Σινε-MiC

Το ντουέτο της παράξενα γοητευτικής Ρούμπας [2008] σκηνοθετεί πάλι και χορεύει, τανγκό αυτήν τη φορά, ξυπόλυτοι στο Παρίσι. Η Φιόνα, βιβλιοθηκάριος στον παγερό Καναδά, λαμβάνει γράμμα από την γηραιά θεία Μάρθα [Emmanuelle Riva], «απόμαχη» χορεύτρια, να την επισκεφτεί επειγόντως στο ανοιξιάτικο Παρίσι. Εκεί, αντί να βρει τη θεία της, τρακάρει πάνω στον κλοσάρ Ντομ. Κι η θεία όμως παίρνει τους δρόμους και συναντά την αδερφή ψυχή που λέγεται Νόρμαν [Pierre Richard]. Η παρολίγον τραγωδία γίνεται ταγκωδία.

Συμμετέχουν μουσικά οι Erik Satie [γυμνοπαιδία Νο 1], Dmitri Shostakovich [τζαζ σουίτα για Νο 1], Gato Barbieri & Gotan Project [η εκδίκηση του... ταγκό] και οι αδερφές McGarrigle [το τραγούδι της κολύμβησης]. Η τρέλα είναι μεταδοτική όπως και το γέλιο άλλωστε. Γκαγκ που αποτίνουν φόρο στον βωβό, χορογραφίες σωματικές αλλά και των άκρων, εναλλαγές κοστουμιών και ενδεδυμένων ρόλων, εμβλήματα της Πόλης του Φωτός σε νέες περιπέτειες, συνδυασμοί παλαβοί, ρομαντισμοί ιδιωτικοί και ουχί κρατικοί, ντανταϊστικοί κι αυτόματοι, χρόνοι εκτός ωραρίου, μπρίο και ελαφρώς μακάβριο χιούμορ.

Μεγάλες στιγμές και ακόμη πιο μεγάλες αναφορές. Ο Σαρλώ κι ο κύριος Υλώ στο χάος του Παρισιού. Ο Μπάστερ Κίτον, ο Χάρι Λανγκτον, ο Χάρολντ Λόιντ... όλοι κάπου κυκλοφορούν, κάπου καιροφυλακτούν, από κάπου κρέμονται ή μπαϊλάρουν και μπαλανσάρουν με χάρη. Ταινία έξω καρδιά, δηλαδή. Σίγουρα από τις πιο ευχάριστες και ποιοτικές καλοκαιρινές ταινίες. Διπλό ατού η έξοχη Ρίβα στην τελευταία της ταινία και ο πάντα υπέροχος Πιέρ Ρισάρ που δεν σταματά να μας συγκινεί και να μας εκπλήττει ευχάριστα και φιλοσοφημένα.

Βαθμός: οκτώ [8]