Σινεπισκόπηση 2004

Μια ακόμη χρονιά εξέπνευσε. Μαζί της και αρκετές δεκάδες χιλιάδες συφοριασμένοι ασιάτες και αρκετές χιλιάδες τουρίστες που πήγανε εκεί για να ξεγελάσουν τις εποχές. Στα ενδότερα, η πολιτική αδράνεια μας έχει κάνει νωχελείς και κοντεύει να μας πνίξει. Κινηματογραφικά όμως όλα πήγαν καλά. Στις αίθουσες η Ασία μας ξάφνιασε πολλές φορές θετικά, υπερθετικά και υποσυνείδητα. Και το φεστιβάλ κύλησε καλά και οι υπάλληλοι του παραμένουν επί συμβάσει και το ΥΠΠΟ δεν ανακοίνωσε τίποτε. Ωραία η εισαγωγή, για να δούμε πως τα βολεύουμε παρακάτω.

2046 [2004] του Γουόν Καρ Γουάι
Asian extreme νούμερο 1. Απ' αυτά που δεν περιμένεις από έναν τόσο καταξιωμένο δημιουργό που θα μπορούσε να επαναπαύεται βολεμένος στις δάφνες του. Το 2046 μοιάζει με πολυδύναμο συμφωνικό έργο μεγάλου μουσουργού. Αλλάζει απρόοπτα ρυθμούς, πρόσωπα, χώρους, χρόνους, συνήθειες, φωτογραφίες, χρώματα, κοστούμια, φυσικά και τεχνητά σκηνικά. Αλλάζει οπτική γωνία. Ξεβολεύει κατ' επανάληψη και μετά βδελυγμίας το θεατή, τη ματιά του, τη σκέψη του, τους συνειρμούς του. Σ' αναγκάζει να ανεβάσεις στροφές, να τσιτώσεις το βλέμμα, να διατρέξεις αμέτρητες φορές το σινεμασκόπ κάδρο του, να "ματώσεις" με το επίμονο κοίταγμά σου τα τεκταινόμενα επ' αυτού. Να φύγεις απ' το σώμα σου και να ξανάρθεις άλλος αλλά ο ίδιος άλλος. Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ λοιπόν.
Σχετικό άρθρο: 2046 μ.Χ.  

Old Boy [2004] του Τσαν-γουκ Παρκ
Asian extreme νούμερο 2. Ο έρωτας και πάλι στο προσκήνιο μα και στο παρασκήνιο. Η εκδίκηση και η αυτοκαταστροφή, μονόδρομοι διάδρομοι απογείωσης. Οι καταιγισμοί εικόνων, οι καλοχωνεμένες αναφορές και επιρροές, οι ψηφιακές τους προεκτάσεις, η πλαστικότητα των σωμάτων που ακόμη κι όταν σπάζουν σπάνε ελαστικά. Το τρελό μεθύσι των εικόνων που σε παρασέρνει στην άβυσσο και σε τραβάει ως δια μαγείας την τελευταία στιγμή. Κι ύστερα πέφτει το χιόνι που όλα τα εξαγνίζει.
Σχετικό άρθρο: The good Ol' Boy του Chan-wook Park  

Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο [Samaritan Girl, 2004] του Κιμ Κι-ντουκ
Asian extreme νούμερο 3. Ονειρεύτηκα την τιμωρία μου ή την εξιλέωσή μου; Είμ' εγώ που ονειρεύομαι ότι είμαι πεταλούδα ή μήπως το παρδαλό ιπτάμενο έντομο ονειρεύεται εμένα ως εαυτό του; Ο Kim Ki-duk δραπετεύει από ταινία σε ταινία. Αυτοκατεδαφίζεται και αναδομείται όπως ο μεγάλος Χάρι Χουντίνι. Σπάει αλυσίδες, στεγανά, διαλύει στερεότυπα, συντρίβει ιδεολογίες, ηθικούς κώδικες, άτυπους και άγραφους νόμους, τσακίζει κόκαλα και οικογενειακές παραδόσεις. Κι όμως πατάει γερά στις ίδιες αυτές αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε. Τις υπερβαίνει και μας αφήνει να προσπαθήσουμε - αν θέμε - έκαστος για πάρτη του.
Σχετικό άρθρο: Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο  

