Stephen King: Η Κατάρα

Όχι, «Η Κατάρα» δεν είναι κάποιο ριμέικ του Ju-On: The Grudge, ούτε μια νεότερη σκηνοθετική σπουδή πάνω σε αυτό, βασισμένη σε μια σύλληψη του μυαλού του Stephen King. Είναι απλά αυτό που λέει το όνομά της και επικρέμαται σχεδόν πάνω από κάθε ιστορία του, από τη στιγμή που θα επιχειρηθεί η μεταφορά της στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Αυτή η αρχαία κατάρα, που μειδιά ανατριχιαστικά ενώ στέκεται ανάποδα κολλημένη στο ταβάνι, καταδικάζοντας περήφανα τη (συντριπτική) πλειοψηφία των σχετικών προσπαθειών. Βέβαια, έχει πλέον παγιωθεί ως αξιωματική η άποψη ότι είναι άδικη οποιαδήποτε σύγκριση ενός λογοτεχνικού έργου με την επί της οθόνης μεταφορά του. Για μια στιγμή όμως: είναι πράγματι απολύτως ορθή;

Ως constant reader και… δυστυχώς viewer, σπεύδω να ξεκαθαρίσω, ότι απορρίπτω πλήρως το πολιτικά ορθό της άποψης αυτής, τουλάχιστον όσον αφορά τη συγγραφική δραστηριότητα του κυρίου King. Δηλαδή ενός από τους πιο επιτυχημένους και βραβευμένους γραφιάδες, ο οποίος έχει αδικηθεί όσο λίγοι, θεωρούμενος ως «συγγραφέας του τρόμου». Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Δεν υπονοώ ότι αυτή που εμφανίζεται στον τίτλο του άρθρου είναι μικρότερη ή ευκολότερη να ξεδιπλωθεί, αλλά υπόσχομαι να την περιορίσω στο μέγιστο δυνατό βαθμό, αφήνοντας απέξω έναν πολύ μεγάλο αριθμό ταινιών. Συνεπώς, κλείνω άμεσα τον πρόλογο παραθέτοντας το κυριότερο από τα επιβαρυντικά και επιβεβαιωτικά της κατάρας στοιχεία, που αφορά το γνωστό σε κάθε σκηνοθέτη ρίσκο που παίρνει, σε περίπτωση που επιλέξει να οπτικοποιήσει πολυδιαβασμένα και συνήθως λατρεμένα κείμενα. Με δυο λόγια: η άγνοια κινδύνου συγχωρείται όσο και εκείνη του νόμου. Τόσο απλά. Όποιος πετάχτηκε και είπε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερο να διαβάζεις το βιβλίο, μπορεί να εξέλθει της (κινηματογραφικής) αιθούσης, διότι ναι μεν καταρχάς η άποψή του με βρίσκει σύμφωνο, πλην όμως παραγνωρίζει την αγάπη για το σινεμά (και ακραία επιλεκτικά για την τηλεόραση), που εδώ έχει να κάνει με την ευχή -για τους αναγνώστες- ότι αναφερόμαστε σε έναν συγγραφέα του οποίου ο λόγος είναι αμιγώς κινηματογραφικός και την κατάρα -για τους σκηνοθέτες- ότι επιχειρούν να μετουσιώσουν το όραμά τους για μια ταινία που μπορεί να μην έχει γυριστεί, αλλά πολλοί έχουν ήδη «παρακολουθήσει».  

Οι παράμετροι

(Αρχίζω με τη λέξη της πρώτης παραγράφου, για να προσδώσω λογοτεχνική διάσταση στα γραφόμενα)

Όχι, αυτό δεν είναι ένα άρθρο για τις καλύτερες και τις χειρότερες ταινίες που έχουν ως σενάριο ιστορίες του Stephen King. Είναι ένα άρθρο «σεβασμού» προς τον συγγραφέα, που μέσω αυτού επιχειρείται η καταγραφή των ταινιών που αποδείχτηκαν αντάξιες των κορυφαίων κειμένων του που (λίγο - πολύ) εκείνες έχουν ως σενάρια, μερικών που δεν τα πήγαν τόσο άσχημα ώστε η θέασή τους να θεωρείται χαμένος χρόνος, αλλά και ενδεικτικά μερικών από την αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία που αποδείχτηκαν κατώτερες των προσδοκιών. Τρεις κατηγορίες, λοιπόν: οι «Σεβαστικές», οι “Not too Bad” και οι «Κατώτερες των Προσδοκιών». Πώς το έλεγε ο φίλος μου ο Κάρολος; Great Expectations; Κι εδώ αυτό ακριβώς και απολύτως δικαιολογημένα συνέβη. Έι, για μια στιγμή, αυτός δεν έγραψε και τον Ζοφερό Οίκο; Πώς το τιτλοφόρησε όμως στη γλώσσα του, Bleak House; Καλή πάσα για να περάσουμε τώρα στον τύπο που (συν-)έγραψε το Black House…

