χάρισμα να δίνουν ψυχή και νόημα σε όποιον ρόλο διαλέγουν και ενσαρκώνουν. Προσδίδουν έτσι προστιθέμενη αξία σε κάθε ταινία που επιλέγουν να συμμετέχουν, όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι η συμμετοχή αυτή. Το ποτάμι έχει στις πηγές του δυο τέτοιους άξιους συντελεστές, τον πρωταγωνιστή Μάκη Παπαδημητρίου και τον δευτεραγωνιστή Χάρη Φραγκούλη.
Ο Μάκης Χατζιδάκις [Παπαδημητρίου] είναι εργοδηγός σε πολυεθνική κατασκευαστική που αναλαμβάνει να περατώσει και να θωρακίσει την νέα περιφερειακή οδό του μεγάλου άστεως. Στο περιθώριο της ζωής και της οδού διαβιούν κάποιοι παρίες, των οποίων οι παράλληλοι βίοι διασαλεύονται από το πέρασμα του «ποταμιού» δίπλα από τα αυτοσχέδια σπίτια τους. Η σύγκρουση του μεν με τους δε αποκτά ερωτική διάσταση όταν απέναντι στον Μάκη βρίσκεται η Μαρία [Στεφανία Σωτηροπούλου], η μάνα της [Ilire Vinca Celaj] κι ένας αγροίκος οπορτουνιστής ξάδερφος [Φραγκούλης].
Ο Ραφτογιάννης βλέπει όλους τους χαρακτήρες και τις κόντρες τους σαν να είναι ήρωες κώμιξ [το κώ- με ωμέγα όπως κωμωδία] τοποθετημένοι σε στόριμπορντ περιαστικό τοξικό περιβάλλον. Κι όσο οι τοξίνες και οι ατμοσφαιρικοί ρύποι εξαπλώνονται και θέλουν να καταφάνε τα πάντα όλα, τόσο πιο ενδιαφέρουσα γίνεται η απόπειρα αποτοξίνωσης. Η ζωή κυλάει ασταμάτητα, σαν ποτάμι, σαν αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας. Το κύμα είναι ελεύθερο όταν καταλαβαίνει ότι ανήκει στη θάλασσα.