Δον Κιχώτης χωρίς τέλος... [Lost in La Mancha, 2002] των Κηθ Φούλτον & Λούις Πέπε
Ποιος είναι "Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη"; Δε θα το μάθουμε ποτέ. Η κατάρα που δεν επέτρεψε στον Όρσον Γουέλς να τελειώσει τη δική του εκδοχή, χτύπησε αλύπητα και τον Τέρυ Γκίλιαμ και το έτερο εγώ του. Το σχέδιό του πήγε άπατο. Η Ισπανία τον κατατρέχει, όπως φάνηκε και στον Βαρόνο Μινχάουζεν. Ο Ζαν Ροσφόρ ήταν ο ιδανικός αντιήρως στην πλέον ακατάλληλη εποχή. Ο Τζόνι Ντεπ τα είδε όλα. Ο βοηθός σκηνοθέτη Phil Patterson σήκωσε τα χέρια. Οι Keith Fulton και Louis Pepe έκαναν την τύχη τους με τις ατυχίες του Gilliam. Ξεκίνησαν να κινηματογραφούν ένα making of... και κατέληξαν να μοντάρουν το πρώτο official not making of... στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Πιάσανε την καλή με την κακή, την ψυχρή και την ανάποδη.
Παραπομπή: lostinlamancha.com  

Το σπίτι των τρελών [Dom Durakov, 2002] του Αντρέι Κοντσαλόφσκι
Εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα του πρώτου πολέμου τσετσένων και ρώσων το 1996. Σ' ένα εξοχικό τρελάδικο βασιλεύει η εύθραυστη ειρήνη. Μια μέρα όμως μπαίνουν στην αυλή του οι λογικοί αντάρτες. Τους ακολουθούν οι κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής. Και τότε αρχίζει η τρέλα του πολέμου. Το βασίλειο των τρελών μετατρέπεται σε θέατρο και θέρετρο του παραλόγου. Το θέμα δεν είναι ο πόλεμος αλλά η ανθρωπιά που μας λείπει και της οποίας η έλλειψη διογκώνεται σε περιόδους ταραχών. Ο Konchalovsky ξεσπαθώνει επιστρέφοντας στο πάτριον έδαφος. Δεν κέρδισε τυχαία τον Λιοντάρι σκηνοθεσίας στη Βενετία ούτε και την υποψηφιότητα για ξενόγλωσσο όσκαρ. Η Γιούλια Βισότσκι δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Χώρια που είναι και μια πολύ θελκτική παρουσία.
Σχετικό άρθρο: Βενετία 2002: μικροί μεγάλοι εν δράσει  

Καφές και τσιγάρα [Coffee and Cigarettes, 2004] του Τζιμ Τζάρμους
Επεισόδια του Λάκι Στράικ, του Τσέστερφιλντ, του Γουίνστον, της ταμπακέρας. Του φίλτρου [του καφέ και του τσιγάρου], του εσπρέσο, του καπουτσίνο, του φρέντο. Φέτες ζωής, διάλογοι πτερόεντες όπως ο καπνός. Το πριν και το μετά αυτού του αυθύπαρκτου ενδιάμεσου κενού. Σχέσεις φευγάτες και συχνά φευγαλέες. Καταστάσεις κόμικ σαν βινιέτες μαυρόασπρες, σαν χιουμοριστικές ανάπαυλες απ' τα γυρίσματα των ταινιών του Jim. Οι απαραίτητες παύσεις για ν' ανασάνει η έμπνευση. Και μουσικές το ίδιο χαλαρές. Τα πάντα εν σοφία καθιστή εποίησεν.
Σχετικό άρθρο: Καφές και τσιγάρα: εθισμός στη ζωή  