Σεβαστικές

Δεκατρείς σεβαστικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, που ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των constant readers. Ο αριθμός τους μπορεί να αποκτήσει τρομακτικές διαστάσεις, αν διαβάσετε το κείμενο ημέρα Παρασκευή. Και ο νοών νοείτο…

The Green Mile (1999)

Αυτή είναι η -παρά ένα τόσο δα (πλην όμως όμορφο) γεγονός στο τέλος του έργου- πιστότερη στο κείμενο μεταφορά μυθιστορήματος του Stephen King. Καμία έκπληξη που την υπογράφουν ο ίδιος ο δημιουργός και ο φίλος του Frank Darabont. Όλες ανεξαιρέτως οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές (μέχρι και του Mr. Jingles), ενώ η έμπνευση του King για μια ακόμα φορά κλείνει πονηρά το μάτι στη Βίβλο.

The Shawshank Redemption (1994)

Μάλλον είναι περιττό να επαναλάβω ποιοι υπογράφουν το σενάριο, οπότε αρκεί να προσθέσω ότι ο εμπλουτισμός του είναι απολύτως εύστοχος και προσαρμοσμένος στο κείμενο της νουβέλας. Ο Tim Robbins κάνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του πλάι σε εκείνες στα Jacob’s Ladder, Mystic River και The Player, όπως και ο Morgan Freeman, μερικά χρόνια πριν αρχίσει να παίζει ακόμα και σε σχολικές παραστάσεις. 

The Shining (1980)

Όχι, δεν το λες και πολύ σεβαστικό από σεναριακής πλευράς, αλλά είναι ως ολότητα. Τι κι αν το αποκήρυξε ο King, λέγοντας ότι ο Stanley Kubrick “ακύρωσε εντελώς όλη την ταινία»; Εντάξει, ο Kubrick δεν εστίασε στην αυτοβιογραφικά αποτυπωμένη στο μυθιστόρημα πάλη ενός πατέρα με τον αλκοολισμό, η οποία τον αλλοτριώνει, αλλά στην επηρεασμένη από το Overlook Hotel προσωπικότητά του. Ο King δεν το περίμενε, ο Kubrick τον αγνόησε, και ένα αριστούργημα είχε ολοκληρωθεί. Τόσο απλά. Οι σεναριακές προσθήκες ήταν γοητευτικές (χμ, λέτε;), ο Jack Nicholson έπαιξε το ρόλο που τον «ολοκλήρωσε» ως ηθοποιό, ενώ οι Shelley Duvall, Danny Lloyd και Scatman Crothers ήταν εντυπωσιακοί. “Hello Danny. Come and play with us. Forever… and ever… and ever”. “Redrum, redrum”…

The Shining (1997)

Απολύτως σεβαστικό. Γι’ αυτό κερδίζει τη θέση του στη συγκεκριμένη κατηγορία. Πριν το δω, διαμαρτυρήθηκα για την… ελευθερία της τέχνης! Τα έχω γράψει και αλλού. Όταν το είδα όμως, δεν το πίστευα, όπως και το θάψιμο που έφαγε από πολλούς φανατικούς της πρώτης (και σαφέστατα πολύ ανώτερης από κάθε πλευρά) ταινίας. Όμως, ήταν καλό, πώς να το κάνουμε; Το σενάριο κέρδισε στο νήμα εκείνο του The Green Mile, όντας η αυτούσια μεταφορά του λογοτεχνικού κειμένου με μόνη την υπογραφή του King, που δεν εμπιστεύτηκε κανέναν και πήρε τη ρεβάνς. Ο Steven Weber μπήκε με αξιοπρέπεια στα παπούτσια του Jack Nicholson δίνοντας στο ρόλο τη διάσταση που εξέφραζε τον King, η Rebecca De Mornay ξεκίνησε ένα κατοστάρι από τα εκατόν είκοσι μέτρα, αλλά τελικά κατόρθωσε να τερματίσει, με το συνολικό πρόσημο να είναι θετικό.

