Σινέ-MiC

Κωμωδία με δραματικές προεκτάσεις, ιστορία γραμμένη με [πια]νότες και πικρές μικρομέγαλες αλήθειες.

Στο κέντρο της ένας διανοούμενος και σπουδασμένος μαύρος πιανίστας, ο Δρ. Ντον Σέρλι [Μαχερσάλα Αλι]. Στο κέντρο του κέντρου ο ιταλοαμερικάνος Τόνι Λιπ [Βίγκο Μόρτενσεν], λαϊκός τύπος, μπατίρης μεν περήφανος δε. Οι δυο θα γίνουν μπάντι-μπάντι επειδή ο πρώτος θέλει να κάνει περιοδεία με το τρίο του στον βαθύ ρατσιστικό Νότο και προσλαμβάνει τον δεύτερο ως οδηγό για να τον προστατεύει κι απ’ τις ενδεχόμενες κακοτοπιές.

Η άγρια δεκαετία του ’60 ζωντανεύει υπέροχα για μας και επικίνδυνα για τους πρωταγωνιστές της. Η ταινία δρόμου αποκτά διαστάσεις αυτογνωσίας, αυτοθυσίας, αυτοπεποίθησης. Μια φιλία γεννιέται στον δρόμο και γαλουχείται με εμπόδια και οδυνηρές διαπιστώσεις.

Η ταινία είναι εντυπωσιακά καλή και περνάει αυτά που θέλει να πει με εύγλωττο και εκλαϊκευμένο τρόπο. Ο στωμύλος Λιπ ταιριάζει γάντι με τον αξιοπρεπή αλλά ανοιχτόμυαλο Σέρλι. Αμφότεροι οι πρωταγωνιστές ξεπερνούν το πετσί του ρόλου τους και εμβαθύνουν στα άπατα. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν όλες αυτές οι πλάγιες λεπτομέρειες – σχόλια για κακώς κείμενα στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην πάλη των φύλων και των τάξεων, στην αρτηριοσκλήρυνση κατά πλάκας, στην μονοδιάστατη αντίληψή μας για τα πράγματα, μουσικά και μη.

Οι κριτικοί μιλούν για στρογγυλεμένες προσωπικότητες χωρίς γωνίες που στρογγυλεύουν έτι περισσότερο για τις ανάγκες της σύγκλισης. Ωστόσο πιστεύω ότι ξαφνιάστηκαν και φθονήσαν έναν αλλιώτικο Πίτερ που ξέφυγε από τις φαρσικές συνταγές των Φαρέληδων [Κάτι τρέχει με την Μαίρη, Ηλίθιοι και Πανηλίθιοι] και άνοιξε πανιά για νέους ορίζοντες κάνοντας στέρεα βήματα με μια κάντιλακ.

Βαθμός: οκτώ [8]