Μαζί ποτέ [Gegen die Wand, 2004] του Φατίχ Ακίν
Εις την Πόλιν καταλήγουν όλοι οι δρόμοι του Fatih. Εκεί επιστρέφουν άπαντες αργά και γρήγορα. Αν δεν έχετε πάει ποτέ δε με καταλαβαίνετε. Αν έχετε πάει δε χρειάζεται να σας το αναλύσω. Η δομή της ταινίας είναι αυτή της αρχαίας τραγωδίας στην εκφυλισμένη την μορφή, όπως τη δίδαξε ο Ευριπίδης. Η βούληση του σκηνοθέτη να χρησιμοποιήσει πορνοστάρ πρωταγωνίστριες σ' ένα κλασικό δραματουργικό μοτίβο επιβεβαιώνει την επίδραση του αρχαίου ποιητή. Δεν ξέρω από πόσα φίλτρα πέρασε ή περνάει η διαδικασία της δημιουργίας μα χαίρομαι όταν βλέπω κάτι ραφινάτο και απεσταγμένο, κάτι αποκρυσταλλωμένο και σοφά καμωμένο.
Σχετικό άρθρο: Φατίχ Ακίν: η νόστιμη Πόλη με εθέσπισεν  

Πριν το ηλιοβασίλεμα [Before Sunrise, 2004] του Ρίτσαρντ Λίνκλέιτερ
Κάθε συνέχεια, κάθε σήκουελ, είναι κατά κανόνα χειρότερο από την πρώτη φορά. Τούτη δω η ταινία είναι εξαίρεση ιδανική, ένα αληθινό διαμάντι, το αφάν γκατέ των εξαιρέσεων. Όχι γιατί είναι μια τέλεια ταινία. Ούτε γιατί εξελίσσεται σε χρόνο πραγματικό. Κι ούτε βεβαίως επειδή ο ήλιος της δύει στην Πόλη του Φωτός. Μόνο και μόνο γιατί περικλείει όλον τον μεσολαβήσαντα, κυριολεκτικά αθέατο για τον θεατή, χαμένο χρόνο. Η φθορά και η αφθαρσία, η στιγμή και η αιωνιότητα, το εδώ το εκεί και το αλλού, ο ένας και η μία, ΟΛΑ είναι φυσικά και μεταφυσικά ΠΑΡΟΝΤΑ και ΜΕΛΛΟΝΤΑ.
Σχετικό άρθρο: Always the sun, set or rise  

Κωδικός 46 [Code 46, 2004] του Μάικλ Γουίντερμπότομ
Το 1984, το 2004 και το 2024 σε συσκευασία δώρου. Η οδύσσεια του εσωτερικού μας διαστήματος. Το παρόν του μέλλοντός μας. Το πιθανότερο επί του παρόντος αύριο, το ξύπνημα στο πιθανοαπίθανο εφιάλτη μας. Η βαβυλωνία σε μεταμοντέρνα εκδοχή. Το αλαλούμ του σάλτου μορτάλε. Το τσάι στη παγκοσμιοποιημένη σαχάρα, η κιβωτός των ανοήτων, η νοσηρή νοημοσύνη των εγκεφάλων, το χρονικό ενός τετελεσμένου υπερσυντέλικου. Μια βαλβίδα διαφυγής στο χωροχρονικό πλέγμα που μας πιέζει ασφυκτικά "να πάμε μπροστά". Η ανθρωπότητα πάντα θα μοιάζει ανώριμη. Το άτομο πάντα θα λανθάνει υπεκφεύγοντας. Και θα διαφεύγει λανθάνοντας.
Σχετικό άρθρο: Κώδικας 46 περί ομοιογενείας  