Carrie (1976)

Ο Brian De Palma καθοδήγησε υποδειγματικά τη Sissy Spacek στη μακράν καλύτερη ερμηνεία της. Ο King είδε στη μεγάλη οθόνη το πρώτο του βιβλίο διακριτικά εμπλουτισμένο από τον Lawrence D. Cohen, τον οποίο συναντάμε στα σενάρια των It (1990), The Tommyknockers (1993) και The End of the Whole Mess (2006). Ο John Travolta, ένα χρόνο πριν γίνει παγκοσμίως γνωστός, πέρασε και δεν ακούμπησε, ενώ η ταινία ήρθε και έμεινε ως κλασική. You should be (prom) dancing, yeah!

Misery (1990)

Μια ακόμα εξαιρετική ερμηνεία της Kathy Bates, που ενσάρκωσε καλύτερα από τις περιγραφές του King το ρόλο της πρώην νοσηλεύτριας και “number one fan” Annie Wilkes. Στο σενάριο παραλείπονται κάποιες άξιες λόγου στιγμές, αλλά η εξαιρετική ηθοποιία της Bates, του James Caan και -τιμής ένεκεν- η παρουσία της Lauren Bacall, όχι μόνο κατεύνασαν κάθε πιστό αναγνώστη, αλλά κατέταξαν την ταινία ανάμεσα στις «σεβαστικές». 

Stand by Me (1986)

Εδώ ο King συντονίζει τους Raynold Gideon και Bruce A. Evans, με αποτέλεσμα το σενάριο να είναι πιστό και κατακλυσμένο από νοσταλγία. Έχει πλέον καταντήσει βαρετό να μιλάμε για «την εποχή της αθωότητας», αλλά έτσι χαρακτηρίζουν πολλοί αυτήν την περιπέτεια των τεσσάρων δωδεκάχρονων φίλων που όντως μπορεί να μιλήσει στην καρδιά σου. Ο River Phoenix και ο Corey Feldman ενσαρκώνουν ιδανικά τους ρόλους τους, με τον Kiefer Sutherland να αποδίδει όσο καλύτερα μπορεί το ρόλο του κακού.

The Running Man (1987)

Η τότε άγνωστη φουτουριστική δυστοπική Αμερική ζωντάνεψε με ωμότητα και πρωτοτυπία δια σκηνοθετικής χειρός Paul Michael Glaser, δηλαδή του Detective Dave Starsky της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς Starsky & Hutch. Το σενάριο συνυπέγραψε ο «Μίδας» Steven E. de Souza (Die Hard, 48 Hrs., Commando), ενώ ο Arnold Schwarzenegger βρέθηκε για μια ακόμα φορά στο στοιχείο του. Cult προφητική ταινία, αλλά και cult-cameo εμφάνιση του Mick Fleetwood, που μόλις είχε γυρίσει το βίντεο κλιπ του “Little Lies”. Σαν ψέματα ακούγεται…

Riding the Bullet (2004)

Έχω την εντύπωση ότι είμαι ο μόνος που θεωρώ αυτή την ταινία ως μία από τις πιο (καλές και) σεβαστικές. Και δεν νιώθω καθόλου άβολα γι’ αυτό. Εδώ ο πόνος, μια ανάσα πριν οδηγήσει στο θάνατο, γίνεται καθαρτικός και μεταμορφώνεται σε λύτρωση. Λέτε γι’ αυτό η μοίρα να έφερε να πρωταγωνιστεί ο Jonathan Jackson, δεδομένης της αφιέρωσής του το 2012 κατά την παραλαβή του Emmy Award; Προορατικό, δε λέω… Κι ο Mick Garris διέψευσε τους πολλούς που νόμιζαν ότι δε θα ήταν ικανός να σκηνοθετήσει κάτι αναγωγικό, φτιάχνοντας μια αληθινά συγκινητική ταινία. 

It (1990)

Μιλάμε για το παλιό, που πρωταγωνιστεί ο (John-Boy Walton) Richard Thomas, ξέρετε καλά εσείς ποιας τηλεοπτικής σειράς, αν είστε μιας κάποιας ηλικίας. «Καληνύχτα John-Boy», λοιπόν, αλλά καλημέρα σε μια επίσης τρυφερή τηλεοπτική μίνι σειρά, με τρομακτική επικάλυψη. Παρακαλώ, μην χαρακτηρίσετε κι αυτήν «ενηλικίωσης», διότι αφενός θα την αδικήσετε και αφετέρου θα θυμώσετε τον κλόουν Pennywise, που καιροφυλακτεί στις σχάρες των υπονόμων και ακριβώς πίσω από τον ώμο σας.

