Σινέ-MiC

Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου είναι παγίδα γεμάτη φύκια και παρασιτικούς οργανισμούς, στην οποία κολλάς και βυθίζεσαι, όπως μπορεί να συμβεί με τα μικρά πλοιάρια στην Θάλασσα των Σαργασσών. Εν τω άμα και το θάμα ενδεχομένως να σε σώσει από βέβαιο θάνατο.

Η υπόθεση σηκώνει πολλά τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια και σκυλάδικα. Μπατσίνα διεφθαρμένη [Αγγελική Παπούλια] κάνει το καλό και το ρίχνει στον γιαλό με το αζημίωτο και για κείνην. Αν είχε πάρει πρέφα τι συμβαίνει από τον καιρό της προϊστορίας της οικογένειας στην Χαλκιδική, θα ήταν σήμερα διοικητής της αστυνομίας. Το Μεσολόγγι έχει το όνομα και το σάργασο την χάρη. Η Ρίτα [η Γιούλα Μπούνταλη, ηθοποιός, σκηνοθέτις και συν-σεναριογράφος] δεν είναι το αρχαιότερο επάγγελμα, είναι λίγο απ’ όλες και όλες για / σε μία.

Θυμηθείτε τον Σύλλα Τζουμέρκα που ξέρετε [Τα μάτια που τρώνε, Χώρα Προέλευσης, η Έκρηξη] και ξεχάστε ότι γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, σπούδασε στην πρωτεύουσα και ταξίδεψε στις Κάννες, στην Ουτρέχτη και στην Νέα Υόρκη. Το θέμα είναι βγαλμένο από τα εντόσθια αστυνομικών δελτίων, επικρέμαται και στραγγαλίζει αλλά η διαπραγμάτευσή του είναι κινηματογραφική, α-μητροπολιτική, ανθρωποκεντρική. Ο μικρόκοσμος της ηπειρώτικης μαρτυρικής πόλης της εξόδου του ’21 εκτίθεται σε κοινή θέα, οι χαρακτήρες οργιάζουν και τα όργια χαρακτηρίζουν.

Ταινία καταγγελία και συνάμα αναγγελία του δικού του «παρά-ξένου» σινεμά. Δράση πνιγηρή και άβολη. Αν δεν ξεβόλευε δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον, πάντως.

Βαθμός: έξι [6]