Απίθανες ιστορίες [Big Fish, 2003] του Τιμ Μπέρτον
Η παραμύθα και η παραμυθία πακέτο δύο σε ένα. Και δώρο οι αφηγήσεις που φουσκώνουν τα πανιά της φαντασίας. Το δίλημμα "αληθινά ψέματα ή ψεύτικες αλήθειες" εγκλωβίζεται για πάντα στην χώρα των θαυμάσιων ανθρώπων, στο χωριό που τα παπούτσια πέταξαν ψηλά. Τα ξωτικά και τα μάγια είναι νομίσματα χωρίς ανταπόκριση. Η μαγεία και ο εξωτισμός παραμονεύουν στα όρια της φαινομενικά απατηλής περιήγησης. Το φαίνεσθαι δυναμιτίζει και δονεί όλο μας το είναι. Κι αν θέλετε να το προσγειώσουμε λιγάκι, οι ιστορίες του μπαμπά του ήρωα είναι λιγότερο απίθανες απ' αυτές που μας σερβίρουν τα κανάλια, οι πολιτικοί, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα μμε.
Σχετικό άρθρο: Tim Burton, ένας απίθανος παραμυθάς  

Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές [Confidence Trop Intimes, 2003] του Πατρίς Λεκόντ
Κι εκεί που πάμε να πούμε ότι ο γαλλικός κινηματογράφος χολιγουντίζει τρε μπιέν, νάσου τσουπ ένας Leconte αλλιώτικος απ' τους άλλους. Με την ίντριγκά του, με τους ανεκπλήρωτους και πεπληρωμένους έρωτές του, με τις ανατροπούλες του, με τις παραξενιές του, με τα εσωτερικά [υποβλητικά] και τα εξωτερικά [ορθάνοιχτά] του γυρίσματα και χαρίσματα και προπαντός με το πάσο του. Για Μπλε Βελούδο το πήγαινε αλλά του βγήκε Τσάινα Μπλου. Ψέματα! Ουδεμία σχέσις. Ούτε καν ξώφαλτσα. Ο Φαμπρίς Λουκινί κεχαριτωμένος και αεράτος.
Σχετικό άρθρο: Λεκόντ, ο διαπροσωπικός  

Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού [Eternal Sunshine of the Spotless Mind, 2004] του Μισέλ Γκοντρί
We can forget it for you. Ο Michel Gondry μετεγγράφει τον Φίλιπ Κέι Ντικ. Ο Jon Brion επιγράφει τις νύξεις και υπογράφει μουσικές αναστροφές. Ο Τζιμ Κάρει παραγράφει τις αμαρτίες του. Ξεκρεμάει μετά κόπων και βασάνων τις γκριμάτσες και φοράει μια απορία, μια μακαριότητα, μια λιακάδα εκτός μετεωρολογικού χάρτη. Κι αν μπορούμε να σβήσουμε το πάθος για το τσιγάρο, την προδιάθεση για μετάσταση, την κατάθλιψη, την φρενοβλάβεια - γιατί να μην θέλουμε να σβήσουμε κάποιο πρόσωπο που μας πίκρανε και μας πικραίνει ακόμα η ανάμνησή του;
Σχετικό άρθρο: Jim Carrey, o λαστιχάνθρωπος  

11+5 ταινίες απ' το 45ο Φεστιβάλ

Η Κορέα είναι η κινηματογραφική δύναμη της χρονιάς. Η Ιαπωνία και η Κίνα έπονται. Η ιρανική επανάσταση προχωρεί. Πικρό όνειρο iranian extreme, μπλακ χιούμορ μακάβριο αλλά και σωσίβιο. Η Ρωσία χαράζει νέα πολύ ενδιαφέρουσα πορεία. Η Ουγγαρία έχει βρει τη φλέβα της. Μεξικό, Αργεντινή και Ουρουγουάη ανοίγουν παγκόσμια φτερά με νέους ανθρώπους. Ισλανδία ίσον Φρίντρικσον. Οι βαλκάνες έχουν δυνάμεις έχουν και ιδέες. Προτιμούν βέβαια να φλερτάρουν με την ιστορία. Κι αυτό πηγάζει από την ανάγκη συνειδητοποίησης μιας κοινής ιστορικής πορείας κι ενός κοινού μέλλοντος. Κι αν οι ιστορικοί της κάθε χώρας αρνούνται να συγκλίνουν, οι κινηματογραφιστές δε χάνουν ευκαιρία να γκρεμίσουν τα α-νοητά σύνορα. Βλέπουν καλύτερα και μακρύτερα μες απ' το φακό.