Doctor Sleep (2019)

Ο Mike Flanagan σεβάστηκε σεναριακά και σκηνοθετικά το μυθιστόρημα, παρά τις προσθαφαιρέσεις και το βάρος της «συνέχειας» του The Shining, φτιάχνοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Η Rebecca Ferguson κέντησε στο σύνθετο ρόλο της Rose the Hat, οι πλάτες του Ewan McGregor δε λύγισαν πάρα πολύ από τον τοτέμ ρόλο του Danny Torrance και η αθανασία των μελών του The True Knot κρίθηκε σε μια καλά δοσμένη τελική μάχη.  

The Stand (1994)

Δέκα χρόνια πριν ο Gary Sinise συστηθεί ως Detective Mac Taylor στο CSI: NY, έπαιξε τον επίσης ηγετικό ρόλο του Stu Redman, υπό την καθοδήγηση του «οικογενειακού σκηνοθέτη» Mick Garris. Αν ανήκετε στην κατηγορία εκείνων που δε δάκρυζαν με τις αισθηματικές ταινίες των ‘80s, μη θεωρήσετε ως αντικίνητρο παρακολούθησης της σειράς τις συμμετοχές των Molly Ringwald και Rob Lowe. Η ταινία είναι απίστευτα πιστή στο εμβληματικό μυθιστόρημα και σημαδιακή για τα τηλεοπτικά δρώμενα της εποχής της.

Mr. Harrigan’s Phone (2022)

Χωρίς περιστροφές, η αναπάντεχη αυτή τηλεοπτική μεταφορά ξεπέρασε κάθε προσδοκία του διηγήματος. Ο John Lee Hancock υπερέβαλε εαυτόν, ο Jaeden Martell έφτασε (αν όχι, ξεπέρασε) την ερμηνεία του ως Bill Denbrough στο It του 2017 και ο Donald Sutherland έκανε αυτό που έπρεπε. Μια ακόμα πολύ ευαίσθητη ιστορία για την ελπίδα της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο (χωρίς τη μεσολάβηση της A.I.), κρυμμένη καλά πίσω από υπερφυσική πλοκή.

“Not too Bad”

…πού λένε -πολύ εύστοχα εν προκειμένω- οι φίλοι μας οι Βρετανοί. Όμως, τι κι αν οι οκτώ αυτές ταινίες δεν διέβησαν το Ρουβίκωνα της σεβαστικής αιωνιότητας; Έμειναν στην όχθη με το κεφάλι ψηλά.

The Mist (2007)

Για τον Frank Darabont τα είπαμε. Κι αυτή η δουλειά του είναι πολύ αξιόλογη, η Laurie Holden (Andrea Harrison στο The Walking Dead) κοσμεί το καστ, με τους Thomas Jane και Marcia Gay Harden (Mystic River) να παίζουν ακόμα καλύτερα σε μια κλασική «η ισχύς εν της ενώσει» Stephen King ταινία.

Mr. Mercedes (2017)

Ο κύριος τηλεόρασης David E. Kelley υπέγραψε σχεδόν τα πάντα εδώ και έκανε ακόμα κι εμένα, που δεν κάνω επιτόπιες αναπηδήσεις όταν βλέπω το όνομα του Brendan Gleeson, χαρούμενο που παρακολούθησα τη σειρά που ενοποίησε την τριλογία των μυθιστορημάτων Mr. Mercedes, Finders Keepers και End of Watch. Αν ήταν ισάξια -έστω τα περισσότερα από- τα τριάντα επεισόδια, θα είχε διαβεί τον ποταμό.

The Outsider (2020)

Άλλη μια σχετικά πιστή στο κείμενο καλογυρισμένη σειρά του -έκπληξη!- Richard Price, με έναν ακόμα ηθοποιό που δε με κάνει να θέλω να χορέψω breakdance, δηλαδή τον Ben Mendelsohn, που έχει κατά το δυνατόν μεταφέρει την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Έκπληξη η Cynthia Erivo στον κομβικό ρόλο της Holly Gibney. 