3 Iron [Bin jip, 2004, Κορέα, 95'] του Kim Ki-duk
Άγιο κορίτσι [La nina santa, 2004, Αργεντινή / Ισπανία / Ιταλία, 106'] της Lucrecia Martel
Whisky [Ουίσκι, 2003, Ουρουγουάη, 94'] των Pablo Stoll & Juan Pablo Rabella
Το κυνήγι της πάπιας [Temporada de patos, 2004, Μεξικό, 90'] του Fernando Eimbcke
Όνειρο πικρό [Khab e talkh, 2004, Ιράν, 87'] του Mohsen Amir-youssefi
Η εποχή του θερισμού [Vremya zhatvy, 2004, Ρωσία, 67'] της Marina Razbezhkina
Ο χορδιστής [Nastrojshchik, 2004, Ρωσία / Ουκρανία, 154'] της Kira Muratova
Εμείς [Svoi, 2004, Ρωσία, 111'] του Dmitry Meskhiev
Μετά το χθες [Masnap, 2004, Ουγγαρία, 120'] του Attila Janisch
Κανείς δεν ξέρει [Dare mo shiranai, 2004, Ιαπωνία, 141'] του Hirokazu Kore-eda
Κεντήστρες [Brodeuses, 2004, Γαλλία, 88'] της Eleonore Faucher
Naesland [Niceland, 2003, Δανία / Ισλανδία / Γερμανία - Ην. Βασίλειο, 87'] του Fridrik Thor Fridriksson
Η Μίλα απ' τον Άρη [Mila ot Mars, 2004, Βουλγαρία, 91'] της Sophia Zornitsa
Μάρτυρες [Svjedoci, 2004, Κροατία, 88'] του Vinko Bresan
Περιμένοντας τα σύννεφα [Bulutlari beklerken, 2004, Τουρκία / Γαλλία / Γερμανία / Ελλάς, 87'] της Yesim Ustaoglu
Είναι ο Θεός μάγειρας; [Like chef, like God, 2004, Ελλάς, 96'] του Στέργιου Νιζήρη

Σχετικό πακέτο: Τα άρθρα του 45ου Φ.Κ.Θ.  

11 DVD στην οθόνη του υπολογιστή ή στον καναπέ

Απ' όλα έχει ο μπαξές. Και μουσικές μαζωμένες και μικρού μήκους και επανεκδόσεις και ντοκιμαντέρ με άποψη.

01. WarpVision: The Videos 1989 - 2004 [2004]
Απλά μνημειώδες και απαραίτητο. Η ιστορία που γράφτηκε με λούπες και ρημιξιές. Ο στρόβιλος της νέας μουσικής, η περιδίνηση του στρεβλωμένου χωροχρόνου στη γειτονιά μας.
02. sonic youth corporate ghost - The Videos: 1990 - 2002 [2004]
Τα φαντάσματα είναι παντοτινά όπως και η νεότητα. Μπου!!! Σιγά να μην μας κάνουν ότι θέλουν οι εταιρίες που μας εκδίδουν. Εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζά.
03. Good Shit Happens, L P select 005 [2004]
Ένα περιοδικό dvd-cd από τη Νέα Ζηλανδία. Ας είν' καλά το Ρύκι που πήγε και μας τόφερε. Ό,τι συμβαίνει στο αποπυρηνικοποιημένο νησί της Ωκεανίας, καλλιτεχνικώς, κινηματογραφικώς, αισθητικώς, μουσικώς και γενικώς.
04. ΖΕΝ tv DVD - NinjaTune Recordings [2004]
Η Ninja ζήλεψε την Warp ή η κότα έκανε τ' αυγό; Δε με χαλάει καθόλου η κλοπή ιδεών τέτοιου τύπου.
05. Pulp Hits [2002] {οι sonic youth είναι παρθένες}
Mea Pulpa et tua culpa. Τα λατινικά μου είναι χάλια αλλά εδώ οι Pulp εξομολογούνται de profundis. Από πρόμο και χειροποίητες ταινιούλες μέχρι λάιβ και μικρά ντοκιμαντεράκια.
06. The Clash / Rude Boy - Jack Hazan & David Mingay []
Τω καιρώ εκείνω ήτο συμμορία τινά. Και εγένετο φως, χαλασμός και εξέγερσις. Η αθωότης ήτο προνόμιον όλων. They fought the law and the dvd era won.

07. Genesis, The making of the soundtrack - Laurent Joffrion [2004]
Οι δημιουργοί των Ιμαλαϊων, των Ταξιδιάρικων Πουλιών και του Μικρόκοσμου αφηγούνται πως εγένετο ο κόσμος μας. Το εν λόγω συμπεπακτωμένο δισκίο καταγράφει τη γέννηση μιας συμφωνικής μουσικής επένδυσης επί τη κοσμογονία.
08. Destroy all brains! - Δημήτρης Εμμανουηλίδης [2004]
Καλτ μικρομηκάδικη παρέα, μπλιμ-μπλομ μουσική τους γυροφέρνει, η καλτ κουλτούρα τους διαποτίζεται από b-movies, οι ονειρώξεις τους είναι ασύδοτες, ασώματες. Το πιο βρώμικο σημείο του ανθρώπου συμφώνως τω Frank Zappa.
09. Παρένθεση - Τάκης Κανελλόπουλος [1968]
Το αφαν γκατέ του ελληνικού ρομαντικού σινεμά γυρισμένο στη Θεσσαλονίκη. Νοσταλγικό, μελαγχολικό, μελωδικότατο, σουρεαλιστικότατο, το άσμα ασμάτων της πόλης μας.
10. Μέχρι το πλοίο - Αλέξης Δαμιανός [1966]
Η μετανάστα και η επανάστα σε τρία μέρη. Ανάστα και ανάγκα τα βουνά κατεβαίνουν στη θάλαττα. Αναπαράστα και παρασάγγα οι υπόλοιποι. Η πλέον κλασική επιρροή του νέου ελληνικού κινημά.
11. Fidel, the untold story - Estela Bravo [2001]
Τι Όλιβερ Στόουν και μαλακά υπογάστρια! Όταν αυτός ο φαφλαρόνος [από το φαφλατάς και φανφαρόνος βγαίνει] πήγαινε η Εστέλα Μπράβο είχε γυρίσει ήδη τρεις φορές. Χώρια που την κατάκλεψε χωρίς να την αναφέρει καν ο αχρειό-γελοίος.

11+2 βιβλία κο-μάταια

Για κάποια εξ αυτών διαβάσατε ήδη σχόλιά μου. Για τ' άλλα επιφυλάσσομαι. Το ευ θέλει και ρέγουλα. Εξάλλου δεν είμαι ούτε γρήγορος αναγνώστης ούτε γρήγορος σχολιαστής.

το μάταιο με θέα - Σάκης Σερέφας [κέδρος, 2004] {σερ-ελέφας}
άγνοια, βρικόλακας, γιες - Σάκης Σερέφας [άγρα, 2004]
εγώ δεν - Βασίλης Αλεξάκης [εξάντας, 2004]
μετά - Ηλίας Πετρόπουλος [νεφέλη, 2004]
hounted weather - David Toop [serpent's tail, 2004]
ο φιλοπαίγμων μύθος - Κική Δημουλά [ίκαρος, 2003]
εκτός σχεδίου - Κική Δημουλά [ίκαρος, 2004]
οι δρόμοι μου - Νίκος Δήμου [ωκεανίδα, 2004]
ο ξεπεσμένος Δερβίσης - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης [μυγδονία, 2004]
η αρπαχτή -Στήβεν Μπέρκοφ [καστανιώτης, 2004]
ξενοδοχείο ίρις - Γιόκο Ογκάουα [άγρα, 2004]
αθώοι και φταίχτες - Μάρω Δούκα [κέδρος, 2004]
φωτοτυπείο - Απόστολος Μαϊκίδης [καπάνι, 2004]

Απουσιολόγιο

Η καλλιτεχνική φωτογραφία φτώχυνε πολύ το φεύγον έτος. Τρεις καινοτόμοι φωτογράφοι, τρεις σχολές, τρεις οπτικές γωνίες. Helmut Newton [1920], Henri Cartier-Bresson [1908] και Richard Avedon [1923]. Αλλά και τα γράμματα και η διανόηση υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Ηλίας Πετρόπουλος [1928-2003], Ρένος Αποστολίδης [1924], Διδώ Σωτηρίου [1909], Ασημάκης Γιαλαμάς [1909], Susan Sontag [1933], Francoise Sagan [1935], Jacques Derrida [1930] και Ζήσιμος Λορεντζάτος [1915].