Gerald's Game (2017)

Πριν το δω, πρόλαβα και σκέφτηκα ότι η μεταφορά στην οθόνη μιας πιο περιορισμένης χωροταξικά -ακόμα κι από το Misery- ιστορίας είναι πολύ δύσκολο να πετύχει. Κι όμως, ο εξαιρετικός Mike Flanagan αυτή τη φορά επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο την Carla Gugino και το αποτέλεσμα ήταν όσο πιο σεβαστικό γινόταν. 

Dolores Claiborne (1995)

Μια ακόμα ιστορία από την εποχή που ο King φλέρταρε με το θέατρο, όπου η πολυβραβευμένη Kathy Bates διδάσκει πλάι στον Christopher Plummer και την κόρη του Sgt. Saunders, Jennifer Jason (Voorhees, εεε) Leigh, ήθελα να γράψω. Με περισσότερο budget και πιο ευρηματική σκηνοθεσία θα είχε σίγουρα διαβεί το Ρουβίκωνα και μάλιστα περπατώντας πάνω στα ταραγμένα νερά του.

The Dead Zone (1983)

Ο David Cronenberg της χρυσής εποχής δούλεψε με τους Christopher Walken, Herbert Lom και Tom Skerritt, φτιάχνοντας μια προσεγμένη ταινία, που στη συνέχεια ξαναγυρίστηκε δύο φορές, χωρίς ανάλογη επιτυχία.

1408 (2007)

Με εμπλουτισμένο σενάριο και καλά εφέ, ο Mikael Håfström πήρε τον καλύτερο εαυτό του John Cusack και του όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω Samuel L. Jackson, δίνοντας σάρκα και οστά στη φοβία του King για τα δωμάτια των ξενοδοχείων. Εδώ δεν είχαμε όπως στο The Shining το δωμάτιο 217 που άλλαξε σε 237 στο φιλμ, λόγω «ευλόγου» αιτήματος του πραγματικού ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, αλλά και το 1408 του Dolphin Hotel την έκανε πειστικά τη δουλειά του.  

The Boogeyman (2023)

Αυτό μπήκε στη λίστα μόνο και μόνο επειδή παίζει η Sophie Thatcher. Άντε, ψέματα. Όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά και διότι περιλαμβάνει όλες τις παιδικές φοβίες του King, δοσμένες υπό την καθοδήγηση του Rob Savage και υπέροχα πλάνα που αγαπάμε να λέμε ότι τιμούν τη λατρεμένη κλισέ κληρονομιά.

Κατώτερες των Προσδοκιών

11.22.63 (2016)

Στ’ αλήθεια, θέλει τεράστια προσπάθεια να έχεις στα χέρια σου ίσως το πιο αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Stephen King και να βγάλεις σεναριακά αυτό το «μεταλλαγμένο έκτρωμα». Αγαπητή κυρία Bridget Carpenter, θα συμφωνούσα στο ότι δε χωράει εύκολα το μεγαλείο σε μια χούφτα επεισόδια, αλλά τουλάχιστον θα περίμενα να βγουν έστω και λίγα από τα τρομερά συναισθήματα που κινούν παράλληλα την αφήγηση σχετικά με τη δολοφονία του JFK, πατώντας ταυτόχρονα με το ένα πόδι στο πραγματικό και το άλλο στο φανταστικό. Ο James Franco, πέρα από κάθε πιθανή σκηνοθετική οδηγία, μοιάζει χαμένος στο ρόλο του συμπαθέστατου δασκάλου, και αποκλειστικά επικεντρωμένος στα γεγονότα που αφορούν τον Κέννεντυ. Προφανώς κι αυτός δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.

Needful Things (1993)

Άλλο ένα κορυφαίο μυθιστόρημα που βγήκε επίπεδο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σκηνοθέτη Fraser C. Heston και την ερμηνεία του Max von Sydow ως Leland Gaunt, αφού αγνόησε τη μαεστρική βιβλική προσέγγιση του King στους τρόπους με τους οποίους το Κακό αποσπά τη συναίνεση των ανθρώπων, για να τους κάνει υποχείριά τους.

Under the Dome (2013)

Ο Brian K. Vaughan επιστρατεύτηκε ως έμπειρος από τη δουλειά του στο Lost, ο ίδιος ο King ανακοίνωσε στο επίσημο σάιτ του ότι οι διαφοροποιήσεις από το μυθιστόρημά του δεν είναι πολύ σημαντικές, αλλά… μάλλον ήταν, αφού η προσεγμένη αυτή παραγωγή δε στάθηκε στο ύψος του βιβλίου.

Desperation (2006)

Mick Garris… revisited, όπως και ο Tom Skerritt, αλλά το χαμηλό κόστος παραγωγής και τα παιδαριώδη εφέ κατέληξαν προσβλητικά για την τρομερή αυτή ιστορία, παρά τις προσπάθειες του Ron Perlman (του θρυλικού Salvatore στο The Name of the Rose και επίσης Hellboy) που ταίριαξε γάντι στο ρόλο του σαλεμένου σερίφη Collie Entragian.

The Dark Half (1993)

Δακρύζω, όταν σκέφτομαι ότι το σκηνοθέτησε ο George A. Romero. Αλήθεια, ο διαβόητος “not a very nice guy” κύριος με το pen name George Stark και τα σπουργίτια ψυχοπομποί άξιζαν κάτι πολύ, μα πάρα πολύ, καλύτερο.

Pet Sematary (1989) 

Δεδομένου ότι η Mary Lambert την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε το Madonna: Like a Prayer, αδυνατώ να κατανοήσω πώς της ήρθε η ιδέα να κάνει το ίδιο στο Pet Sematary. Θα έλεγα ότι το εμπνεύστηκε, επειδή η… «βασίλισσα της pop» είχε κυκλοφορήσει “The Beast Within”, μόνο που αυτό κυκλοφόρησε τέσσερα χρόνια αργότερα. Οπότε δεν το λέω ούτε αυτό, ούτε και το πόσο γελοία βγήκε στην οθόνη η πρωταγωνίστρια γάτα.

Pet Sematary (2019)

Το δίδυμο των Kevin Kölsch και Dennis Widmyer συμμάζεψε πολύ την κατάσταση, σε σχέση με το προγενέστερο φιλμ, η γάτα ήταν μοχθηρή, όπως και η κόρη, αλλά το καλή ταινία δε φτάνει, για ένα τέτοιο βιβλίο. Πάντως, οι σκηνές στο νεκροταφείο ήταν εξαιρετικές.

Cujo (1983)

Για να λέμε την αλήθεια, με τα δεδομένα της χρονιάς εκείνης ήταν αδύνατο να μεταμορφωθεί σε ταινία αυτό το μυθιστόρημα, οπότε, το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν να παραμορφωθεί. Όπως και έγινε.

Christine (1983)

Ίδια χρονιά, ίδια μέσα, όχι όμως ίδια αποτυχία, αφού πρωταγωνιστούσε αυτοκίνητο και τη σκηνοθεσία υπέγραφε ο John Carpenter. Το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερο δυνατό, κάτι όμως που πάλι δε στάθηκε αρκετό. Φανταστείτε το Locked με παλιομοδίτικη τεχνολογία, μόνο που στο ρόλο του κακού να είναι το ίδιο το αυτοκίνητο και όχι ο “And what did you see, Clarice?”.

Salem's Lot (1979)

Εμβληματικό μυθιστόρημα και εξαιρετική προσπάθεια του Tobe Hooper με πρωταγωνιστή το έτερο ήμισυ από το Starsky & Hutch, τον David Soul, που βάζει τα γυαλιά στην εκδοχή του 2004 και υπερτερεί σε αισθητική από τη στιλάτη του 2024, μόνο που και αυτή είναι καταδικασμένη να ζήσει στη σκιά του βιβλίου.

The Dark Tower (2017)

Κάτι σαν το The Complete Works of William Shakespeare (abridged). Κι αυτό εξορισμού δε χωρούσε σε μια ταινία, οπότε η «συμπερίληψη» μόνο πικρό γέλιο μπορούσε να προκαλέσει. Λυπάμαι πολύ, κύριοι Nikolaj Arcel, Idris Elba και Matthew McConaughey. Πάλι καλά που ο γλυκούλης Oy δεν επέζησε για να το δει.

Cell (2016)

Κακό δεν το λες, αλλά στην οθόνη μοιάζει τόσο με το αγαπημένο The Walking Dead, που… αδικείται το βιβλίο. Όσο για τις ερμηνείες των John Cusack και Samuel L. Jackson, δεν τις χαρακτηρίζεις κακές, αλλά ούτε και ιδανικές για τη συγκεκριμένη ταινία.

The Langoliers (1995)

Η «Νυχτερινή Πτήση 29» (τότε δεν άφηναν εύκολα τους πρωτότυπους τίτλους) δεν πέτυχε να μεταφέρει επί της οθόνης την υποβλητικά τρομακτική ατμόσφαιρα της νουβέλας, ενώ αντιθέτως επανέλαβε τα βαρετά κλισέ της περασμένης δεκαετίας, συμπεριλαμβανομένων των ενδυματολογικών προτάσεων.

Dreamcatcher (2003)

Αρχικά το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό, αλλά στο «δεύτερο μισό» η κατάσταση ξέφυγε αφήνοντας άσχημη επίγευση. Ο Lawrence Kasdan (The Big Chill, Raiders of the Lost Ark) το πάλεψε, αλλά αφού συνυπέγραψε και το σενάριο θεωρείται guilty as charged.

Apt Pupil (1998)

Καταρχήν ήταν λάθος να μεταφερθεί αυτή η -θεατρικών διαστάσεων- πολύ δυνατή νουβέλα στη μεγάλη οθόνη. Ο X-Man Bryan Singer… τραγούδησε λίγο φάλτσα, ο Σεξπιρικός Gandalf Ian McKellen στάθηκε όσο μπορούσε στο ύψος του ρόλου, αλλά το αποτέλεσμα δε δικαίωσε τις προσδοκίες όσων είχαν διαβάσει την ιστορία.

It - Chapter Two (2019)

Αυτό (λογοπαίγνιο με τον τίτλο) μου αρέσει πολύ. Η δουλειά του Andy Muschietti είναι εξαιρετική και τα (συνήθως ενοχλητικά και υποδηλώνοντα σεναριακή αδυναμία) flashbacks υπέροχα. Γιατί, λοιπόν, η ταινία βρίσκεται σε αυτήν την κατηγορία; Διότι σαφέστατα είναι απολύτως επικεντρωμένη στην (εντάξει, γενικά αγαπημένη μου, δε λέω) splatter αισθητική, παραγνωρίζοντας σημαντικά την ανάλυση των χαρακτήρων και συναισθημάτων των πρωταγωνιστών της. Προτείνω να τη δείτε σε πλήρη αποσύνδεση με το μυθιστόρημα.  

The Tommyknockers (1993)

Ναι μεν δεν τη λες και ιστορία από το επάνω ράφι, αλλά σίγουρα άξιζε κάτι καλύτερο από τη b-movie αισθητική ταινίας φανταστικού κινηματογράφου. Τότε η Marg Helgenberger, δεν έπαυε να ποζάρει στο φακό, πιο διακριτικά στις τρομακτικές σκηνές, χωρίς καν να φαντάζεται ότι το μέλλον της είναι στα forensics…

Secret Window (2004)

Έχοντας την αυτοπεποίθηση του "Captain" Jack Sparrow, ο Johnny Depp ερμήνευσε άβολα το ρόλο του συγγραφέα που κατηγορείται (από ποιον, άραγε;) για λογοκλοπή, η Maria Bello τα κατάφερε καλύτερα, αλλά η τρομακτική πλευρά της ιστορίας κατέληξε να βγει περισσότερο ως κωμική.

Maximum Overdrive (1986)

Προφανώς (;) απογοητευμένος από τα μέχρι τότε αποτελέσματα, ο King έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε μόνος τη νουβέλα του Trucks, που υπήρξε μέρος της συλλογής Night Shift, με γερές δόσεις από μαύρο χιούμορ και ροκιές των AC/DC (“Who Made Who”, “You Shook Me All Night Long”, “Hells Bells”). Πήρε και τον Emilio Estevez για… μαγνήτη, μόνο που αυτός αποδείχτηκε ότι είχε ομώνυμο πόλο με την τελειότητα.

Hearts in Atlantis (2001)

Είμαι προκατειλημμένος, το ομολογώ. Πέρα όμως από το πόσο εκτιμά κάποιος το ευρύτερο έργο του Dr. Hannibal Lecter (να ‘τος πάλι!), στην προκειμένη περίπτωση δεν πέτυχε κάτι για το οποίο θα νιώθει περήφανος, όπως άλλωστε και ο σκηνοθέτης Scott Hicks (Shine). Ελαφρυντικό και για τους δύο είναι η ίδια η φύση του μυθιστορήματος, που είναι προορισμένη να ανθίζει κυρίως μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου.

Thinner (1996)

Ακριβώς την ίδια φύση έχει και η συγκεκριμένη νουβέλα, που είχε ως μότο το “Believe the curse”. I do, my friends… Αφού δεν τα κατάφερε ούτε ο Tom Holland σε ένα τέτοιο είδος ταινίας, πιθανότατα κανείς δε θα μπορούσε.

Firestarter (1984)

Ο Mark L. Lester έγινε διάσημος την επόμενη χρονιά με το Commando, έχοντας ήδη προ διετίας κάνει αισθητή την παρουσία του με το Class of 1984, αλλά εδώ πέρασε απαρατήρητος, με αποτέλεσμα ο κύριος λόγος που μπορεί κάποιος να θυμάται την ταινία είναι η συμμετοχή της εννιάχρονης Drew Barrymore.

Sleepwalkers (1992)

Mick Garris και πάλι, με την Mädchen Amick (ναι, αυτήν του Twin Peaks) να πρωταγωνιστεί σε μια… Γαλάζια Λίμνη του Αίματος, που χτίζεται μεθοδικά και όμορφα, αλλά καταστρέφει ό,τι πέτυχε όταν αρχίσουν οι (αναμενόμενες) αποκαλύψεις.

Graveyard Shift (1990)

Όποιος κι αν ήταν τότε, χωρίς CGI δεν υπήρχε περίπτωση να μη βγουν γελοίοι οι θηριώδεις τερατόμορφοι αρουραίοι. Πες το b-movie για να το συμπαθήσεις, αλλά ακόμα και έτσι θα το ήθελες πιο αυτοσαρκαστικό.

The Night Flier (1997)

Αερομεταφερόμενο βαμπίρ σε νουβέλα, απλά σε ξαφνιάζει. Αλλά στην οθόνη, όπως αποδείχτηκε, για να μη σε κάνει να βαρεθείς, χρειάζεται κάτι παραπάνω από τον Mark Pavia στη σκηνοθεσία και τον πάντα φιλότιμο Miguel Ferrer ως πρωταγωνιστή.

Children of the Corn (1984)

“An adult nightmare” έγραφε η υπέροχη αφίσα της ταινίας και το εγχείρημα θα εξελισσόταν σε κάτι τέτοιο, δεδομένης της άνευρης σκηνοθεσίας του Fritz Kiersch, αν η ιστορία δεν είχε ιδιαίτερη δυναμική και δεν έπαιζε η Linda Hamilton.

Bag of Bones (2011)

Δυστυχώς, η παρουσία του Pierce Brosnan ακύρωσε το ατού της σειράς, δηλαδή τη Melissa George (τη θυμάμαι στο Triangle και νοσταλγώ τις μέρες του κρασιού και των τριαντάφυλλων, που τραγουδούσαν κάποιοι) και κατ’ επέκταση το τελικό αποτέλεσμα, που υπογράφει (έκπληξη!) ο Mick Garris.

The Mangler (1995)

Μπορεί να τρομάξει μια στοιχειωμένη βιομηχανική μηχανή πλυντηρίων; Όχι, είναι η απάντηση, αλλά η ιστορία της γραμμένη από τον μάστερ σαφώς μπορεί να είναι υποβλητική. Όσο για την οπτικοποίησή της, δεν έφτασε ούτε ο Tobe Hooper, ούτε ο Robert Englund, ούτε καν ο Ted Levine που σκότωνε αρτίστικα στη Σιωπή των Αμνών.

The Lawnmower Man (1992)

Computer science με άγριες διαθέσεις, που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε… Ως εδώ με το σπόιλερ, απλά αν ανατρέξτε στο λήμμα A.I. η ιστορία θα γίνει σημερινή. Αν υπήρχαν και οι σημερινές κινηματογραφικές δυνατότητες την εποχή που γυρίστηκε η ταινία, θα ήταν σίγουρα καλύτερη.  

The Monkey (2025)

Σήμερα λοιπόν που έχεις τα μέσα να κάνεις ό,τι θέλεις, φέρνεις τον κύριο Legally Blonde (aka Osgood -Oz- Perkins), ο οποίος για να αποτινάξει τη Reese Witherspoon-ιά (μα, αφού είναι καλή ηθοποιός, γιατί;) βάζει τόσο μαύρο χιούμορ στο σπλάτερ αυτό, που σε εκνευρίζει. Βλέποντας δε τον Elijah Wood, λες ευτυχώς που, αντί για μαϊμού, δεν πρωταγωνιστεί ο Gollum. Αιδώς Αργείοι!