Αμ η μουσική δεν πήγε πίσω. Χάθηκαν - σίγουρα όχι πρόωρα - οι κινηματογραφικοί συνθέτες Elmer Bernstein [1922], Dave Raksin [1912], Carlo Rustichelli [1916], Michel Colombier [1939] και Jerry Goldsmith [1929]. Μας άφησαν επίσης χρόνους και οι Sacha Distel [1933], Steve Lacy [1934], Ray Charles [1930], Rick James [1948], Laura Branigan [1957], Johnny Ramone [1948], John Peel [1939], Herman Brood [1946] και Artie Shaw [1910].

Στο χώρο του ελληνικού θεάματος απεδήμησαν οι Δέσπω Διαμαντίδου [1916], Ελευθερία Βιδάκη [1977], Ρένα Βλαχοπούλου [1923], Δημήτρης Παπαμιχαήλ [1934], Βάσω Μανωλίδου [1917], Ελένη Ζαφειρίου [1916], Τόνης Γιακοβάκης [1931], Ελένη Χατζηαργύρη [1923], Βλάσης Μπονάτσος [1949], Μίμης Χρυσομάλλης [1938] και εσχάτως η Μαρία Αλκαίου [1915-2005].

Στο διεθνές στερέωμα έδυσαν πολλά αστέρια αλλά και ουκ ολίγοι δημιουργοί. Ingrid Thulin [1926], Rebecca Steele [1962], Ruud van Dijk [;], Suraiya [1929], Guy Provost [1925], Jean Rouch [1918], Karel Kachyna [1924], Alan King [1927], Louis Mackey [1926], Peter Ustinov [1921], Alejandro Ferretis Elizondo [1944], Erik de Vries [1912] ή Jan de Vries [1928], Estee Lauder [1908], Jean-Devaivre [1912], Robert Quine [1942], Nino Manfredi [1921], Marlon Brando [1924], Serge Reggiani [1922], Αντώνης Λεπενιώτης [1932], Laura Betti [1934], Semiha Berksoy [1910], Daniel Petrie [1920], Jean-Daniel Pollet [1936], Russ Meyer [1922], Janet Leigh [1927], Hildy Parks [1926], Christopher Reeve [1952], Theo van Gogh [1957], Howard Keel [1919], Fay Wray [1908], Elizabeth Rogers [1934], John Drew Barrymore [1932], Mario Scarpetta [1953], Philippe de Broca [1933], Jerry Orbach [1935], Robert Gottschall [aka Robert Shaw, 1915-2005].

Τέλος η πολιτική συνόδεψε με τιμές τους Ξενοφώντα Ζολώτα [1904], Ronald Reagan [1911] και Yasser Arafat [1929]. Ενώ ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Πέτρος ήταν επιβάτης στο μοιραίο Σινούκ. Ο δημοσιογράφος Κώστας Κωβαίος [1952] κι ο κλωτσοσφαιριστής Γιάννης Κυράστας [1952] νικήθηκαν επίσης. Ο ζωγράφος anti-Nikos Κεσσανλής [1930], κι ο ομπρελο-γλύπτης Γιώργος Ζογγολόπουλος [1904] κάνουν παρεούλα στην αθλήτρια Francina 'Fanny' Blankers-Koen [1919].

ΥΓ: Στο imdb αναφέρονται και οι Ειρήνη Κακαβούλη [;] και Γιούλα Γαβαλά [;] αλλά μάλλον σφάλλουν. Δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω.